Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 1932 – Μια μέρα, αποτυπωμένη στο χαρτί, στο ακμάζον προπολεμικό Αμύνταιο…

(Από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Η 20ετία 1920 1940, ήταν μια περίοδος ακμής κι ανάπτυξης, για το πρώην ασήμαντο Σόροβιτς…

  

  Ένας μικρός χριστιανικός οικισμός, σε συνύπαρξη με το Τσιφλίκι του Ρεούφ πασά και τους μουσουλμάνους του, γίνονταν, λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση, μια πολλά υποσχόμενη κωμόπολη, με την προστιθέμενη αξία που της έδινε ο σημαντικός Σιδηροδρομικός Σταθμός και η ξεχωριστή γεωγραφική της θέση. Αυτή, που την αναδείκνυε σε τροφοδότη σε εμπορεύματα και αγαθά, σ’ όλη τη Δυτική Μακεδονία.

  Αυτή την εξέλιξη και προοπτική της, είδαν πρώτοι οι διορατικού Βλάχοι των διπλανών κι ανεπτυγμένων τότε Βλαχοχωριών (Νυμφαίο, Κλεισούρα), που έβλεπαν να χάνουν την αξία τους, τα καραβάνια των κυρατζήδων των ορεσίβιων δρόμων που ως τότε, όργωναν τα Βαλκάνια.

  Έβλεπαν να κυριαρχεί στο μέλλον, ο σιδερένιος γίγαντας, που φυσούσε – ξεφυσούσε ατμό, κι αγκομαχώντας ανέβαινε πάνω σε σιδερένιες ράγες. Ο αιώνας του ατμού, είχε φτάσει κι εδώ.

  Ήρθαν λοιπόν στο καμπίσιο Σόροβιτς, κι έφεραν γνώση, τέχνες, εμπόριο, πολιτισμό, διασυνδέσεις με τη Σαλονίκη.

  Το ίδιο, σε μικρότερη έκταση, έγινε με τους έξυπνους εμπόρους και τεχνίτες, αλλά και φτωχούς μεροκαματιάρηδες, διπλανών ντόπιων ανεπτυγμένων τότε κεφαλοχωριών (Κάλλη, Άρνισσα, Άγιος, Κλειδί, Βεύη, Ξινό).

  Από το Μοναστήρι, που τώρα βρίσκονταν στα χέρια της Σερβίας, ήρθαν άνθρωποι της πόλης των γραμμάτων, της τέχνης, του εμπορίου και πλούτισαν το παλιό κρασοχώρι Σόροβιτς.

  Το ’23 – ’24, πρόσφυγες του Πόντου της Μ. Ασίας, της Θράκης, με την ανταλλαγή, φέραν καινούργια γνώση, ήθη, έθιμα και απύθμενη προσπάθεια για μια νέα αρχή, στη νέα τους πατρίδα.

  Μια ζωντανή, ρωμαλέα, αισιόδοξη, νέα σε πληθυσμούς κωμόπολη, ήταν φυσικό να έχει την εφημερίδα της (εβδομαδιαία), τη φωνή και τη ταυτότητα της, ίσως αυτό που την ένωνε και την εκφράζει. Κι αυτό πριν 80 χρόνια!!!

  Με την ευκαιρία των 10χρονων γενεθλίων του ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟΥ, φίλε μου Στέλιο, σου αφιερώνω… μια μέρα (21/1/1932), αποτυπωμένη στο φύλλο της τοτινής συναδέλφου σου «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» Αμυνταίου (Σόροβιτς).

Πρωτοσέλιδος κι ολοσέλιδος κλαυθμός κι οδυρμός για το θάνατο της βασίλισσας Σοφίας, με μελοδραματικές λεπτομέρειες διαλόγων, που συγκινούσαν το τότε φιλοβασιλικό Αμύνταιο τα χρόνια του Βενιζελισμού.

  Οι ντόπιοι –εκτός εξαιρέσεων- ήταν φιλοβασιλικοί, σε αντίθεση με τους πρόσφυγες, οι οποίοι όμως ήταν μειοψηφία στο Αμύνταιο.

  Το ίδιο και οι Βλάχοι, οι οποίοι όμως –χωρίς παρεξήγηση- είναι …με όλους, παραδοσιακά.

  Άρα η «ΠΡΟΟΔΟΣ», είναι φαν – Βασιλική.

  Διαβάζουμε διάφορα περίεργα, που μοιάζουν με τη σημερινή κλιματική αλλαγή…

  Η «ΠΡΟΟΔΟΣ», άκρως αντιβενιζελική, δεν αποκαλεί πρωθυπουργό τον Βενιζέλο – απαξιεί…

  Οι Ανάργυροι (Ρούδνικ) απέκτησαν Κοινοτικό Συμβούλιο…

Τα «Κοινωνικά» της εφημερίδας, είναι …όλα τα λεφτά! Τα ταξίδια στη Θεσ/νίκη γίνονται ανακοινώσιμα ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες, καθώς κι οι μη εορτάζοντες συμπολίτες…

Ο Γιατρός της πόλης, δεν έχει ούτε ωράριο, ούτε Κυριακάτικη σχόλη… Ένας άοκνος Σταχανοβίτης…

Φαρμακείο …με όλα τα νεώτερα φάρμακα!

  Φυσικά, δεν λείπει η αναγκαία υπενθύμιση για τους ξεχασμένους συνδρομητές για τη πληρωμή, όπως μετά 85 χρόνια συνεχίζεις Περισκόπιε εσύ, κι άλλοι εργάτες του τύπου, την παράδοση…

  Η τοπική εφημερίδα, φωτογραφίζει με λέξεις μια μέρα, μια εποχή, μια εικόνα της κοινωνίας μιας μικρής πόλης.

  Και η εντύπωση αυτή, μένει στην αιωνιότητα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για όλους.

  Εύχομαι μακροημέρευση και να τα 100στήσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ…