Ευλογημένος τόπος…

(Από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Ήμουν προβληματισμένος για το θέμα αυτού του άρθρου γιατί με άγχωσαν οι φίλοι από την εφημερίδα λόγο του επετειακού χαρακτήρα της έκδοσης.

  Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για τον τόπο μας (αν και ξενομερίτης) μέσα από μια διαφορετική ματιά.

  

Από την μια, παρόλο που είμαι μόνιμος κάτοικος στην περιοχή για 6 χρόνια θέλω πάντοτε να διατηρώ την ματιά του επισκέπτη της περιοχής και να μπαίνω έτσι στο <πετσί> του τουρίστα που για πρώτη φορά μας επισκέπτεται, από την άλλη δεν μπορώ να αποχωριστώ την παλιά μου ιδιότητα αυτή του τεχνοκράτη και να μπω στο ρόλο του Marketing Manager που αναλαμβάνει να προωθήσει την περιοχή.

Ένας επισκέπτης που για πρώτη φορά θα έρθει στον τόπο μας είναι σαν ένα παιδί που για πρώτη φορά επισκέπτεται την Disneyland.

Αφού περάσει από μια άχαρη περιοχή με τεράστια εργοστάσια και ορυχεία που πληγώνουν την περιοχή και ανηφορίζοντας για το Νυμφαίο ξαφνικά το τοπίο αρχίζει να θυμίζει τους πρόποδες τω Αλπεων με τις λίμνες Ζάζαρη και Χειμαδίτιδα να απλώνονται αριστερά του και όσο ανεβαίνει τόσο το τοπίο θυμίζει εικόνες που βλέπεις μόνο από αεροπλάνο.

Όταν πάρει την τελευταία στροφή και αντικρύσει το Νυμφαίο τότε πραγματικά θέλει λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσει αν έχει ταξιδεύσει στον χρόνο η το πώς βρέθηκε αυτό το παραμυθένιο χωριό κρυμμένο σε αυτό το βουνό.

Από εκεί και πέρα αν έχει και τις σωστές οδηγίες και την βοήθεια από κάποιους αρχίζει να ανακαλύπτει την περιοχή και δεν μπορώ να ξεχάσω τον ενθουσιασμό τους όταν γυρνώντας από ημερήσιες εκδρομές στην περιοχή δεν σταματούν να μας μιλούν για το τι ανακάλυψαν και το πόσο ωραία πέρασαν.

Την οργάνωση του Αρκτούρου με το καταφύγιο της Αρκούδας και το καταφύγιο του Λύκου, για τα καταπληκτικά και βραβευμένα εστιατόρια μας, (επιμένουν πως δεν πίστευαν ότι θα έβρισκαν τόσο ποιοτικό φαγητό και εξυπηρέτηση στο <πουθενά>), ενθουσιασμένοι από τις λίμνες μας και τον κρυμμένο θησαυρό την Χειμαδίτιδα που ανταγωνίζεται σαν υδροβιότοπος τις Πρέσπες και την Κερκίνη, τα καταπληκτικά οινοποιεία με τα βραβευμένα κρασιά, τις μεταποιητικές μονάδες, τα όμορφα χωριά όπως τον Αγ. Παντελεήμονα και το Λεχοβο, την ιππασία, την βαρκάδα στην λίμνη,  και πολλά άλλα.

Όλα τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά και δεν χωράνε όλα όσα καλά έχουμε σαν περιοχή σε ένα σύντομο κείμενο.

Και τότε τίθεται εύλογα το ερώτημα κατά πρώτον πως θα μπορούσαμε να προβάλουμε αυτήν την όμορφη περιοχή και κατά δεύτερον γιατί δεν το κάνουμε.

Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε το πρώτο ερώτημα και «φορώντας» την ιδιότητα του τεχνοκράτη θα απαντούσα ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ.

  Η περιοχή είναι η χαρά του Marketing Manager του οποίου τα εργαλεία είναι τα βραβεία και οι πιστοποιήσεις.

  Αρχίζω λοιπόν και καταγράφω.

- Νυμφαίο 3 φορές βραβευμένο σαν ένα από τα 10 ομορφότερα χωριά της Ευρώπης

- Το Νυμφαίο υπήρξε ένα από τα 3 υποψήφια χωριά παγκοσμίως που διεκδίκησαν το βραβείο <Μελίνα Μερκούρη> για το χωριό πρότυπο όσον αφορά την ήπια μορφή ανάπτυξης με σεβασμό στον πολιτισμό.

- Αρκτούρος μια από τις ποιο αναγνωρίσιμες οικολογικές οργανώσεις της Ευρώπης με τεράστια τεχνογνωσία σχετικά με την άγρια ζωή.

- Το Αμύνταιο έχει αναγνωρισθεί σαν ένας από τους 10 καλύτερους Αμπελότοπους της Ευρώπης.

- Έχουμε στην περιοχή 3 βραβευμένα εστιατόρια από τα 40 συνολικά σε όλη την Ελλάδα.

- Έχουμε στην περιοχή μας μερικά από τα καλύτερα επισκέψιμα οινοποιεία της Ελλάδας με πάρα πολλές βραβευμένες ετικέτες.

- Έχουμε 4 λίμνες προστατευμένες ως υδροβιότοποι.

- Έχουμε βραβευμένες και επισκέψιμες μεταποιητικές μονάδες.

  Αυτά μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό μου και ίσως ξεχνώ κάποια άλλα και αν το κάνω συγχωρείστε με.

  Αυτά λοιπόν που άλλες περιοχές προσπαθούν να δημιουργήσουν για να έχουν κάποια επιχειρήματα και λογούς για να προσελκύσουν επισκέπτες εμείς τα έχουμε ήδη αλλά δεν τα προβάλουμε όσο πρέπει.

  Είναι λοιπόν εύκολο με τόσα βραβεία και πιστοποιήσεις ένας Marketing Manager να ενισχύσει τα επιχειρήματα του και να δημιουργήσει έτσι την επιθυμία σε πιθανούς νέους επισκέπτες να γνωρίσουν την περιοχή μας.

  Πάμε λοιπόν να απαντήσουμε στο δεύτερο ερώτημα <γιατί δεν το κάνουμε>

Εδώ λοιπόν αρχίζει να γκρεμίζετε το όνειρο και από τις ομορφιές του τόπου μας περνάμε στην παθογένεια της Ελληνικής κοινωνίας.

  Αυτά τα άσχημα που θα παραθέσω παρακάτω δεν αφορούν μόνο την περιοχή μας αλλά όλη την Ελληνική κοινωνία.

Πρώτον μας είναι σχεδόν άγνωστο να δουλεύουμε ομαδικά.

  Το ΕΓΩ μας είναι τόσο ισχυρό, που στην Ελλάδα υπάρχουν δυο επαγγέλματα, του προπονητή και του Επιχειρηματία που τα ξέρουν όλοι οι άλλοι καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, άσχετα αν κάποιοι τα έχουν σπουδάσει και έχουν παράλληλα και κάποια λαμπρή προϋπηρεσία και επιτεύγματα στο αντικείμενο αυτό.

  Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι μια άλλη μεγάλη πληγή. Ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για τον τουρισμό στην περιοχή, δεν έχει καμία συνέχεια και στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης και απλώς η κάθε καινούργια διοίκηση ξεκινά κάτι καινούργιο και πιο έξυπνο από την προηγούμενη. Δεν αναγνωρίζονται προηγούμενες δουλειές σε έντυπα, video, προηγούμενες επαφές και ξεκινούν όλα από την αρχή έτσι ώστε να δικαιώσουν τους δικούς τους ανθρώπους.

  Μεγάλο επίσης πρόβλημα είναι ότι ο Δήμος, η Αντιπεριφερεια και η Περιφέρεια έχουν ξεχωριστή ατζέντα μεταξύ τους και παράλληλα σπάνια εναρμονίζονται με τα Επαγγελματικά Επιμελητήρια τις ενώσεις Ξενοδόχων, πολιτιστικούς συλλόγους και όσους άλλους θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

  Τα ίδια προβλήματα με ξεχωριστές ατζέντες υπάρχουν επίσης και μεταξύ των Ενώσεων επαγγελματιών και επιπλέον υπάρχει το πρόβλημα με το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή των μελών τους που είτε είναι μικρή, είτε είναι διαλυμένοι. Π.χ. σήμερα δεν υπάρχει Ένωση Ξενοδόχων στον Νομό Φλώρινας.

  Εξαίρεση σε όλα αυτά ίσως αποτελεί η Ένωση των Οινοποιών στο Αμύνταιο που ως προσπάθεια μου άρεσε αλλά δεν έχω όμως ίδια αντίληψη για τα αποτελέσματα της προσπάθειας.

  Αυτό λοιπόν που καλούμαστε όλοι εμείς σαν ενεργοί πολίτες αυτού του τόπου να κάνουμε, είναι να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τις παθογένειες μας και αναγνωρίζοντας τις ευκαιρίες που μας δίνονται από την περιοχή να συμπράξουμε για το καλό όλων μας.

  Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ότι στην Γαλλία έχει θεσπισθεί ημέρα κατά της συνωμοσιολογίας. Την ημέρα λοιπόν αυτή σε όλη την χώρα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης διδάσκονταν, ότι δυστυχώς για όλα δεν φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι και ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνουμε πρώτα την αυτοκριτική μας και στην συνέχεια να ρίξουμε το φταίξιμο και να κρίνουμε τους άλλους.

  Εδώ λοιπόν αντί η φοβερή κρίση που βιώνουμε να μας ενώσει και να ξεκινήσουν καινούργιες προσπάθειες για ανάπτυξη στην περιοχή μας, αφού εξαντλήσαμε τα σενάρια για τους κακούς ξένους που θέλουν το κακό μας κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και αρχίσαμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον.

  Ήρθαμε λοιπόν στα δικά μας, <να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα>, και αν μπορεί και ο γείτονας μαζί ακόμη καλύτερα.

  Για να φύγω λοιπόν γρήγορα από την γκρίνια και την μιζέρια που εύκολα μπορεί κανείς να παρασυρθεί, ξαναθυμίζω όπως σε παλιότερο άρθρο μου ότι στην περιοχή μας έχουμε πολλά παραδείγματα επιτυχημένων επαγγελματιών που η φήμη τους ξεπέρασε τα όρια του δήμου μας αλλά και της Ελλάδας.

  Είναι επιτακτική ανάγκη σήμερα αυτοί να πρωταγωνιστήσουν σε μια νέα προσπάθεια για την ανάδειξη του τόπου μας με σκοπό όλοι να ωφεληθούμε.

  Μια πρόταση που και παλιότερα είχε γίνει προσπάθεια να υλοποιηθεί χωρίς επιτυχία είναι η δημιουργία ενός φορέα από επιτυχημένους επαγγελματίες της περιοχής με διαφορετικά αντικείμενα τα οποία όμως είναι τις περισσότερες φορές αλληλεξαρτόμενα με σκοπό την προβολή και ανάδειξη της περιοχής.

Αυτή η προσπάθεια σήμερα διεθνώς ονομάζετε Clusters. (Σύμφωνα με τον C. Ketels, ένα σύμπλεγμα (cluster) είναι «μια ομάδα εταιρειών και ιδρυμάτων που συστεγάζονται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή και συνδέονται αλληλοεξαρτώμενες με την παροχή ομάδων προϊόντων ή / και υπηρεσιών. Λόγω της εγγύτητάς τους (τόσο από την άποψη της γεωγραφίας όσο και δραστηριοτήτων) τα μέλη των clusters καθοδηγούνται από διάφορους εξωγενείς παράγοντες σε σχέση με τη θέση τους.)

  Τα Clusters επίσης είναι οργανώσεις που προτιμώνται από το νέο ΕΣΠΑ όσον αφορά την χρηματοδότηση σε σχέση με τους Δήμους λόγο της καλύτερης αποτελεσματικότητας που μπορούν να έχουν στην υλοποίηση προγραμμάτων.

Και ενώ λοιπόν στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις οι επαγγελματίες της περιοχής συμφωνούμε όλοι σε αυτά που αναφέρω παραπάνω όταν βρεθούμε όλοι μαζί κάτι μας χαλάει.

Ήρθε λοιπόν η ώρα όπου η ανάγκη λόγο της κρίσης και το κοινό καλό και συμφέρον μας υποχρεώνουν να δούμε στην περιοχή μας τέτοιες προσπάθειες να υλοποιούνται και σε αυτή την προσπάθεια πρέπει να συμμετάσχουν όλοι είτε σαν άτομα είτε σαν φορείς.

  Κλείνοντας θέλω να συγχαρώ την εφημερίδα για την προσπάθεια που κάνει αλλά κυρίως γιατί δεν έχει ποτέ αρνηθεί σε κανέναν άσχετα ποια άποψη εκφράζει να δημοσιεύσει στην εφημερίδα το άρθρο του.

Ο Ξενομερίτης