Όλα τα είχε η Μαριορή…

  Πρωτόγνωρες καταστάσεις, εξελίξεις και γεγονότα διαδραματίζονται, άλλα κάτω απ’ το χαλί κι άλλα στο φως του ήλιου και του …διαδικτύου(!), στον αγλαό μας Δήμο …Μαριορή! (Με φερετζέ ή μάσκα για κορονοϊό)…

  Ένας επαναλαμβανόμενος βομβαρδισμός επώνυμων δηλώσεων «μεγαλοπραγμόνων», καταγγελίες, απειλές γι’ αποκαλύψεις συνταρακτικές παρανομιών και νομικίστικων παρεκτροπών, που δύσκολα καταλαβαίνει ο «φορτωμένος» με τα δικά του προβλήματα, κι αθώος της υπόθεσης, λαός.

  Αποσκιρτήσεις Δημοτικών Συμβούλων, «μπαϊράκια» προσωπικά αντιδημάρχων (αλλά όχι απάρνηση του μισθού), ανακατατάξεις στις πολιτικές δυνάμεις της πριν ένα δεκάμηνο εκλεγμένης Δημοτικής Αρχής, γεγονότα, που σε άλλες εποχές θα δίναν πλούσια τροφή για αναλύσεις κι αντεγκλήσεις, στα αλλοτινά γεμάτα καφενεία της περιοχής…

  Όλ’ αυτά τώρα περνούν σαν ύπουλο σιωπηλό ποτάμι, που διαλύσει όλα τα υπολείμματα εναπομείνασας κοινωνικής συνοχής, τοπικής συναίνεσης, εμπιστοσύνης σε θεσμούς και ποτίζει πλουσιοπάροχα το θηριώδες δέντρο του ατομικισμού, της αδιαφορίας για τα κοινά, της πλήρους απαξίωσης του κορυφαίου Δημοκρατικού θεσμού της Τοπικής αυτοδιοίκησης, που είναι η Πρωτοβάθμια βαθμίδα Δημοκρατίας.

  Και συμβαίνουν αυτά, σε μια πρωτόγνωρη χρονικά παγκόσμια στιγμή που βιώνουν οι άνθρωποι με την επίθεση του Covid-19 και των αναγκαστικών μέτρων εγκλεισμού όλων μας, που πήραν όλες οι κυβερνήσεις.

  Επιπλέον αυτών, σε μας, τη Δυτική Μακεδονία, με την είσοδο μας σε μια σκοτεινή περίοδο για την περιοχή και τους ανθρώπους της, που σημαίνει η «απολιγνιτοπόιηση» και το κλείσιμο των εργοστασίων ΔΕΗ και των τηλεθερμάνσεων, που θα σημάνουν απογείωση ανεργίας και φτωχοποίηση μεγάλου μέρους των συμπολιτών μας.

  Δε θα μπω σε ονοματολογία, γιατί, δε θα το κρύψω, φοβάμαι αυτούς που πολιτεύονται με όπλο το χρήμα, με μηνύσεις, στημένες σκευωρίες και ψευδομάρτυρες και δεν ου περισσεύουν τα «φράγκα» για οδυνηρές δικαστικές περιπέτειες…  Ο παθός είναι γιατρός!

  Ο Δημότης μας, που δεν φοράει μάσκα, που σκεπάζει εκτός απ’ το στόμα – μύτη και μάτια και αφτιά και γνωρίζει, και θα συμφωνήσει με τα γραφόμενα μου…

  Άλλωστε, όλοι σχεδόν γνωρίζουμε στον τόπο μας, τα χαλασμένα δόντια σχεδόν όλων!

  Κι όλοι ξέρουν (εκτός από κάποιους), ποιος είναι ο Ρακόπουλος, ποιος ο Μπαλαμουτίδης, ο χλημίτζουρας, ο Λεφτοπούλογλου…

  Εγώ, απευθύνομαι στον όμοιο μου, τον λογικό, τον μέσο πολίτη, κι όχι στον πονηρά εθελότυφλο, τον φανατικό ή αυτόν που οδηγείται από μια απέλπιδα ελπίδα φρούδα, εύλογη για κάποιον που ζει στην έσχατη ένδεια και ψάχνει εναγώνια σανίδα για την υποτιθέμενη του σωτηρία.

  Το εργοστάσιο ΞΙΝΟ ΝΕΡΟ, είναι νομίζω η «κορυφή του παγόβουνου» στη διελκυστίνδα …επιχειρηματικότητα ή κοινωνικότητα!

  Η ουσία του προβλήματος, βρίσκεται στη λογική αυτών που πιστεύουν ότι …«L'État, c'est moi»(το κράτος είναι εγώ!).

  Κι αν σήμερα είναι το ΞΙΝΟ ΝΕΡΟ, αυτή η λογική οδηγεί αύριο στην τηλεθέρμανση, κάποια Δημοτική έκταση, το νερό που πίνουμε, τη Βεγορίτιδα, το Τουριστικό του Νυμφαίου, τα φωτοβολταϊκά στα ορυχεία της ΔΕΗ!

  Κάτι «επιχειρηματικό» παίζεται τα τελευταία χρόνια στο Δήμο μας. Κι όλοι καταλαβαίνουν καλά τι λέω…

  Και βέβαια, δεν είναι διόλου κακό κι απορριπτέο και σίγουρα είναι και καλό να υπάρχουν επενδυτές κι επιχειρηματίες στην περιοχή, που θα δώσουν όμως αληθινές κι όχι «πέτσινες» θέσεις εργασίας και θα κερδίσουν και οι ίδιοι το πλούσιο κάτι τις τους.

  Μόνο ένας κολλημένος στ’ αριστερά του ΚΚΕ θα σταθεί σ’ αυτό, εξ ορισμού, απορριπτικά. Βέβαια μιλάμε για θέσεις εργασίας αληθινές, κι όχι μπαρούφες προεκλογικές και παπαριές

  Κι ο Δημότης, που ίσως εύλογα θα κουράστηκε απ’ το διαχρονικό σήριαλ «ΞΙΝΟ ΝΕΡΟ», που σίγουρα τελευταία έγινε γκραντ σουξέ, ο Λεχοβίτης, ο Σκληθριώτης, ο Αγιότης, ο άλλος τέλος πάντων, θα του θυμίσω αυτά που είπε εύστοχα, πριν 70-80 χρόνια ο Μπρεχτ: «Όταν οι Ναζιστές κυνηγούσαν τους ‘κακούς» Εβραίους, αριστερούς, ομοφυλόφιλους, εμείς αδιαφορήσαμε, αφού δεν ήμασταν Εβραίοι, αριστεροί, ομοφυλόφιλοι. Όταν κυνήγησαν εμάς, δεν είχε μείνει κανείς πλέον να μας γλυτώσει απ’ τους Ναζιστές»…

  Όταν κάποιος επενδυτής της αρπαχτής, με νομοθεσία βολική, μιας σημερινής – αυριανής νεοφιλελεύθερης – φιλοεπιχειρηματικής(!) κυβέρνησης, ιδιωτικοποιήσει τις πηγές του νερού σου, την αποκομιδή των σκουπιδιών, το ηλεκτρικό σου φως, το δάσος του χωριού σου, το απέναντι ύψωμα για αιολικό πάρκο, για καλύτερη διαχείριση, βεβαίως – βεβαίως και πάμπολλες θέσεις εργασίας, όπως θα προπαγανδίζει μέχρι να το …βουλώσεις, τότε θα ‘σαι μόνος σου, χωρίς τον Ξινονερίτη, τον Αγιότη, που νοιάζεται μόνο για την λίμνη…

  Ακόμα και ο Βεγορίτης, ο Μανιακιώτης, ο Φαραγγιώτης, όταν στεγνώσει η Βεγορίτιδα, που ίσως λαθεμένα έβλεπε σαν λαχταριστό χωράφι, θα ‘ναι κι αυτός μόνος στην απελπισία του, για τον χαμένο πλέον υδροφόρο ορίζοντα!

  Ευτυχώς ή δυστυχώς, όλοι οι καλοί – κακοί (εκτός απ’ τους ιδεολόγους της αρπαχτής), στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Τον ίδιο αέρα αναπνέουμε, το ίδιο νερό, τα ίδια σκατά παράγουμε και στο ίδιο χώμα θα μας χώσουν κάποτε (μπρρρ)…

  Το οποίον, όσο κι αν φαίνεται ότι διαφέρουμε και διαφωνούμε, σαν κάποιοι να γεννήθηκαν απ’ τα «μαραφέτια» πριγκίπων, όλοι, λίγο – πολύ, στο ίδιο …κολοκύθι κλανουμε!

  Κι επειδή πάντα οι αριστεροί έχουν μια σωτήρια αισιοδοξία, θα πω απλά ότι αν πιστεύουν κάποιοι ότι οι …Μαρίνοι Αντύπες ανήκουν σε μια άλλη ξεχασμένη – ξεπερασμένη εποχή σε σχέση με το σήμερα, είναι γελασμένοι οικτρά. Απλά τώρα, τους «σκοτώνουν» όχι με βόλια κολαούζων, αλλά με στημένες καταδίκες!

  Υπήρξε πράγματι πρόοδος, δε μπορεί να το αρνηθεί κανείς…

ΥΓ: Μια αφιέρωση, σε μια τελείως διαφορετική εργατική Πρωτομαγιά, του ’79 – 80, τελείως διαφορετική απ’ την έγκλειστη, απολίτικη, κρυόκωλη φετινή Πρωτομαγιά!

  Δύο ταυτόχρονες ξεχωριστές εκδηλώσεις Πρωτομαγιάς στο τότε ζωντανό Ξινό Νερό, με δύο ορχήστρες, χορό και γλεντοκόπους εορτάζοντες, σε δύο τοποθεσίες, στο Ραντόσι.

  Μία, της Κοινότητας με ΠΑΣΟΚΟΥΣ και Πρόεδρο του χωριού τον αείμνηστο – ξεχωριστό – φίλο, Γιάννη Σουμιτάκο και μία του Εργατικού Σωματείου (ΚΚΕ) του χωριού.

  Ενθουσιασμός, γλέντι, χορός, φαγοπότι, κι ένα σίγουρο, αισιόδοξο, φωτεινό αύριο που φαίνονταν μπροστά μας!

  Το βραδάκι αργά, γεμάτη η «βόλτα» στον κεντρικό δρόμο του χωριού, με ζευγάρια να πηγαινοέρχονται, να χαιρετιούνται, να χαίρονται, ν’ απολαμβάνουν τον συντοπίτη, τον φίλο, τον συγγενή, τη χαρά ενός ακμαίου χωριού! Κι ένα αμέτρητο παιδομάνι ν’ αλωνίζει στο παιχνίδι στην πλατεία του μοναδικού νεοκλασικού Σχολείο του χωριού τους. Φυσικά και γεμάτα καφενεία με ηλικιωμένους.

  Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε μια μικρή ομάδα νέων, μ’ ένα κατακόκκινο πλακάτ, που έγραφε με μεγάλα καλλιτεχνικά γράμματα, «ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ».

  Με μια σκάλα, ο Λευτέρης Μάντζας κι ο Γκότσκας (νομίζω), ανέβηκαν σε δύο κολώνες και το δέσανε, πάνω απ’ τον δρόμο, απέναντι απ’ το σχολείο.

  Απ’ τον κόσμο που βόλταρε, κανείς δεν αντέδρασε! Κανείς δε χειροκρότησε, συνέχιζαν δήθεν αδιάφοροι τη βόλτα τους, κάτω απ’ το μεγάλο πλακάτ…

  Οι δύο χωροφύλακες από απέναντι, βλέπανε σιωπηλοί…

  Έμεινα ξάγρυπνος στο παράθυρο του δωματίου του Αγροτικού Ιατρείου, μέχρι αργά, να το χαζεύω, να το καμαρώνω, να το φυλάω από μακριά! Να δω την εξέλιξη του.

  Το πρωί, ήταν ξεσχισμένο, κρεμόταν θλιβερό κουρέλι στις δύο κολώνες…

  Η άγια εργατική πρωτομαγιά ήταν μεγάλη αμαρτία για τη δεξιά, που αυτή τώρα διεκδικεί «φιλεργατικά» το εργοστάσιο του Ξινού Νερού! O Tempora, o mores!

ΥΓ 2: ένα σύγχρονο καθετοποιημένο εργοστάσιο εμφιάλωσης νερού, που διατυμπανίζεται σαν δέλεαρ ανάπτυξης και φάρμακο της ανεργίας, για να ‘ναι βιώσιμο, θα έχει λιγότερους εργαζόμενους απ’ το ήδη σε λειτουργία Κοινοτικό…

  Έτσι… για να μη βαυκαλιζόμαστε με ψευδαισθήσεις κι όνειρα, πάνω στα οποία κάποιοι κτίζουν καριέρα και χρήμα…
Α.Θ.Ρ.