Αθάνατη Αγιεμπορία…

  Το 1823, πάνω στον κολοφώνα της Επανάστασης των Ελλήνων, μετά από επίμονο – σημαδιακό όνειρο της μοναχής Πελαγίας, ανευρίσκεται σε κτήμα Τήνιου ιδιώτη, μετά ανασκαφή και στα ερείπια αρχαίου Ελληνικού ναού, και μετέπειτα παλαιοχριστιανικού ναού, η Ιερή εικόνα της Μεγαλόχαρης, έργο που αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά.

 

  Οι κορυφαίοι του ξεσηκωμού, Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Μιαούλης, Νικηταράς, προστρέχουν στη Τήνο, στη προσκύνηση της, κι εύλογα επικρατεί στο λαό η πίστη, ότι πρόκειται για θεόσταλτο μήνυμα, για τη θετική έκβαση του Αγώνα, που θα οδηγούσε τους Έλληνες στη λευτεριά τους…

  Μέσα σ’ εκείνη την πανδύσκολη εμπόλεμη κατάσταση, με αντίπαλο μια κραταιά αυτοκρατορία, που εύλογα απαιτούσε τεράστιες δαπάνες για βόλια, μπαρούτι και καριοφίλια και χωρίς την ύπαρξη ενός κρατικού κορβανά που θα το χρηματοδοτούσε, κι ενώ προηγούνταν τα μπαρουτόβολα, οι ευσεβείς Τηνιοι αποφασίζουν το 1825, να κτίσουν στον τόπο τους και στο σημείο εύρεσης της εικόνας, έναν περίλαμπρο μαρμάρινο ναό, ανάλογο με το ξεχωριστό ιερό εύρημα που έλαχε στο νησί.

  Η ανέγερση του ναού, περατώθηκε το 1880 με ανυπέρβλητες προσπάθειες.

  Για την πραγμάτωση αυτού του τεράστιου κι αρχιτεκτονικά πανέμορφου έργου, συστήθηκε ένα ίδρυμα, το ΠΙΙΕΤ (Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου), που θα είχε την ευθύνη, την οργάνωση, τη μέριμνα, για την ανέγερση του ναού και τη μετέπειτα διαχείριση του, στο διηνεκές.

  Η πολιτεία που αντιλήφθηκε το μέγεθος του εγχειρήματος και τη σπουδαιότητα του μνημείου και σεβόμενη τη προσωπική προσπάθεια και χορηγία των Τήνιων, εξαίρεσε το Ίδρυμα, ως προς τη διαχείριση του, απ’ το καθεστώς που ισχύει για όλους τους άλλους ναούς και μοναστήρια, που βρίσκονταν στη δικαιοδοσία της εκκλησίας.

  Και ξεκίνησαν οι εργασίες του ναού, που επενδύθηκε με λευκό, πολύτιμο μάρμαρο, κύρια απ’ τη διπλανή Μήλο, απ’ τα πλούσια αρχαία της κτίσματα που κείτονταν σκόρπια στο έδαφος της.

  Κι άρχισαν οι δωρεές, τα αναθήματα, τα τάματα, οι διαθήκες, απ’ τους πλούσιους νησιώτες κι απ’ την ακμαία τότε γειτονική τους Σμύρνη και τους κοσμοπολίτες Έλληνες της, τους ομοεθνείς μας πλούσιους της διασποράς (Αλεξάνδρεια, Παραδουνάβιες χώρες, Κριμαία, Πόλη).

  Οι κτήτορες του ναού, που διέθεταν τα πλείστα κι είχαν κι όλη την έγνοια της οικοδόμησης, άφησαν μια μυστήρια διαθήκη, που κοντά στα άλλα προκαλεί εύλογη πρόκληση για σχολιασμό και προβληματισμό ακόμα και σήμερα, κοντά 200 χρόνια μετά τη συγγραφή της.

  Σίγουρα, κάτι θα είχαν κατά νου και μάλλον πικρή εμπειρία απ’ τη τοτινή πρακτική «θεοσεβούμενων» αγιεμπόρων, που είχαν επάγγελμα την εκμετάλλευση ιερών και οσίων και της άδολης πίστης, ενός ευσεβούς κι αγαθού, αγράμματου λαού.

  Σίγουρα, θα είχαν φτάσει μέχρι τη νησιώτικη Τήνο, τα κατορθώματα του καλόγερου Ρασπούτιν, που «κυβερνούσε» κοτζάμ Ρωσία, απ’ την κρεβατοκάμαρα της τσαρίνας…

  Το ωραιότερο της υπόθεσης –αν υπάρχει ωραίο στην απάτη- ότι αυτή η «θεάρεστη» πρακτική της αγιεμπορίας, 200 χρόνια μετά τη συγγραφή της διαθήκης, κι όχι μόνο στην ιερή Τήνο, συνεχίζει να πουλάει καλά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ όλα τα πλάτη του πλανήτη.

  Τι λέει λοιπόν η σχετική παράγραφος, που κότσαραν οι ανοιχτομάτηδες νησιώτες, κτήτορες του ναού;

  …Οι εφημέριοι, οι διάκονοι, οι ψάλται, οι κανδηλανάπται, οι κανονάρχοι, να εκτελούν τα χρέη τους και να μην ανακατώνονται διόλου εις τας υποθέσεις της εκκλησίας, αλλά να υποτάσονται εις εκείνα, όπου τους ορίζουν οι επίτροποι… (η ορθογραφία δική τους).

  Κουβέντες καθαρές, σταράτες, χωρίς μα – μου ή …μήπως, ή …δεν κατάλαβα, ή …εγώ, ξέρετε…

  Κοντά 200 χρόνια, ήταν 9/μελής η αιρετή λαϊκή επιτροπή της ΠΙΙΕΤ, που εκλέγεται για θητεία τριών χρόνων σε άμισθοι θέση Τήνιων πολιτών, που διοικούσε το ιερό κοινωφελές, φιλανθρωπικό Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, που χρόνο με το χρόνο έγινε απ’ τα ιερότερα προσκυνήματα των πιστών της Ελλάδας, αλλά και των απανταχού Ελλήνων.

  Το ίδρυμα βρίσκονταν υπό την εποπτεία του κράτους και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, για τα οικονομικά του και τελούσε σε καθεστώς Αυτοδιοίκησης.

  Διαθέτει τεράστια κινητή και ακίνητη περιουσία και κληροδοτήματα, ενώ παράλληλα διαχειρίζεται τα υπέρογκα τάματα και τις προσφορές των πιστών, στο …χρυσοφόρο παγκάρι του ναού.

  Έχει προσφέρει και προσφέρει, σε κάθε δύσκολη στιγμή για το έθνος ιστορικά, 200 χρόνια τώρα.

  Πόλεμοι, σεισμοί, πρόσφυγες, φτώχεια, παιδεία, υποτροφίες, υγεία, πολιτισμός, έργα και υποδομές στο νησί. Φυσικά, η Τήνος βρίσκεται στο επίκεντρο της συμπαράστασης του, με έργα, ιδρύματα, στήριξη νεολαίας κι αναξιοπαθούντων πολιτών της.

  Στην ιστορία των δύο αιώνων λαϊκής κυριαρχίας κι ελέγχου των δραστηριοτήτων και τω τεράστιων υλικών αγαθών αυτού του μοναδικού ιερού προσκυνήματος, δύο μόνο φορές κατορθώθηκε να παραβιαστεί η διαθήκη των κτητόρων, που σαφώς όριζαν τα της διοίκησης του ναού και της περιουσίας του.

  Πρώτη φορά το ’69, με το ΝΔ/26/1969 της χούντας, που έβαζε στη διοίκηση του προσκυνήματος, την εκκλησία. Γεγονός που κατέρρευσε με τη πτώση της χούντας και επικύρωσε αργότερα και το Συμβούλιο Επικρατείας.

  Η δεύτερη καταστρατήγηση της διαθήκης των κτητόρων, ήταν ην 7/10/14, με υπογραφή υπουργού Λοβέρδου, με την οποία το ίδρυμα εντάχθηκε στον καταστατικό χάρτη της εκκλησίας, κι η 9/μελής επιτροπή ΠΙΙΕΤ έγινε 10μελής, με πρόεδρο κι αυξημένες δραστηριότητες, τον Μητροπολίτη Σύρου – Τήνου…

  …«Και τι κακό βλέπεις ρε μυστήριες, που σ’ έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τα θεϊκά»; θα ρωτούσε εύλογα ο τρίτος.

  Σίγουρα κάτι σημαδιακό θα υπονοούσαν εκείνοι οι ευσεβείς νοικοκυραίοι Τήνιοι, όταν το 1825 στη διαθήκη των κτητόρων του ναού τόνιζαν …μακριά οι ρασοφόροι, παπαδο – ψαλτο – καντηλανάφτες και παρατρεχάμενοι του ναού, απ’ το χρυσοφόρο παγκάρι… Μη, τζήσσσ!

  Τώρα λοιπόν, με πρόεδρο –καλή του ώρα- τον δεσπότη Σύρου, Δωρόθεο τον Β’ και με μια σκανδαλώδη διαδικασία, εν μια νυκτί, μπήκαν στα της διαχείρισης του παγκαριού και στο περιεχόμενο του, άτομα με όχι τόσο καθαρό το κούτελο τους στη κοινωνία, πράγμα που έχει ξεσηκώσει τους κατοίκους της Τήνου και σε κάποιες βίαιες αντιδράσεις τους, ο Μητροπολίτης φυγαδεύτηκε απ’ το νησί με σκάφος του λιμενικού!!! (Τύπος 3/3/18)

  Η ουσία της υπόθεσης, έχει να κάνει με το βαρύτιμο πανηγύρι…

  Τα χρυσά αφιερώματα των πιστών που πρόστρεχαν στη χάρη Της, όταν γίνουν «ασήκωτα» σε βάρος, αναλαμβάνουν να γίνουν πλάκες χρυσού, αφού λιωθούν, ένας καταδικασμένος σε 8 χρόνια φυλακή για εκβιασμό, ο Πάνος Μπαμπ…, ένας καταδικασμένος για εμπόριο ναρκωτικών, ο Μανώλης Παπουτ…. και ο συνεταίρος τους Γιάννης Στασιν…

  Και που γίνεται το λιώσιμο κι οι πλάκες, με την οποία υπόθεση ασχολήθηκε και το ΣΔΟΕ; Στη Τουρκία, γιαβρούμ! Αφερίμ αρκαντάς, βαϊ, βαϊ, βαϊ, μπρεεε…

  Απορώ, πως δεν ενδιαφέρθηκε για το χρυσό, εκείνος ο μυστήριος Ριχάρδος, που μας πρήζει τα ούμπαλα με τις πολύωρες διαφημίσεις του και με ατ άπειρα καταστήματα του…

  Στη Τήνο, μάλλον, βρέθηκαν πιο γατόνια απ’ την πάρτι του, που συνεταιρίστηκαν στη δουλειά, με μάλλον, ίδιου φυράματος μεμετάκια…

  Πόση ελπίδα, πόσο πόνο, πόση πίστη στο θαύμα κρύβουν εκείνα τα προσωπικά αναθήματα, που μπορεί να είναι απ’ το υστέρημα της μάνας με το άρρωστο παιδί, τη φυλαγμένη εκατοχρονίτικη χρυσή λίρα της γιαγιάς για το ανάπηρο εγγόνι της, της νιόπαντρης, που προσπαθεί να συλλάβει, ατέλειωτες τέτοιες ανθρώπινες τραγωδίες, που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στη Μεγαλόχαρη…

  Τέτοιο βαρύ φορτίο ανθρώπινης απόγνωσης κρύβουν εκείνα τα προσωπικά αναθήματα, στην εξ’ άνω βοήθεια, όπως έκαμνε ο άνθρωπος χιλιάδες χρόνια στη διαδρομή της ιστορίας του.

  Αυτά τα ιερά πρόσφορα στη Τήνο, πέρασαν σε χέρια, που πριν λίγο καιρό, ήταν δεμένα με χειροπέδες!

  Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες φοβόταν εκείνοι οι διορατικοί Τήνιοι πριν 200 χρόνια και μόνταραν τη περίεργη κι επαναστατική διαθήκη τους.

  Αυτή τη θέληση τους την επεκφρασμένη, ανέτρεψε ο μόνιμα μισο-θυμωμένος –σα να ‘χει όλο το δίκιο του κόσμου στις πράξεις του-, ο Λοβέρδος της Φώφης. Οι άλλες πράξεις του, για τη NOVARTIS …εξετάζονται.

  Τώρα λοιπόν, πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ένας των ΑΝΕΛ κι ένας απ’ το Ποτάμι, με πρόταση τους στη βουλή, που ψηφίστηκε, επαναφέρουν το καθεστώς αυτοδιοίκησης του Ιερού προσκυνήματος, χωρίς την ενισχυμένη θέση του Δεσπότη, όπως ίσχυε 200 τόσα χρόνια.

  Κι επειδή όλοι δεν είμαστε ίδιοι, είτε Δεσποτάδες, είτε παπάδες, είτε καντηλανάφτες, είτε απλοί λαϊκοί και για να μη γενικεύουμε κι αδικούμε τους πάντες, λαϊκίστικα και φασιστικά, οτιδήποτε μπορείς να καταμαρτυρήσεις στη μακριά πορεία ιεροσύνης στο τόπο μας, στον μακαρίτη Καντιώτη, εκτός από αγιεμπορία, χρυσοφιλία κι αγυρτεία.

  Το ίδιο ισχύει και για τον χαμογελαστό, καλοκάγαθο διάδοχο του τον Θεόκλητο, που διακονεί με μετριοπάθεια, καλοσύνη κι αγάπη.

  Και θα ‘ναι για το καλό όλων μας και για την ηρεμία του τόπου, να υπάρξει καταλλαγή και συνεννόηση στο πρόβλημα και στη παρεξήγηση που υπάρχει, με τη Μονή Αγίου Παντελεήμονος και μεγάλης μερίδας των κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα.

  Παίρνω το θάρρος –σαν ένας απλός πολίτης αυτού του τόπου- να του προτείνω να πάει μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του Προέδρου και κατοίκων του χωριού, για τις διαμαρτυρίες τους στο προαύλιο της Μονής, ή να πείσει τη Μοναχή ν’ αποσύρει τη μήνυση της, σε ένδειξη καλή θέλησης και χριστιανικής συγχώρεσης.

  Και φυσικά, να εγκαινιάσει ο ίδιος το νέο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, αφού, κακώς κατεδαφίστηκε το παλιό…

  Του αγίου Γεωργίου, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να εγκαινιασθεί ο νέος Αη Γιώργης και να γίνει μια πάνδημη Αρχιερατική λειτουργία, με συμμετοχή όλων των μονιασμένων πλέον κατοίκων του χωριού και να κεραστούμε καφέ και γλυκό στο χώρο της Μονής, όπως αρμόζει σε Χριστιανούς και πολιτισμένους ανθρώπους, που τίποτε στην ουσία δεν έχουν να χωρίσουν.

  Όταν δεν υπάρχει αίμα, ή αλίμονο, νεκρός σε μια παρεξήγηση, όλα διορθώνονται με καλή διάθεση, συνεννόηση και χαμηλούς τόνους εκατέρωθεν. Και ιδίως όταν πρόκειται για ευσεβείς ανθρώπους.

  Και με μπροστά μας το χριστιανο – ορθόδοξο Ελληνικό μοναδικό Πάσχα, είναι μια επιπλέον ευκαιρία για συγχώρεση και ειρήνη εκατέρωθεν. «Καλό Πάσχα» σε όλους λοιπόν.

  Κι είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν, απ’ αυτά που μας χωρίζουν. Μόνο που το συνειδητοποιούμε, οι άνθρωποι αλίμονο, όταν τα εχθρικά κανόνια πλησιάζουν επικίνδυνα, εναντίον μας.

  «Καλό Πάσχα» και σ’ αυτούς, που με φτιαγμένους μάρτυρες κατάπτυστους μου στήσανε μια δίκη και μια καταδίκη 14 μηνών!!!

  Με κάτι τέτοιες, και παλιότερα πολύ αγριότερες κι ανθρωποφάγες καταστάσεις, δικαιώνονται απόλυτα οι πολύπαθοι σε τραγικές εμπειρίες παλιοί Μακεδόνες, που λέγαν στη γλώσσα τους, το γνωστό αμίμητο … «Καλύτερα να σε βρει Τούρκικη σφαίρα, παρά να σε περιλάβει Ελληνική πένα»!!!

  «Καλό Πάσχα» (χωρίς σφαίρα και χωρίς πένα)…

  Δυστυχώς στην Ελλάδα, ακόμη, αν δεν πέσεις να σε δικάζει κανένας Τερτσέτης, κανένας Πολύζωϊδης, κανένας Σαρτζετάκης και δεν είσαι ο …κτηματέμπορας Εφραίμ, ή ο «Χριστιανός» κήρυκας του μίσους Αμβρόσιος, κινδυνεύεις να εισπράξεις κανένα δεκατετράμηνο στη μπουζού… κατακέφαλα κι αναπάντεχα!!!

  Βέβαια και πολύ σωστά, ζητάμε δίκαιη δίκη για τους στρατιωτικούς μας, απ’ τους χειρότερους από εμάς Τούρκους…

  Καλή Ανάσταση! Και μια εύλογη απορία, που προέκυψε απ’ την επικαιρότητα των ημερών…

  Εγώ, με μήνυση Ιωσηφίδη, εισέπραξα ένα δεκατετράμηνο κατακέφαλα, επειδή κατά το κατηγορητήριο …απείλησα να κόψω τη σύνταξη της κυρίας Τρικόγια, αν δεν ψηφίσει εμένα και Θεοδωρίδη, στις Δημοτικές εκλογές του 2014!!!

  Χωρίς άλλον μάρτυρα για το γεγονός, ή άλλο αποδεικτικό στοιχείο, πλην της κατάθεσης μέλους της οικογένειας της…

  Αυτοί, που επώνυμα (Παμακεδονικές ενώσεις, Απελευθερωτική κίνηση Κρήτης), με επιστολές τους στους 300 Έλληνες βουλευτές, τους απειλούν, όχι να τους κόψουν τη σύνταξη, αλλά να τους κρεμάσουν… αν ψηφίσουν Μακεδονία για όνομα της ΦΥΡΟΜ, με πόσα δεκατετράμηνα θα τιμωρηθούν;

  Ελλάς, το μεγαλείο σου!!!

  ΥΓ. με ευκαιρία τη σύλληψη απ’ τους Τούρκους, των δύο στρατιωτικών μας, που όπως λέγεται πέρασαν λίγα μέτρα τη μεθόριο μας προς Τουρκία και -ίσως εύλογα- τη καθημερινή αναφορά στο θέμα απ’ τα ΜΜΕ, θα αναφέρω μια σχετικά ίδια περίπτωση, γύρω στα ’60 – ’65, στο ζενίθ του ψυχρού πολέμου, με το από βορρά «Σιδηρούν παραπέτασμα».

  Ήταν λίγο πριν, ή λίγο μετά το Πάσχα, όταν αποφασίσαμε στο τότε ακμαιότατο Προσκοπικό μας συγκρότημα στο Αμύνταιο, με επικεφαλής τον γερόλυκο και παλιόφιλο Θωμά Μίγγο, να πάμε κόκκινα αυγά και τσουρέκια στους στρατιώτες μας, στο φυλάκιο της Αγ. Παρασκευής, στην Ελληνο – Γιουγκοσλαβική μεθόριο.

  Με στρατιωτικά Τζέιμς, ντυμένοι με τις στολές μας, τα διακριτικά μας, τις σημαίες των ομάδων μας, τα αυγά, τα τσουρέκια και έναν τρελό ενθουσιασμό, ξεκινήσαμε…

  Φυσικά, δε θυμάμαι κανέναν γονιό να μας ξεπροβοδίσει ή να ενδιαφέρεται για το μέσον, την ασφάλεια, τις συνθήκες που θα επικρατούσαν στην εκδρομή παιδιών – εφήβων, ζωηρών, αντίθετα μ’ ότι γίνεται σήμερα…

  Αφού, μετά το ατέλειωτο ταρακούνημα, φτάσαμε ξεθεωμένοι στο φυλάκιο και δώσαμε τα φτωχά μας δώρα στα φανταράκια, ξεχυθήκαμε σχεδόν ακράτητοι στον γύρο δασωμένο χώρο, με κείνη τη ζωηράδα μικρών θηρίων, που απελευθερώνονται στην ύπαιθρο.

  Μια ομάδα παιδιών, πιο ζωηρή, προχωρούσε όλο και πιο μέσα στη μεθόριο και ξεπέρασε τις πυραμίδες που οριοθετούν τα σύνορα. Μάλιστα, διέθεταν και κιάλια και παρακολουθούσαν το απέναντι τους Γιουγκοσλάβικο χωριό, σαν ατρόμητοι κατάσκοποι, σίγουρα, ντοπαρισμένοι απ’ τα αναγνώσματα μας εκείνης της μισοάγριας εποχής (Μικρός Ήρωας, Μυστήριο, Μάσκα, Ταρζάν), γεμάτα ηρωισμούς, δόξα και πρόκληση.

  Την ομάδα αποτελούσαν ο μακαρίτης Πέτρος Χρηστίδης, ο Θανάσης Τραϊανός, ο Γιάννης Πελοπίδας, ο Λάκης Περτσεμελίδης, ο Κώστας Γεωργακόπουλος και ο Γρηγόρης Βασιλόπουλος, αυτούς θυμάμαι.

  Ξαφνικά, ξεπροβάλει το Σέρβικο περίπολο με τα όπλα στα χέρια και τους ακινητοποιεί. Δύο τους, το βάζουν στα πόδια και τρέχοντας ξαναμπαίνουν στον Ελληνικό τομέα και φέρνουν το νέο της σύλληψης των συντρόφων μας. Αν συνέβαινε αυτό, με τους συμμάχους μας σε ΝΑΤΟ, Τούρκους, σίγουρα θα τους έριχναν… είναι ευτύχημα που δεν τους πυροβόλησαν οι Σέρβοι στρατιώτες…

  Γίνεται ένας μικρός χαμός στο φυλάκιο μας και στα παιδιά, κι ένας Μίγγος να ουρλιάζει …τσογλάνια! Και να χτυπιέται, εμείς, παγωμένοι…

  Ενημερώνεται το Β’ Σώμα στην Κοζάνη για το επεισόδιο, έρχεται αξιωματικός ανώτερος, κι αρχίζει η τηλεφωνική επαφή με του Σέρβους. Δεν χρειάστηκε ο γερο – Καραμανλής να πάρει τηλέφωνο τον Τίτο! Ούτε η Μέρκελ ή ο Τράμπ.

  Γύρω στο απόγευμα, σα βρεγμένες γάτες, αλλά μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο ηρώων, παραδίδονται στον Έλληνα αξιωματικό οι συλληφθέντες μικρο – κατάσκοποι, που γύριζαν απ’ το «Σιδηρούν Παραπέτασμα»…

  Και μπορεί οι Σέρβοι να μην τους άγγιξαν, ο Μίγγος όμως, που είχε γίνει κόκκινος σαν παντζάρι απ’ τις φωνές και την αγωνία, τους πλάκωσε στις σφαλιάρες, τις κλωτσιές και τα βρισίδια…

  Αργότερα, κι αφού έπεσε η κλοτσοπατινάδα, μας διηγήθηκαν ότι οι Σέρβοι τους περιποιήθηκαν πολύ… Έφαγαν ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, είδαν τηλεόραση, αυτό θυμάμαι μας είπαν και σίγουρα οι υπόλοιποι, τους ζηλέψαμε…

  Εδώ, δεν υπήρχε ακόμη τηλεόραση. Δε θυμάμαι αν φάγαμε ψωμί με μαρμελάδα κιόλας…

  Το βράδυ, φτάσαμε κάποτε στο Αμύνταιο, φορτωμένοι μ’ εμπειρία μιας ακόμη περιπέτειας, χωρίς να γίνει, ούτε από γονείς, ούτε από άλλους ... «Ανατολικό» ζήτημα και καθημερινό μπίρι – μπίρι…

  Πόσο πιο απλή, χωρίς υπερβολές και υστερίες ήταν η ζωή όλων μας, πριν μισό αιώνα! Χωρίς άγχος, ψυχολόγους, Αλόη βέρα, ιπποφαές, χαβιάρι για την επιδερμίδα, κι όλα τα απαραίτητα σημερινά μασκαριλίκια…