Ένας από μας, ή …μια εικόνα, χίλιες λέξεις…

Του Α.Θ.Ρ. (από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)

  Πως ξαφνικά προέκυψε, κι ένα ποσοστό τουλάχιστον δημοσκοπικά. Γύρω στο 70%, στηρίζει την κυβέρνηση που προέκυψε στην ουσία από τον ΣΥΡΙΖΑ του 3 – 4% πριν λίγα χρόνια;

  Έγινα ξαφνικά αριστεροί κι εναλλακτικοί και κινηματικοί, οι μέχρι πριν λίγο συντηρητικοί Έλληνες;

  

  Είδαμε «φως στο τούνελ» και «σανίδα σωτηρίας» στον χαρισματικό λόγο των Τσίπρα – Συριζαίων, που γνωρίζαμε λίγο – λίγο, περισσότερο απ’ τα «παράθυρα» της τηλεόρασης;

  Βρεθήκαμε με την «πλάτη στον τοίχο», χωρίς άλλη ελπίδα διαφυγής, πικραμένοι, προδομένοι απ’ τις προηγούμενες πολιτικές επιλογές μας, κι ασπαστήκαμε το νέο Συριζαίικο δόγμα; Ή μήπως ήμασταν ΣΥΡΙΖΑ, χρόνια τώρα, κι απλά δεν το ξέραμε;

  Κι επειδή «μια εικόνα, χίλιες λέξεις», όπως λένε και οι φίλοι μας οι Κινέζοι, που κατέπλευσαν με το πολεμικό τους, τις στολές, κι όλα τα τα-ρα-τα-τζούμ τους στον Πειραιά πρόσφατα και τους δεχθήκαμε και πολύ σωστά, με δόξες και τιμές σαν φίλους απ’ τη μεγάλη χώρα τους, θα δείξω μια φωτογραφία απ’ το συνεδριάζον Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης και θα εστιάσω την προσοχή του αναγνώστη, στον μειλίχιο, πάντα χαμογελαστό Κρητικό, Σταθάκη, τον καθηγητή και Υπουργό.

  Με το μπουκάλι νερό στο χέρι του και το ποτήρι σκεπασμένο δίπλα, κάνει τη κίνηση που  κάνει ο κάθε φυσιολογικός – μέσος άνθρωπος, όταν διψάει για νερό…

  Εγώ, εσύ, αυτός, όλοι μας που έχουμε γραμμένο το υποκριτικό «σαβουάρ βιβρ» της γκλαμουριάς.

  Φαντάζεστε στο Υπουργικό Συμβούλιο του Σαμαρά, του Καραμανλή, του Παπανδρέου, του Ορλάν, της Μέρκελ, του Ραχόϊ, να σήκωνε κάποιος το μπουκάλι του νερού, όπως σήκωναν παλιά τη ξύλινη Μπούκλα οι αγρότες και οι τσομπάνηδες όταν διψούσαν; Ο! μον Ντιού…

  Ίσως τη κίνηση αυτή, να ‘καμνε μόνο εκείνος ο αντισυμβατικός Ομπάμα…

  Ο Νίκος Φίλης, Διευθυντής της Αυγής, βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και γνωστός μας πλέον, λόγω των τηλεοπτικών του συναντήσεων, τρώει με τη πετσέτα στο στήθος, σε εστιατόριο…

  Όπως εγώ, όπως εσείς, όπως όλοι μας που δεν μας γνωρίζει ούτε… ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας… όπως είπε κάποτε κι ο αρειμάνιος Γ. Κατσιφάρας.

  Τι μας λες τώρα ρε μυστήριε; Τι είν’ αυτά που γράφεις;

  Κι όμως, η αληθινή κι όχι η συνήθης στημένη κι επιλεγμένη εικόνα, που πάντα ενδιαφέρουν τους διάσημους και τους πολιτικούς, αποκαλύπτει πλείστα – όσα, χωρίς λέξη υπότιτλο, υποσημειώσεις και εξηγήσεις. Το γνωστό των Αρχαίων …εξ ονύχων, του λέοντα…

  Δεν χρειάζονται ατέλειωτα μπλα – μπλα – μπλα και στημένες εικόνες από επικοινωνιολόγους.

  Έννοιες χωρίς νόημα, ύφος, λεζάντα, κουστουμιές και στήσιμο πριγκιπικό, χορτάσαμε απ’ αυτά, σε σημείο overdose…

  Η οικονομική κρίση, η κατάρρευση δεδομένων, ξέβρασε σαν ξένο σώμα το life style. Τον στημένο καθωσπρεπισμό του πολιτικάντη, που ακόμα κι όταν ήταν ντυμένος casual, το ‘καμνε με σχέδιο και κάποιο συγκεκριμένο στόχο.

  Το ανεπιτήδευτο, ανθρώπινο, συνηθισμένο πρόσωπο «ενός από μας» των πλείστων ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ και λιγότερο το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», είναι αυτό που έπεισε τον μέσο Έλληνα, να πλησιάσει το μέχρι πριν χθες, περίπου, περιθωριακό κόμμα τους.

  Το καθαρό πρόσωπο, κι η διάθεση για διαπραγμάτευση, με τους επικυρίαρχους δανειστές μας.

  Αυτό το έστω κι ένα, δύο απ’ αυτά που υπόσχονται να γίνουν, είναι θετικό…, που ακούγεται σχεδόν απ’ όλους –πλην των φανατικών ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ-, είναι η δύναμη ενός λαϊκού κινήματος, που θα ‘χει χρόνια, στο κουμάντο της Ελλάδας.

  Ποιος δεν αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες, τις αδυναμίες, τους κινδύνους, τα αδιέξοδα, όταν είσαι στο τιμόνι ενός μισοβυθισμένου σκάφους, που το παρασέρνει ένας πρωτόγνωρος τυφώνας;

  Μόνο ο τυφλά φανατικός, κι ο ανόητος, πιστεύει ότι υπάρχει δύναμη πολιτική, που με το μαγικό ραβδάκι διαγράφει χρέος πάνω από 300 δις, αυξάνει μισθούς και συντάξεις, ανοίγει δουλειές για τους ανέργους και …μετά ξύπνησα χαμογελαστός και ευτυχισμένος…

  Το «όλα ή τίποτε», είναι η δικαιολογία κάποιων να μη γίνει τίποτε και να κρατάμε καλά τα ένδοξα έδρανα, μιας ηρωικής κι ανέξοδης αντιπολίτευσης, μέχρι να καταρρεύσουν τα πάντα και τότε ίσως προκύψει ο δικός μας ιδεατός παράδεισος.

  Μόνο που συνήθως μετά την κατάρρευση, προκύπτουν μαύρα κοράκια και γύπες, με νύχια γαμψά…

  Ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο άνεργος, ο διαλυμένος επαγγελματίας, ο επιστήμονας που ψάχνει δουλειά στην άλλη άκρη του πλανήτη, περιμένει με αγωνία, έστω το λίγο επιπλέον της ζωής του.

  Και θα δείξει κατανόηση στο λίγο, όταν αντιληφθεί ότι η προσπάθεια γι’ αυτό γίνεται από ανθρώπους καθαρούς, από ανθρώπους τίμιους, από ανθρώπους έξω από λίστες και μεγαλο - συμφέροντα, που μοιάζουν μ’ αυτόν, από ανθρώπους που νοιάζονται αληθινά γι’ αυτόν.

  Όταν αρχίσει να βγάζει στο …μεϊντάνι… ο Νικολούδης τα ονόματα των λήσταρχων των λιστών, που ήταν χρόνια στο τιμόνι της Ελλάδας, ή είχαν κολλητούς και τσάρους τους καπετάνιους του καραβιού Ελλάδα, τότε με σχισμένο το καταπέτασμα, θα οδηγηθούμε ένα βήμα πριν την κάθαρση της Ελληνικής τραγωδίας. Η κάθαρση, είναι η πύλη του Κορυδαλλού…

  Εκείνος ο ανεκδιήγητος – κακομοιρούλης, Γκίκας Χαρδούβελης, που την ώρα εννοείται που διαπραγματεύονταν τη σωτηρία της Ελλάδας έβγαζε από την πίσω, στην ασφάλεια των ξένων τραπεζών – κορακιών το χοντρό του κομπόδεμα, είναι ότι πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της ποιότητας της πλειοψηφίας του πολιτικού μας κατεστημένου, που δεν λογάριαζε ούτε Θεό, ούτε Λαό, ούτε ντροπή, μπροστά στη δική του βόλεψη.

  Η κατάντια του Τζοχατζόπουλου, φαίνεται ότι κανέναν δεν παραδειγμάτισε…

  Η εξουσία, με τον χρόνο, σαν τη Κίρκη, κάνει του ανθρώπους να …γουρουνοφέρνουν, χωμένοι μέχρι τον λαιμό στο βούρκο των λαμογιών τους.

  Η εναλλαγή στην εξουσία με νέα πρόσωπα, χωρίς προϊστορία και διασυνδέσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων, είναι το καταλληλότερο φάρμακο για την …απεντόμωση και μυοκτονία των επικίνδυνων τρωκτικών, που καταβροχθίζουν κάθε ικμάδα σαν τσιμπούρια και κοριοί, σε χώρες που κυριαρχεί διαχρονικά η διαφθορά.

  ΥΓ 1. Ίσως, το μόνο που συμφωνεί το 99% των Ελλήνων με τους επικυρίαρχους δανειστές μας, είναι η συνεχής προτροπή τους …χτυπήστε την φοροδιαφυγή!!! Στην Ελλάδα οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους…

  Τι άλλη μαρτυρία γυρεύουμε για την έως τώρα πρακτική των «δικών» μας που σφύριζαν «κλέφτικα» στην πιο πάνω προτροπή; Βρε ουστ, μπαγαμπόντες…

ΥΓ 2. Φυσικά και δεν είναι …ένας από μας… ο Κατρούγκαλος που υπέγραφε ιδιωτικά συμφωνητικά με απολυμένους υπαλλήλους, με 12% κέρδος για το ίδιο αν τους ξαναδιόριζε και ενώ ήταν ήδη υπουργός και θ’ αποφάσιζε για τον διορισμό τους ο ίδιος! Είναι εξαίρεση στον κανόνα…

  Είναι ο συνήγορος του Ιωσηφίδη στην αποτυχημένη προσφυγή του στο Εφετείο Κοζάνης και στο Συμβούλιο Επικρατείας αργότερα, εναντίον της εκλογής μας στο Δήμο Αμυνταίου, με 800 ψήφους διαφορά!!! Περαστικά του και …σ’ άλλα με υγεία και πάντα τέτοια…