Ημερολόγιο Αποκριάς…

Γράφει ο ΕΛΕ (Από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)

  Το τριώδιο κυλούσε για τα καλά. Αφού πέρασε και η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου με όλα της τα συμφραζόμενα δίχως εκτελωνισμούς και με αρκετή δόση Φαρισαϊσμού, τελούσαμε εν αναμονή της Κυριακής του Ασώτου, η οποία και συνάδει προς τον χαρακτήρα μας περισσότερο, λόγω της ελπίδας προς μετάνοια.

 Να σου στα αμαρτωλά μας χέρια το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ. Στο καπάκι, 4 φωτογραφίες εκ των οποίων τρεις μας φάνηκαν γνώριμες. Φανταστήκαμε βεβαίως ότι, η εφημερίδα θέλοντας να συμμετάσχει στα ειδωλολατρικά έθιμα των ημερών, διακόσμησε το εξώφυλλο της έτσι ώστε να γίνει επικαιρότερη.

  Όταν βεβαίως διαπιστώσαμε ότι αυτές συνοδεύονται από αντίστοιχα κείμενα στο εσωτερικό της συσκευασίας, αντιληφθήκαμε το μέγεθος της οικτράς μας πλάνης.

  Μέγεθος ανάλογο της σοβαρότητας της δημοτικής μας κατάστασης. Ήταν τα πρώτα ταμ-ταμ του επικείμενου εμφύλιου σπαραγμού. Ενός νέου Πελοποννησιακού πολέμου.

  Για να είμαι ειλικρινής στην μετάνοια μου, ομολογώ ότι εκείνο το απόσπασμα φράσης στον τίτλο που έπαιζε με την ομοιοκαταληξία «πολιτικ – δημοτικ», νόμιζα ότι παραπέμπει σ’ ένα παλιό μαστουροτράγουδο με τον Ζαγοραίο, το «ντελα μαγκιορε ντε Βοτανικ». Το άσμα εξέφραζε την αντεργκράουντ απάντηση στο πιο καθώς πρέπει μάγκα του Βοτανικού, που κυκλοφορούσε δια στόματος Μπιθικώτση.

  Γι’ αυτό και θαύμασα την ευρηματικότητα του σελιδοποιού της εφημερίδας σας και είπα επιτέλους πήρε θέση.

  Τα πράγματα όμως ήταν σοβαρότερα. Και το μέγεθος της σοβαρότητας αποκαλύπτεται στην ακροτελεύτια παράγραφο του γράφοντος (σελ. 8) … «Πως μου έρχεται να ανέβω πάνω στις στέγες και να φωνάζω δυνατά λαέ κλπ».

  Για φαντάσου ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, να πραγματοποιήσει την απειλή του! Σκέτο απονενοημένο διάβημα σε απόγνωση. Αν πέσεις από κει πάνω την έβαψες. Δεν την γλυτώνεις μ’ ένα μούφα τραυματισμό σαν τον …κινέζο που πήγε να σταματήσει το τεθωρακισμένο στην πύλη. (Αναφέρομαι στα γεγονότα της πλατείας Τιεν Αμ Μεν του Πεκίνου).

  Την Τετάρτη, παραμονή Τσικνοπέμπτης και ενώ το πλήρωμα της κιβωτού «Αμύνταιο» ετοιμαζόταν για την επομένη επίθεση σε ειδωλόθυτα κρέατα, μιας και το οικονομικό μας ξύγκι βαίνει ελαττούμενο, ήχησαν πάλι τα ταμ-ταμ.

  Στο Πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου (τι βαρύγδουπος τίτλος κι αυτός και πόσο αναντίστοιχος κάποιες φορές!), υπήρχε μια κοσμοπλημύρα.

  Από όλα τα παραμεθόρια οχυρά της Αθηναϊκής μας Δημοκρατίας, ήρθαν οι σύμμαχοι για να παρακολουθήσουν τον Αρχιδάμειο πόλεμο. Αυτό δεν αποτελεί ύβρη, αναγνώστη. Έτσι ονομάζει ο Θουκυδίδης την πρώτη περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου.

  Νομίζοντας κι εγώ ότι ήρθε κάποιος θίασος για παράσταση, βρέθηκα μέσα.

  Η σκηνή στο βάθος άδεια από ηθοποιούς. Μια οθόνη να προβάλλει εκτυφλωτικά, σκηνές θριάμβου.

  Σε δεύτερο χρόνο αντιλήφθηκα δυο παρουσίες στη δεξιά γωνία στο ημίφως. Φαντάστηκα ότι είναι μια μοντέρνα σκηνική παρέμβαση, για να αφήσει στο προσκήνιο έναν οιονεί χώρο για τη συμμετοχή του θεατή.

  Πολύ Βέρνερ Φασμπίντερ αδελφέ μου. Αυτό το τελευταίο το είπα λίγο φωναχτά και παρεξηγήθηκε ο διπλανός μου, ένας αγρότης Σκυθικής μάλλον καταγωγής, από τα νότια οχυρά.

  Μου είπε θυμωμένα: «εμείς θα διώξουμε και την Μέρκελ και αυτήν που είπες!».

  Γνωρίζοντας ότι η συμπαθής τάξη των αγροτών ήρθε κατευθείαν από τα οδοφράγματα ντοπαρισμένη, σκέφτηκα ότι θα ήταν φρονιμότερο ν’ αλλάξω θέση. Πήγα και στάθηκα όρθιος στον ανατολικό διάδρομο προς τα αποχωρητήρια, όπου φαντάστηκα ότι θα είναι μαζεμένοι οι της αντιπολίτευσης λόγω καμπινέδων, μιας και συνηθίζεται τις καλές θέσεις να τις καταλαμβάνει το κατεστημένο. Αυτοί όμως δεν ήταν εν παρατάξει όπως η Μακεδονική φάλαγγα της εθνικοφρόνου συμπολίτευσης, αλλά εντέχνως και επιμελώς διασκορπισμένοι μεταξύ των αντιπάλων.

  Ο ανορθόδοξος πόλεμος των Κλαζομένιων, σκέφτηκα. Ως νέοι μπολσεβίκοι θα καταλάβουν τα χειμερινά ανάκτορα, νικώντας τους αποστράτους και λοιπούς στρατολάτρες της συμπολίτευσης.

  Έβλεπα καλύτερα τη σκηνή και την οθόνη που έδειχνε χειραψίες  με γαλονάδες. Διέκρινα καλύτερα τα πρόσωπα επί σκηνής* ήταν γνωστοί. Ντυμένοι τσίλικα, κυρίαρχοι, θριαμβευτές εκεί ψηλά και μόνοι, ως αποτέλεσμα ιδεολογικής αθεμιτογαμίας.

  Έφτασε η ώρα να μιλήσει και η αντιπολίτευση. Και ενώ υπήρχαν δημοσιογράφοι που κατέγραφαν τα δρώμενα, εμφανίστηκε ένας μπαμπάτσκος από τα δυτικά οχυρά Κιμμέριας προέλευσης, με μια μικρή κάμερα στο χέρι, που την χειρίζονταν άγαρμπα σαν να πήγαινε να ανάψει κερί. Κάτι σαν Παπανδρέου με την λαμπάδα ένα πράμα, αλλά με μια αγαλλίαση στο πρόσωπο, σαν να αντίκριζε την Παναγία Σουμελά αυτοπροσώπως.

  Μ’ έσπρωξε με τον όγκο του και μου είπε βλοσυρά «πάνε πιο πέρα, θέλω να τραβήξω».

  Πρόσεξα ότι κρατούσε την κάμερα ανάποδα ο αγκρίκολας και «τραβούσε» τη μαύρη του φανέλα που έγραφε ΠΑΟΚ.

  Σκεφτόμενος την επόμενη προβολή στο γενικό επιτελείο των πολιορκητών, μου ήρθε ένα κύμα γέλιου ασύμμετρου προς την σοβαρότητα της κατάστασης και πνίγοντας το για ν’ αποφύγω τα χειρότερα, πορεύτηκα προς την έξοδο.

  Εκεί στην πόρτα, ρώτησα γνωστό μου φωτογράφο: «γιατί η αντιπολίτευση δεν αρκείται στις δικές σας λήψεις, αλλά βάζει προσωπικό βιντεολήπτη;». και μου απάντησε ότι, φοβούνται μήπως πράκτορες των αντιπάλων μεταμφιεσμένοι σε δημοσιογράφους, κρύβουν όπλο στο φακό της μηχανής.

  Φοβήθηκα. Μέχρι τότε νόμιζα μόνον τα Περσικά τάλαντα του Φαρνάβαζουν και του Τισσαφέρνη (που ως γνωστόν στους Αθηναίους μέχρι και καράβια σέρνει), ότι θα καθόριζε τον νικητή του Πελοποννησιακού πολέμου.

  Απομακρύνθηκα διότι την επαύριον ξημέρωνε Τσικνοπέμπτη. Στη σκήτη της Φιλελλήνων θα συγκεντρώνονταν οι συμμονάζοντες αδελφοί για το συλλείτουργο και ο ηγούμενος είναι αυστηρός προς τους αργοπορούντες.

  Γι’ αυτό αδελφέ Κωνσταντίνε, θα υποστείς τα επιτίμια της αργοπορίας σου.

  Καλή Αποκριά αδελφοί.

Ο εκ της σκήτης μετά προκηπίου ευσεβής αδελφός ΕΛΕ

Και μακράν ημών οι κακοήθεις υπαινιγμοί διότι πλησιάζει και η Σαρακοστή

Υ.Γ. Τα οφειλόμενα ευχαριστήρια στους:

Α. Ηρακλείς του στέμματος

Β. Παρακοιμωμένους του Καίσαρος

Γ. λοιπούς εταίρους της Φάλαγγος.

Είχαν όλοι τους υψηλόν φρόνημα αυτοθυσίας.