Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Διάσπαρτες μικρές εικόνες, που γράφουν αληθινές στιγμές τοπικής ιστορίας: Απελευθέρωση – Εμφύλιος…

 (Γράφει ο Α.Θ.Ρ.)
  Μια νέα, πρωτόγνωρη Ελλάδα γεύτηκαν οι Αμυνταιώτες, ένα 5μηνο, Οκτώβρης – Φλεβάρης ’45!
   Ένα διάλειμμα Δημοκρατίας, Λαοκρατίας, Ελευθερίας, Ελπίδας και λαϊκής εξουσίας, την περίοδο αυτή την ελάχιστη που είχε την αρχή και την εξουσία η ΕΑΜοκρατία!
   Σ’ έναν τόπο που ευτυχώς δεν υπήρξαν τραγικές, μεγάλες συγκρούσεις, ιδεολογικο – πολιτικές κι έντονες αντιπαραθέσεις, που πάντα γενούν τα ακραία πολιτικά σχήματα κι οι εκφραστές τους, η μετάβαση απ’ την απολυταρχία (Δικτατορία Μεταξά, Ξενική κατοχή) στην Ελευθερία του Λαού από δεσμά, έγινε σαν μια φυσιολογική κι εύλογη εξέλιξη των γεγονότων.
   Γι’ αυτό, αφού η κύρια κι εμφανής οργάνωση που αντιστάθηκε στον κατακτητή στην περιοχή μας, άφησε τους φανατικούς υποστηρικτές τους, μόνους κι αβοήθητους, στη διάθεση τώρα ενός κυριάρχου Λαϊκού κινήματος, που αν δεν αντιστάθηκε στην πλειοψηφία του, τουλάχιστον δεν συνεργάστηκε με τον εχθρό.
   Στη Δυτική Μακεδονία, οι συνεργάτες, ακροδεξιοί, ταγματασφαλίτες, δωσίλογοι και κάποια
εγκληματικά στοιχεία, κάναν κάστρο οχυρωμένο, τον Βαθύλακο Κοζάνης.
   Το 28ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, χτύπησε δυνατά και μετά από πολιορκία και μάχη σκληρή, εκπόρθησε τη σφηκοφωλιά – φρούριο των συνεργατών του κατακτητή, που ευθύνονταν και για τα πογκρόμ σε Πύργους, Μεσόβουνο, Κλεισούρα και τον εμπρησμό του Λεχόβου.
   Στρατιωτικός Διοικητής του 28ου, ο Εδεσσαίος Γιώργος Γεωργιάδης, πρώην μόνιμος αξιωματικός του Ελληνικού στρατού, αριστούχος της Σχολής Ευελπίδων, πολιτικός επίτροπος ο καπετάν Υψηλάντης (Αλεξ. Ρόσιος) απ’ τη Δεσκάτη Γρεβενών, πρώην καθηγητής Γυμνασίου.
   Τον είχαμε γύρω στα ’85, κομματικό υπεύθυνο για την περιοχή μας, στη Νομαρχιακή ΠΑΣΟΚ Φλώρινας. (ένας κοντούλης, ασπρομάλλης, υπερκινητικός!).
   Με το πιστόλι στο χέρι, ο Υψηλάντης, τριγυρνάει ανάμεσα στις γραμμές των παραταγμένων στην πλατεία του Βαθύλακου, ταγματασφαλιτών!
   …«Που είναι τα όπλα σας ρε φασίστες; Που τα κρύψατε;»… Τσιμουδιά. Επαναλαμβάνει ουρλιάζοντας… «που τα κρύψατε ρε καθάρματα;». Τίποτε… ακουμπάει το πιστόλι στον πρώτο στη σειρά, στον κρόταφο του, ρωτώντας τον ίδιο… Κλειστό το στόμα ο σκληρός μακελάρης στη γύρω περιοχή. Ένα ξερό «μπαμ» και σωριάζεται στο χώμα…
   Το ίδιο στον δεύτερο στη σειρά, το ίδιο στον τρίτο, «μπαμ» και ξεροί! Στη συνέχεια καταρρέουν τρέμοντας στο πιστόλι του Υψηλάντη και ξερνούν το μυστικό μιας κρύπτης, με άφθονο Γερμανικό πολεμικό υλικό!
   Ο πατέρας μου, αρχινοσοκόμος της μονάδας «γιατροπορεύει» με κινίνα και βεντούζες τον άρρωστο με υψηλό πυρετό, Διοικητή Γεωργιάδη. Με το θάρρος του προσωπικού θεραπευτή, του μιλάει... «στο υπόγειο με τους κρατούμενους, είναι κι ένα παιδί 12-14 χρονών»… «Πάρτο και βγάλτο απ’ το στρατόπεδο, να τσακιστεί να εξαφανιστεί στη  νύχτα», τον διατάζει ο Γεωργιάδης…
   Με τα άγρια «Δεκεμβριανά» στο φόρτε τους, ακούγεται ότι η μονάδα τους θα κατηφορίσει για
Αθήνα. Ξανά στον Γεωργιάδη ο πατέρας μου… Του αναφέρει ότι το κύριο επάγγελμα του είναι τσαγκάρης και θα ‘θελε να δουλέψει στο αρβυλοποιείο του ΕΛΑΣ, που υπήρχε στο στρατόπεδο της Κοζάνης. Το ζητούσε σαν χάρη…
   Όπως κι έγινε και από εκεί, τέλη Φλεβάρη του ’45, με την «Συμφωνία της Βάρκιζας», πήρε απολυτήριο του ΕΛΑΣ απ’ την Κοζάνη κι ήρθε στο Αμύνταιο.
   Άνοιξη του ’45, μετά τη Βάρκιζα, βλέπαν Αμυνταιώτες πολλές φορές ν’ ανηφορίζουν προς το Κλειδί, για τα σύνορα με Γιουγκοσλαβία, οχήματα με απόμαχους μαχητές των «Δεκεμβριανών», που φεύγαν απ’ τη χώρα, για το Μπούλκες της Βοϊβοδίνας της Γιουγκοσλαβίας…
   Στα δικαστήρια που έστησε το μετα/Βαρκιζιακό κράτος, «έκαιγε» μαζί με το ξερό και το χλωρό και δίκαζε, ήρθε από την Έδεσσα με ποδήλατο ο αδελφός του Γεωργιάδη και ζήτησε απ’ τον πατέρα μου να πάει μάρτυρας υπεράσπισης του αδελφού του, που δικάζονταν, πράγμα που του το αρνήθηκε ο πατέρας μου.
   Το ’45 όμως, οι πρώην ΕΛΑΣίτες μαχητές, ήταν στόχος μιας ακροδεξιάς τώρα κυριαρχίας, κι ήταν επίφοβη κάθε επιπλέον δημοσιοποίηση του πρόσφατου σου ΕΛΑΣίτικου παρελθόντος…
   Μέχρι τα γεράματα του ένοιωθε τύψεις, που δεν υπερασπίστηκε ένα έντιμο παλληκάρι, στη δύσκολη τότε στιγμή του. Βέβαια, ο Γ. Γεωργιάδης (ταξίαρχος στον μετέπειτα Δημοκρατικό Στρατό του αντάρτικου), μπορεί να γλύτωσε απ’ το ακροδεξιό τότε Ελληνικό κράτος, αλλά δεν γλύτωσε την εκτέλεση, όταν ο «στρατηγός» (της συμφοράς) Γούσιας, του χρέωσε την αποτυχία του συγκροτήματος του, στην επίθεση το ’49 στην Αριδαία και την Έδεσσα, τον πέρασε ένα ψευτοστρατοδικείο και τον εκτέλεσε!
   Ο Γεωργιάδης κράτησε 72 μέρες συνεχών χτυπημάτων, το ’48, στο Γράμμο, του κυβερνητικού στρατού, χωρίς να υποχωρήσει πόντο! Εκτελέστηκε τελείως ανορθόδοξα, έξω απ’ τις Καρυές Πρεσπών…
   Στο Αμύνταιο, το φθινόπωρο του ’44, υπάρχουν πρωτόγνωρες μορφές Λαϊκής Εξουσίας…
 Στο υπόγειο της Αστυνομίας, τώρα η ΕΑΜική λαϊκή πολιτοφυλακή που ανέλαβε τη τάξη, έχει κλείσει τον κατοχικό μας πρόεδρο (Λεων. Ρακόπουλο), τον αστυνόμο, χωροφυλάκους, κάποιους υπερδεξιούς παράγοντες, κάποιους βουλγαρίζοντες τα χρόνια της κατοχής, σίγουρα και κάποιους άσχετους! Χωρίς αγριότητα και βία όμως, με προοπτική την δίκη τους από Λαϊκό Δικαστήριο.
   Κοινοτάρχης τώρα ορίζεται ένας Δημοκράτης και σεβαστός σε όλους, ο έμπορας Γιάννης Κιόσης. Τον θυμάμαι αργότερα πάντα μ’ ένα όμορφο, γαλήνιο χαμόγελο στα χείλη…
   Ο δικαστής (;), εισαγγελέας (;) της πόλης μας, ο Μητσόπουλος, απ’ το μπαλκόνι του Ραρρή κάνει ανακοινώσεις στο συγκεντρωμένο γι’ αυτό πλήθος… «Και για μισό κιλό ξύδι (όταν πουλάτε) θα παίρνεται άδεια απ’ τον εισαγγελέα»!).
   Ήταν μέτρα για πάταξη της κερδοσκοπίας των μαυραγοριτών της κατοχής, που ρήμαξαν κι αφαίμαξαν το Λαό!
   Το διάλειμμα εξουσίας της ΕΑΜοκρατίας, που στην Βορ. Ελλάδα και στη Σαλονίκη, που είχε χάσει το 1/3 των κατοίκων της (Εβραίων) στην κατοχή κι οργίασε η αρπαγή των περιουσιών τους, δεν είχε την βιαιότητα που γνώρισε η Αθήνα κι η Πελοπόννησος, σίγουρα, με σοφή καθοδήγηση του Μάρκου Βαφειάδη, που είχε την ευθύνη για την Βορ. Ελλάδα.
   28/2 αφοπλίζεται ο ΕΛΑΣ, σύμφωνα με την υπογραμμένη κι απ’ αυτόν «Βάρκιζα». Από κει και πέρα αρχίζει η «Λευκή τρομοκρατία»! με διώξεις για ποινικά εγκλήματα κατά πολιτών στη
διάρκεια της κατοχής και των Δεκεμβριανών, πραγματικά ή συκοφαντικά!
   Και το ’46 με το «Γ ψήφισμα» αρχίζει πλέον ανελέητο κυνηγητό κάθε αριστερού ή συμπαθούντος αριστερού Έλληνα…
   Το κράτος που δειλά – δειλά την Άνοιξη του ΄45 έκανε την εμφάνιση του, με τους λιγοστούς τότε «Μπουραντάδες», σε μια στην κυριολεξία ΕΑΜοκρατούμενη Ελλάδα, τώρα έχει στα χέρια του το νόμο, το βούρδουλα, τις δίκες, τις εκτελέσεις… («Μπουραντάδες» είπε ο Λαός τους πρώτους ένστολους στρατιώτες που φτάναν στον τόπο του, απ’ το όνομα του Διοικητή τους).
   Εν τω μεταξύ τα «Δικαστήρια δοσιλόγων» που στήθηκαν ένα σε κάθε πρωτεύουσα νομού, αρχίζουν τις δίκες με χουβαρδάδικα τα… τρις, τετράκις εις θάνατον, που εκτός απ’ τους επώνυμους πατενταρισμένους συνεργάτες – κυβερνήτες κατοχικούς, που εκτελέστηκαν (ελάχιστοι), οι άλλες καταδίκες γίναν σύντομα ισόβια και τελικά αποφυλακίσεις σε 5-10 χρόνια!
    …Τρις εις θάνατον ο παππούς μου ο Αργύρης απ’ το Σκλήθρο, γύρισε όλα τα μπουντρούμια ανά την Ελλάδα, με κατάληξη το Γεντί Κουλέ, που επισκεπτόμασταν με τη μάνα και τη γιαγιά μου, την δεκαετία του ’50, σχεδόν κάθε μήνα!
   Το δικαστήριο της Φλώρινας έκανε πρωταθλητισμό σε αποφάσεις του, δήθεν φοβερών δοσιλόγων, μιας συγκεκριμένης φυλετικής κατηγορίας ανθρώπων της Φλώρινας, που ήταν οι σλαβόφωνοι!
   Αντιγράφω απ’ τα «Απομνημονεύματα ενός καπετάνιου» του Λεχοβίτη καπετάν Αμύντα… «Ο Κιτσά Μπατσάκ, ο Τσαούς Αυτών, ο Μιχάλ Αγάς, τουρκόφωνοι πρόσφυγες, που απ’ τις πρώτες μέρες της κατοχής συνεργάστηκαν και παρέσυραν εκατοντάδες αγράμματους χωρικούς, τους όπλισαν κι έσφαξαν δεκάδες πατριώτες που πολεμούσαν τον κατακτητή, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά τιμήθηκαν σαν ήρωες»!
   Σίγουρα, οι εντολές που είχε η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», ήταν ότι… «τώρα είναι ευκαιρία, μη τη χάσουμε, βαράτε»!
   Ο Μεταξάς τους έστελνε εξορία στη δικτατορία του, τώρα τους δίκαζαν, σαν φοβερούς εγκληματίες, δοσίλογους!
   Την ίδια στιγμή, οι Γερμανοντυμένοι κι οι Γερμανοτσολιάδες δοσίλογοι, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των συμπατριωτών μας και πήραν και ενεργό μέρος στα πογκρόμ των Πύργων, Μεσόβουνου, Κλεισούρας, τριγύρω μας, με ελαφρυντικό τώρα τον αντικομμουνισμό τους, γίνονταν Ηρακλειδείς του «Μπουραντάδικου» κράτους, απαλλαγμένοι από κάθε κατηγορία όσων είχαν το απίθανο θάρρος να τους κατηγορήσουν για κάποιο έγκλημα!
 
  Αρχές δεκαετίας του ’50, ήρθε σαν τουρίστας στη Σαλονίκη (σίγουρα να ξετρυπώσει κάποιο ξεχασμένο υπόλοιπο απ’ τις Εβραϊκές λίρες), ο «Χασάπης της Σαλονίκης», ο Μάξ Μέρντερ, που κατηγορήθηκε για την εξόντωση 46 χιλ. Εβραίων κατοίκων της, τη κατοχή!  Συνελήφθη και δικάστηκε. Δικηγόρος του; Ο υπερυπουργός του Κ. Καραμανλή, Τάκος Μακρής (βουλευτής Φλώρινας!!!).
   Η γυναίκα του Τ. Μακρή, η Δοξούλα, στην κατοχή, ήταν διερμηνέας και ιδιαιτέρα του Μάξ Μέρντερ! (κοίτα συμπτώσεις φίλε μου!).
   Μάρτυρας υπεράσπισης στο δικαστήριο του Μέρντεν, ο κατοχικός «Επιθεωρητής Νομαρχιών» ο Χρυσοχόου, επόμενο, η θεότυφλη δικαιοσύνη να ρίξει 25 χρόνια φυλακή στον «Χασάπη» για τα 46 χιλ. θύματα του και «τρείς εις θάνατον» στον παππού μου, που δεν κατηγορήθηκε ούτε για …σφάξιμο κότας! Και φυσικά, μετά 30 μήνες στη φυλακή ο Μέρντεν απελάθηκε… στο σπιτικό του στην Γερμανία! Μάλιστα!
   Διαχρονική Ελληνική δικαιοσύνη… ανεξάρτητων! Βεβαίως, βεβαίως…
   Το ’46, κράτος κι εξουσία έχει η… «Λευκή τρομοκρατία» παρακρατικών συμμοριών, πρώην συνεργατών του κατακτητή, που τώρα γίναν στήριγμα ενός Ελληναράδικου δήθεν κράτους. Μια δικτατορία, με δημοκρατικό πασπάλισμα!
   Τώρα στόχος είναι οι άνθρωποι που στήριξαν το ΕΑΜ! Η «Αποχή» απ’ τις εκλογές, τον Μάρτη του ’46, που βλακωδώς προπαγάνδισε το ΚΚΕ, έδωσε τώρα χειροπιαστό υλικό για το φρόνιμα όλου του ενήλικου πληθυσμού! …«Δεν ψήφισες στις εκλογές; Είσαι ή κομμουνιστής ή συμπαθών»!
   Στο επακολουθήσαν δημοψήφισμα για τη «Βασιλεία ή μη», στην επαρχία ο Βασιλιάς πήρε 97% (!) στις πόλεις 69%! (Βικιπαίδεια).
   Στην επαρχία τώρα κυβερνάει ο τρόμος! Η τρομοκρατία! Στην πλατεία των Τρικάλων, κρέμονταν τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα! Το μήνυμα σαφές για όλους!
   Τώρα, η «πηγάδα του Μελιγαλά», ήταν το γκαρν – γκινιολ σήριαλ στον απλό πολίτη! Κι όχι οι ταγματασφαλίτες, οι κουκουλοφόροι των μπλόκων της Αθήνας, τα φοβερά αντίποινα με τις εκτελέσεις αθώων πολιτών, οι μαυροντυμένες χήρες και τα ξυπόλητα ορφανά!
 
  Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, στο βιβλίο του «Οι δοσίλογοι» γράφει… «Οι μηνύσεις που υποβλήθηκαν στο δικαστήριο Δοσίλογων Αθήνας – Πειραιά, αφορούσαν περισσότερα από 20 χιλ. άτομα. Απ’ αυτά παραπέμφθηκαν μόλις 3.227 σε δίκη. Δηλαδή το 84% αυτών των μηνύσεων απαλλάχτηκαν με σχετικά δικαστικά βουλεύματα.
   Απ’ τους 3.227 δικάστηκαν οι 2.251 αθωώθηκαν! Καταδικάστηκαν οι 556, απ’ αυτούς οι 243 έλαβαν χάρη ή μείωση ποινής! Οι υπόλοιποι φυλακίστηκαν, από λίγους μήνες μέχρι 5 χρόνια!».
   Δεκαετία του ’50, στο Δημοτικό μας σχολείο, στους διαδρόμους υπήρχαν φοβερές φωτογραφίες άγρια δολοφονημένων ανθρώπων, απ’ τους  φοβερούς, αιμοσταγείς κι αιμοδιψείς συμμορίτες αριστερούς!
   Το ’46 είναι η απαρχή του εμφυλίου, με καταφυγή στο βουνό, δειλά αρχικά, διωκόμενων αριστερών και είσοδο απ’ το Μπούλκες φευγάτων αριστερών, μετά τα Δεκεμβριανά της Αθήνας.
   Βασικός οργανωτής των διάσπαρτων ομάδων ανταρτών ο Μάρκος Βαφειάδης, για τη Βόρεια Ελλάδα. Στην περιοχή μας ο Λεχοβίτης Καπετάν Αμύντας, με βάση το Ραντόσι.  Οι πρώτες επιθέσεις τους, σποραδικές, αφορούν αφοπλισμούς σταθμών χωροφυλακής της γύρω υπαίθρου.
   Η μάνα μου έλεγε, ότι όταν μπήκαν στο Σκλήθρο οι αντάρτες το ’47, κι έφυγε η χωροφυλακή κακήν – κακώς, έβγαλε λόγο απ’ το μπαλκόνι της χωροφυλακής του χωριού τους ο καπετάν Καραφωτιάς (Βασίλης Μπατακόγιας, εφ. Ανθυπολοχαγός πυροβολικού το ’40-΄41), στους συγκεντρωμένους χωρικούς! Μάλιστα φορούσε κοροϊδευτικά και το πηλήκιο του Ενωμοτάρχη, που το παράτησε στην φευγάλα τους…
  Αφού τελείωσε με τα γνωστά τους ΕΑΜίτικα, ρώτησε τους χωριανούς αν θέλουν να πούνε κάτι… Κι άρχισαν οι πιο θαρραλέοι να περιγράφουν τα βάσανα που τράβηξαν με τον αστυνόμο τους χωριού τους, χρόνια τώρα!
   Κι ο πανέξυπνος καπετάνιος, τους αποστόμωσε λέγοντας… «είναι καλό παλληκάρι και μην τον κατηγορείτε τον σταθμάρχη σας! Ξέρεται πόσα παλληκάρια μας έστειλε στο βουνό; Αν δν σας έδερνε και δεν σας τρομοκρατούσε, ποιος θα άφηνε το σπίτι του, το χωράφι του, να ‘ρθει στα βουνά με τους λύκους και τις αρκούδες να ντακιμιάσεις».
   «Στρατολόγος του αντάρτικου στρατού δεν ήταν ο …Στάλιν, ο Ζαχαριάδης, ο Μαρξ, ο Μάρκος! Ήταν ο τρόμος, η ανασφάλεια, τα στρατοδικεία, η Μακρόνησος, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις! Ήταν η Χωροφυλακή!
   Ήταν οι Εγγλέζοι και το μισο-δοσιλογικό μετα-κατοχικό μας κράτος, που έκανε εχθρό τον αντιστασιακό και φίλο τον συνεργάτη του κατακτητή!
   Δεν ήταν η… ιδεολογία, η μαρξιστική πρακτική, ο επαναστατισμός ανθρώπων στην μεγάλη τους πλειοψηφία μισοαγγράματων. Και πιο σίγουρα, δεν ήταν σκοπός των «κατσαπλιάδων» η αρπαγή, η λεηλασία της ξένης περιουσίας…
   Λεπτομέρειες, που μπήκαν πονηρά, σν σκουπίδια, κάτω απ’ το χαλί.
   Ένας στρατός χιλιάδων πολεμιστών που έδωσε, ιδίως το ’48-’49, κι άντεξε, φονικότατες μάχες με τον κυβερνητικό στρατό που είχε πίσω του το κράτος, τους Αμερικάνους, κι ένα πλούτο υλικού, δεν το περιγράφεις αντικειμενικά, όταν τον αποκαλείς «συμμοριτοπόλεμο»! Εκτός, αν κάνεις φτηνή προπαγάνδα…
 
  Το Αμύνταιο, ένα περιφερειακό, μικροαστικό, εμπορικό στρατοκρατούμενο κέντρο, χωρίς ομοιογένεια φυλετική και βάθος σε επαναστατική ιστορία, εύλογα συντηρητικό και κουμπωμένο, αν και έδωσε τον μέγιστο της αριστεράς, Θανάση Χατζή, δεν υπήρξε τροφοδότης του αντάρτικου στρατού, ειδικά στο δεύτερο αντάρτικο, ’46-΄49.
   Μ’ ένα πολυάριθμο στρατιωτικό προσωπικό και ασφαλή περιχαράκωση στο κέντρο ενός ομαλού οροπεδίου, με επιστρατευμένους εκτός των στρατιωτικών τους ΜΑΥ-δες (Μονάδα Άμυνας Υπαίθρου), μ’ ένα φοβερό Μπαμπούρη, αστυνόμο, φόβο και τρόμο για δικαίους και αδίκους, συρματοπλεγματοφραγμένο, με 4 ελεγχόμενες εισόδους έμοιαζε με σκαντζόχοιρο, που δύσκολα θα τολμούσε ο εχθρός να το εκπορθήσει και να γίνει τροφοδότης ανταρτών!
   Ότι μπαινοβγαίνει στην μικρόπολη, ελέγχεται εξονυχιστικά στις φρουρούμενες πύλες εισόδου, από ένοπλους στρατο-χωροφύλακες.
   Ο φανατισμός, η αγριότητα, η προπαγάνδα, ο φόβος, το γενικότερο κλίμα ενός φονικού εμφυλίου, φτιάχνει μια νεολαία αφιονισμένη, που στην πρώτη ευκαιρία μπορεί να εγκλιματιστεί…
   Μια τέτοια παρέα – συμμορία ακροδεξιών, αφιονισμένων «υπερπατριωτών», μια νύχτα εισβάλει στο σπίτι συμπατριώτη μας, που τον χαρακτήριζαν Βουλγαρίζοντα και σφάζουν τη Βάσω Γκ., κοπέλα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και βγάζουν το έμβρυο απ’ την κοιλιά της, σαν τρόπαιο!!! (Υπάρχει σχετικό ρεπορτάζ στον «Ριζοσπάστη» της εποχής!).
   Συνελήφθηκαν κάποιοι, αλλά ποτέ τους δεν δικάστηκαν! …«Εντάξει, απλά «καθάρισαν» μια Βουλγάρα! Δεν εγκλημάτησαν»! Η φρίκη που ξεπερνά τα ναζιστικά φοβερά πογκρόμ…
   Ο κάμπος, η ύπαιθρος, τα βουνά με τα πολυάνθρωπα τότε χωριά, είναι το ’47 ο κύριος τροφοδότης, σε άντρες και υλικό, κι όχι οι πόλεις, του αντάρτικου στρατού.
   Έτσι, με Αμερικάνικη εισήγηση, εφαρμόζεται το άδειασμα από ανθρώπους, ζώα, υλικά και η σύμπτυξη τους σ περιφραγμένες, οχυρωμένες πόλεις, ιδίως στη Δυτική Μακεδονία.
   Το Αμύνταιο φτάνει με τους «καταφυγόντες» όπως λέγονταν, τους 15.000 κατοίκους!
 Συνεχίζεται…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η εποικοδομητική κριτική και οι εναλλακτικές προτάσεις - απόψεις είναι απαραίτητες και ευπρόσδεκτες, ειδικά όταν το ζητούμενο είναι η ανταλλαγή ιδεών.
Τα σχόλια εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους και η ευθύνη (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Κάθε υβριστικό, προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο, θα διαγράφεται όποτε εντοπίζεται από την ομάδα διαχείρισης.
Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου.