«Homo Pasocus», σχεδόν 50 χρόνια πριν! Και σκηνές Rock απ’ το τοπικό PASOK Story (το original), το παλιό, το καλό… (Μέρος 3ο)

 (Γράφει ο Α.Θ.Ρ., στο ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Ξαναγυρίζω στο ιστορικό ’81. Το ραντεβού με την ιστορία της 18^ης Οκτώβρη, όπως έλεγε το πετυχημένο σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας τότε του ΠΑΣΟΚ…

    Μέσα στη φρενήρη παραζάλη της νίκης, διατρέξαμε όλο το λεκανοπέδιο, με τον Πέτρο, μέχρι να βρούμε ορχήστρα στο Μηλοχώρι, για το ανοιχτό μας γλέντι της νίκης, στη πλατεία της πόλης μας.

   Στις 100 πρώτες μέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, έγινε στο Σπόρτινγκ της Αθήνας, Πανελλαδική μάζωξη στελεχών, ν’ ακούσουμε τον… θεό – Αντρέα!

   Με τρία αυτοκίνητα, το σαραβαλάκι (Datsun; Toyota;) του Θ. Νικολαΐδη, με νεολαίους των ΤΕΙ Φλώρινας στο Mirafiori του Μπάμπη του φαρμακοποιού, εγώ, ο Πέτρος κι ο Τζόλες και την BMW του Αλεξανδρίδη με τον Τριανταφυλλίδη, ίσως και κάποιος άλλος, κατεβήκαμε στην Αθήνα.

   Αργά το βράδυ, τα χιλιάδες τότε μπουζουξίδικα και μπαράκια, είχαν καταληφθεί απ’ το Πανελλαδικό ΠΑΣΟΚ, που έδινε την εντύπωση ότι θα κυριαρχεί έναν αιώνα!

   Για το ΠΑΣΟΚ Φλώρινας, άρχισε η μακρά περίοδος κυριαρχίας, του φίλου από παλιά Γιάννη Στάϊου, που έγραψε μεγάλη, βλαπτική ή σημαντική (ανάλογα με την ανάγνωση) πολιτική πορεία, σαν πανίσχυρος τότε Γραμματέας Νομαρχιακής Φλώρινας.

   Η οργάνωση μας στο Αμύνταιο, απ’ τα διαχρονικά 10 μέλη της (απ’ τα οποία γνωρίζαμε μόνο τα έξι), έφτασε τα επόμενα χρόνια τα 80 μέλη!

   Περίπου αντίστοιχες οι αυξήσεις σε όλες τις οργανώσεις. Τώρα πλέον ισχύει το… «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»! Χωρίς τα προηγούμενα lockdown της αστυνομοκρατούμενης Καααμανλοκρατίας, που όμως, σαν χρήσιμο στην ουσία σουρωτήρι, απέκλειε την συσσώρευση στις οργανώσεις, «μπαζών»! Από πονηρούληδες μέχρι συμφεροντολόγους, βολεμάκηδες…

   Άλλωστε, ήταν πάγκοινος γνωστό ότι εκείνες οι «συνεντεύξεις» στις δήθεν επιτροπές προσλήψεων, σε ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΙΚΑ, ΟΣΕ, Κέντρα Υγείας, Νοσοκομεία, Ολυμπιακή, ΕΛΒΟ και μύριες όσες δημόσιες υπηρεσίες, πολύ το «εκτιμούσαν» αν ήσουν προτεινόμενος και σε κάποια λίστα που έφευγε από κάποια ΠΑΣΟΚική οργάνωση…

   Η «αναμάρτητη» προηγούμενα δεξιά, είχε πιο απλές τέτοιες διαδικασίες. Πρότεινε απλά ο βουλευτής, ο κομματάρχης, ο «Χ» χλημίτζουρας. Οργανώσεις τότε δεν είχε. Οργανώσεις έκανε μετά το ’85.

   Το θάνατο των οργανώσεων – «ΟΑΕΔ» κατάφερε εκείνος ο γνήσιος Δημοκράτης ο Πεπονής, με το νόμο ΑΣΕΠ, που καταργούσε στην ουσία την φαυλοκρατία, κι απελευθέρωσε κόμματα, βουλευτές και παράγοντες απ’ την πολιορκία ψηφοφόρων, υποψηφίων, για την καρέκλα του Δημοσίου.

   Και δώσαμε αληθινές μάχες στις οργανώσεις να στηρίξουμε το ΑΣΕΠ, στον πόλεμο, όσων συντρόφων μέναν έξω απ’ τον «παράδεισο» του Δημοσίου τότε…

   Εκλογές του ’85 και το ΠΑΣΟΚ αποτολμάει χαοτική προεκλογική συγκέντρωση στην παραλία της Σαλονίκης. Με σχέδιο επιτελικό, κάθε νομαρχιακή δηλώνει πόσους θα φέρει στη συγκέντρωση, σε ποιο σημείο της πόλις θα συγκεντρωθούν και σε ποιο σημείο της παραλίας θα σταθούν, οργανωμένα.

   Πλημύρισε η πόλη σε όλες τις εισόδους της με ποτάμια ανθρώπινα, που κινούνταν κυκλωτικά προς την παραλία.

   Απ’ το λιμάνι μέχρι την Μαρτίου, στημένοι οι οργανωμένοι, έδιναν στον σκηνοθέτη Μπρισίμ τέλεια εικόνα στην τηλεόραση, να δείχνει τη νίκη στις εκλογές.

   Ο Αντρέας μίλησε απ’ το «Μακεδονία Παλλάς». Ούτε τον βλέπαμε, ούτε μας ένοιαζε, ήμασταν απλά μεθυσμένοι, βραχνιασμένοι, ευτυχισμένοι, χαμένοι!

   Κυριακή, χαράματα τωμ εκλογών, απίκο οι αντιπρόσωποι των κομμάτων, όλοι στις θέσεις μας… μόλις με λίγο νερό, στο ξενυχτισμένο σχεδόν κάθε βράδυ πρόσωπο μας…

   Στο Α’ Δημοτικό, εγώ κι ο κουμπάρος μου Κώτσιος Γεωργίου, από ΠΑΣΟΚ, ο Νόνος Μ. με τον Άρσε από ΝΔ, κι ο Τρύφων Β. από ΚΚΕ.

   Σε κάποια φάση, ο μακαρίτης σκανδαλιάρης Κώτσιος, στον μαυροπίνακα, τραβάει δύο κάθετες γραμμές και γράφει πάνω – πάνω, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ. Οπότε στη συνέχεια, στον καθένα που έμπαινε να ψηφίσει, κοτσάριζε έναν σταυρό και μονολογούσε ανάλογα… «Ω! ω! ω! φαρμάκι αυτός», κι έβαζε σταυρό στη στήλη της ΝΔ! Ή… «αυτός δικός μας» και να έναν σταυρό στο ΠΑΣΟΚ!

   Και σίγουρα, δεν έπεφτε έξω, αφού τότε σχεδόν ξέραμε οι πάντες τους πάντες τι ψηφίζουν, αφού μελετούσαμε σχολαστικά προηγούμενα τους εκλογικούς καταλόγους και διασταυρώναμε μεταξύ μας πληροφορίες!

   Τέτοια βραδινά νυχτέρια μελέτης εκλογικών καταλόγων, γίνονταν επισταμένα, παρέες – παρέες ομοϊδεατών!

   Στην ομάδα μας, εξπέρ στη γνώση του εκλογικού καταλόγου, στον έλεγχο με σχετικές ερωτήσεις για ονόματα και τις προτιμήσεις τους, ήταν ο Τζόλες ο κολλητός! Τον έκανα χοντρή πλάκα, μ’ ένα όνομα… Κωνσταντίνος Χ. Κοσκινάς, γεννημένος το 1956, γιατρός, στον κατάλογο του Αμυνταίου. Τον έσκασα και του ‘λεγα ότι τον ήξερα και τι ψήφιζε ο γιατρός και που ζούσε…

   Εκείνος που ήταν ο πιο διαβασμένος στον εκλογικό μας κατάλογο, ιδίως στις Δημοτικές εκλογές, για προτίμηση υποψηφίων, ήταν ο μακαρίτης ο Μόρτης! Με τον οποίο όμως πάντα ήμασταν αντίπαλοι. Όχι μόνο ήξερε ποιος ψήφιζε ποιόν, αλλά και γιατί τον ψήφιζε και απίθανες λεπτομέρειες που αποδείκνυε την αλήθεια των λόγων του!

   Απίθανες, ανεπανάληπτες, άγνωστες στους νέους, κι ακατανόητες συμπεριφορές που χάθηκαν καλώς – κακώς, αλλά που βάζαν αλατοπίπερο στην τοτινή ζωή μας!

   Κι έρχομαι στο  exit poll, τον κουμπάρο μου τον Κώτσιου, πολύ πιο πρώιμο απ’ τα σημερινά των δημοσκόπων… Ως το μεσημέρι, κανείς δεν αντέδρασε στην μισο – φανερή ψηφοφορία που γίνονταν στο τμήμα μας, ούτε καν ο νεαρός δικαστικός, που ψιλογελούσε, σίγουρα ΠΑΣΟΚος, όπως σχεδόν όλη η νεολαία τότε…

   Εγώ του ‘λεγα… «Κώτσιο, σταμάτα, θα μπλέξουμε»… Σίγουρα θα βγάζαμε περίπου τα σωστά αποτελέσματα, πριν ανοίξουμε την κάλπη, αν συνεχίζαμε έτσι…

   Εκείνος που αντέδρασε έντονα, όταν άκουσε τον Κώτσιο να λέει… «κι αυτός δικός μας» και του ‘βαλε έναν σταυρό στη στήλη του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο τότε παπάς της εκκλησίας μας, ο παπα Γιάννης! Παλιός αντάρτης, πολύ πριν γίνει παπάς, αλλά στην επικράτεια και κολλητός τώρα του ακροδεξιού Καντιώτη, σίγουρα φοβήθηκε το «φακέλωμα» που του γινόταν , τη μέρα της μυστικής ψηφοφορίας…

   Ο πιο μαγκίτης Αμυνταιώτης και θυμόσοφος, ο μακαρίτης τώρα Παντελής Μισούρκας, παλιός ΕΑΜίτης και το πρώτο μέλος ΠΑΣΟΚ Αμυνταίου, απ’ το ’74, μπήκε αρειμάνια στην αίθουσα των εκλογών. Πλησίασε εμάς που καθόμασταν στα θρανία σαν μαθητές, απέναντι απ’ την κάλπη, φρουροί κομματικοί και απλώνοντας το χέρι, βλοσυρά, για χειραψία στον πρώτο από εμάς, ρώτησε… «ο κύριος»; …«Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ», …«Μάλιστα»! …«ο κύριος;», στον επόμενο …«του ΚΚΕ», …«Μάλιστα»! …«ο κύριος;», στον Νόνο (δήθεν δεν ήξερε) …«της ΝΔ»! …«φτού σου ρε ξευτίλα!», του ‘ριξε μια ροχάλα! ξαφνιάζοντας όλους μας που διαμαρτυρηθήκαμε, ενώ αυτός, αγέρωχα, έμπαινε στο παραβάν.

   Μια φορτισμένη, ηλεκτρισμένη από παλιά περίοδος, που αποφορτίζονταν εκρηκτικά, ανάλογα με το ταπεραμέντο του εκφραστή τους.

   Το ’89 – ’90, είχαμε τρείς εκλογικές αναμετρήσεις, μέχρι να γίνει πρωθυπουργάρα ο Μητσοτάκαρος, που τον είχε η «Αυριανή» ολοσέλιδη φώτο, νεαρό, χαμογελαστό, αγκαλιά –στη μέση αυτός- με δύο Γερμανούς στρατιώτες…

   Και μας άφησε τελικά στην αγωνία, με την καθημερινή της αναφορά ότι… αύριο θα δημοσιεύσουμε τι γράφει πίσω απ’ την φωτογραφία! Τζίφος τελικά, ποτέ δεν δημοσίευσε κι άφησε τους «Αυριανιστές» ΠΑΣΟΚους με την απορία, ή την όποια προσωπική ερμηνεία του οπισθογραφήματος της φωτο!

   Μυστήρια κι αστεία παράλληλα γεγονότα, με ενορχηστρωτή τους τότε, τον πιο σκληρό εχθρό του Μητσοτακέϊκου, τον Λαλιώτη… ίσως τον μόνο που είχε το θάρρος να κοντραριστεί με τη φαμίλια!

   Στη δεύτερη ή Τρίτη αναμέτρηση, πάντα στο ίδιο εκλογικό τμήμα, θυμάμαι τον μακαρίτη τον Μόρτη να έρχεται αντιπρόσωπος της ΝΔ (νομίζω ήταν κι ο Νόνος), με ένα μεγάλο μπλοκ, όπου σημείωναν, όταν άνοιξαν οι κάλπες, τον αριθμό κάθε ψηφοδελτίου, ασχέτως κόμματος… εμείς γελούσαμε και αστειευόμασταν με το φόβο λαθροχειρίας, που φοβόταν απ’ τον σατανικό γι’ αυτούς, Λαλιώτη!

   Και να ‘θελες να αποστασιοποιηθείς και ν’ αδιαφορήσεις τότε απ’ τα πολιτικά, ήταν πολύ δύσκολο, ιδίως για τη νεολαία που έπαιζε –όπως πάντα- σε πρώτο πλάνο.

   Στις τότε σημαδιακές εκλογές, υπήρξε μια πρωτοφανής σε μέγεθος –αλλά και βλακεία- κινητοποίηση οπαδών, ψηφοφόρων, με κάθε μέσο κι από κάθε απόσταση.

   Αεροπλάνα, βαπόρια, πούλμαν, από μεριάς ΠΑΣΟΚ – ΝΔ που ανταγωνίζονταν αγχωτικά στο μέγεθος της μεταφοράς, μέσα στη πρεμούρα τους να στείλουν περισσότερο δικό τους κόσμο στην κάλπη.

   Και το αστείο ήταν όταν άκουγες ΠΑΣΟΚους της Αθήνας, να έρχονται στη Φλώρινα με λεωφορεία της ΝΔ! Σίγουρα βέβαια θα υπήρχε και μεταφορά αντίθετη…

   Παρασκευή, παραμονές εκλογών, ειδοποιημένοι, περιμέναμε μετά τα μεσάνυχτα δύο λεωφορεία απ’ την Αθήνα, για το λεκανοπέδιο Αμυνταίου. Σαν ταξιτζήδες πειρατές (χωρίς όμως ταρίφα) κάναμε δύο δρομολόγια μεταφοράς, με τον Πέτρο, ένα προς Βαλτόνερα κι έναν παππούλη προς Αντίγονο… «Που να σε αφήσουμε παππού;», τον ρωτήσαμε όταν φτάσαμε, αργά, στο χωριό… «Δεν έχω κανέναν στο χωριό, είμαι 30-40 χρόνια στην Αθήνα»! Μείναμε κάγκελο… ευτυχώς συναντήσαμε δύο Αντιγονιώτες ΠΑΣΟΚους, ξενύχτηδες, μισοπιωμένους και τους χρεώσαμε τον παππού…

   Το ’85 στις τότε εκλογές, στην «ειδικότητα» στο Ιπποκράτειο, εφημέρευα Παρασκευή με έναν άλλον, πιο τρελό ΠΑΣΟΚο… «Άγγελε», μου λέει πριν τη βραδινή επίσκεψη μας στους θαλάμους, «έχω σταμπάρει απ’ τις εφημερίδες που διαβάζουν όλους τους δικούς μας. Όσοι κουτσά – στραβά είναι κάπως καλά, θα τους κάνουμε εξιτήριο να πάνε να ψηφίσουν»!, (τότε, χωρίς τηλεόραση στο θάλαμο, χωρίς ιντερνέτ, όλοι διάβαζαν εφημερίδες).

   Και μισοαδειάσαμε τους θαλάμους απ’ τους ΠΑΣΟΚους, κι ακούγαμε τους άλλους να παραπονιούνται… Βέβαια, πρόεδρος του Ιπποκράτειου ήταν ένας άλλος Πολάκης και στη τρέλα και στη θωριά, ο Φλωρινιώτης γιατρός Μιχάλης Λιάκος! (νομίζω μακαρίτης τώρα).

   Θυμάμαι στις τότε εκλογές ΄85 - ΄89 - ΄90, εκείνη την έρμη τη βρύση πριν το Κλειδί, στον δρόμο (τότε τον μόνο) για τη Φλώρινα… μέχρι και τρείς φορές σε μια βραδιά άλλαζε χρώμα και συνθηματογραφία, μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. μέχρι που συναντιόμασταν στο δρόμο, τα συνεργεία, άλλο να κατεβαίνει, κι άλλο να ανεβαίνει!

   Όταν η παράνοια, μέσα στη παραζάλη, την αγωνία, τον φανατισμό, κτυπήσει κόκκινο, όλα είναι εξηγήσιμα…

   Εκλογικό κέντρο ΠΑΣΟΚ, το κεντρικό της Φλώρινας, πάντα νοικιάζαμε κεντρικά στον πεζόδρομο, το ’89, 600 χιλ. δραχμές για 20μέρες και παράλληλα το δούλευε μέρα – νύχτα γεμάτο κόσμο και σαν καφετέρια ο ιδιοκτήτης!

   Το χρήμα πλέον έρχονταν από Αθήνα, σίγουρα απ’ τα μαύρα των εθνικών εργολάβων, προμηθευτών του Δημοσίου, εμπόρων όπλων. Κι εννοείται, οι ίδιοι αυτοί τα ακουμπούσαν ανάλογα με τα ποσοστά του, σ’ όλα τα κόμματα!

   Τα κομματικά κουπόνια που πληρώναμε και διαθέταμε σε φίλους, είχαν πλέον σταματήσει να κυκλοφορούν. (Με 600.000 δραχμές το ’85, σχεδόν αγόραζες διαμέρισμα…).

   Και σίγουρα το «έργο» της χορηγίας μαύρων στα κόμματα, συνεχίζεται και σήμερα, απλά πιο τσουρούτικα και πιο προσεκτικά… Κάτι είναι κι αυτό!

   Κι εμείς στο Αμύνταιο αλλάζαμε δρόμο όταν βλέπαμε τη Σιένη, που ζητούσε τα χρωστούμενα ενοίκια των γραφείων μας, στην Μ. Αλεξάνδρου (τώρα λογιστικό Καλλίνη). Μέχρι που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο και γλύτωσε, κι αυτή και εμείς…

   Ο φίλος και υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ Φλώρινας το ’74 και ’77, ο μισός Αμυνταιώτης, κάτοικος Γερμανίας, ο Θέμης Γροσδούλης, γύρω στα ’82, σε διακοπές στην πατρίδα, σκέφτηκε να επισκεφτεί, στο Υπουργείο τότε Δημοσίων Έργων, τον φίλο του από Γερμανία Άκη Τσοχατζόπουλο, για έναν καφέ και το σχετικό κους – κους.

   Βέβαια, κοντά στα ωραία και τα πανηγυρικά, τώρα καβάλα στην εξουσία –ή πιστεύοντας ότι καβαλάει κανείς εύκολα την ατίθαση εξουσία-, άρχισαν και τα παρελκόμενα και τα τρελά…

   Έφτασε λοιπόν μέχρι την γραμματέα του, η οποία όταν έμαθε ότι δεν έχει ραντεβού με τον υπουργό, του είπε όλο σοβαρότητα… «Κατεβείτε και πάρτε τηλέφωνο απ’ το περίπτερο, σ’ αυτόν τον αριθμό και κλείστε ραντεβού»!

   Ο Θέμης, που ήταν ένας κοσμοπολίτης μαγκίτης μοντέρνος ευρωπαίος, αλλά και με την αργκό λιμενεργάτη, τη στόλισε δεόντως… «Τι λες βρε κάργα, σε μένα που έπαιζα σφαλιάρες με τον υπουργό σου και μου ‘φαγε και δανεικά… Άη σιχτήρι και συ και αυτός! Ψωνάρες! Ούστ!».

   Και μετά ένα – δύο χρόνια, ο Θέμης, προσχώρησε στη ΝΔ επίσημα, όπου βρίσκονταν και παλιά, πριν τη χούντα. Κι απ’ όπου μας είχε έρθει, όπως πάμπολλοι που βλέπαν στο τότε ΠΑΣΟΚ, το νέο, το ελπιδοφόρο, το αγωνιστικό, το πατριωτικό! Περίπου ότι έγινε το ’15 και με τον ΣΥΡΙΖΑ!

   Στο Αμύνταιο –πάντα με υπεροχή της δεξιάς- δεν είχαμε φοβερά επεισόδια και ρήξης στις εκλογές, με τους φίλους – συμπολίτες. Όταν κάποτε τα πράγματα αγρίευαν, ζητούσαμε βοήθεια απ’ τους Φιλωτιανούς, που με μεγάλη χαρά προστρέχαν στον καβγά, προς μεγάλη μας ικανοποίηση.

   Εμείς απ’ το Αμύνταιο, εκδράμαμε δυο –τρείς νύχτες, σε βοήθεια των Φιλωτιανών, όπου τα πράγματα εκεί ήταν όντως άγρια κι επικίνδυνα…

   Με τους κολλητούς (Πέτρο – Τζόλε), τον Γιώργο Φαχουρίδη, τον Μάκο, τον Γιώργο Σουμελίδη, είχαμε στην ευθύνη μας τη συνθηματογραφία υπέρ Αλεξανδρίδη, στον άξονα από Φαράγγι μέχρι Βαρικό.

   Νύχτες, σαν ζόμπι, γράφαμε αποθήκες της Ένωσης, ακατοίκητα, περιφράξεις, ακόμα και βράχους που φαίνονταν απ’ τον δρόμο.

   Προεκλογικά του ’89, κοντά στο Πεδινό, είδαμε σ’ όλους τους στύλους της ΔΕΗ, μια φανταστική αφίσα μ’ έναν ολόσωμο Λιάνη, σαν σταρ και χαμηλά κάτω, ένα ΠΑΣΟΚ μικρό, με έναν μικρότερο Ήλιο! Ίσα που φαίνονταν! Ακολουθήσαμε το δρόμο προς Αμύνταιο, να δούμε ποιος έφτιαχνε τέτοια οργανωμένη αφισοκόλληση, άγνωστη τότε –λογω κόστους- σε όλους τους υποψήφιους των κομμάτων.

   Προς τα κεραμοποιία της διασταύρωσης, είδαμε τους αφισοκολλητές… Άγνωστε φάτσες, με μια επαγγελματική ευχέρεια… «Τι γίνεται ρε μεγάλοι, αφήστε καμιά κολώνα και για μας… Ποιοι είστε;» …«Είμαστε γραφείο από Αθήνα! Επαγγελματίες είμαστε».

   Τα χάσαμε. Τότε πραγματικά καταλάβαμε ότι άλλαζε πλέον σελίδα το ΠΑΣΟΚ και κάτι νέο, άνοστο, ξένο, κρύο γεννιόταν. Κι ότι εμείς ανήκαμε σε άλλη εποχή!

   Ξεδώσαμε, ξεσχίζοντας κάποιες αφίσες φρεσκοκολλημένες. Κι άκουσα τον Φαχουρίδη να μονολογεί… «Ποτέ κου δεν φανταζόμουνα ότι θα έφτανε να σχίζω αφίσες του ΠΑΣΟΚ»!

   Κι εγώ δεν φανταζόμουνα το ’15 να σιχαίνομαι το ΠΑΣΟΚ του Λοβέρδου και να βλέπω τη Φώφη, σαν μια κακή, υστερική δασκάλα, που σε τίποτε δεν μοιάζει με κείνη την αξιαγάπητη, πανάξια μορφή του πατέρα της. Γι’ αυτό «ποτέ μη λες ποτέ»!

   Προσπάθησα, χωρίς περιττές φιοριτούρες, να δώσω το στίγμα μιας περιόδου, που συνέπεσε με τα νιάτα μας και παρά την όποια κριτική της, με τα σημερινά δεδομένα και την ψυχρότητα της ωριμότητας, υπήρξε η πιο γεμάτη ενδιαφέροντα περίοδος της ζωής μας.

   Το πρώιμο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ, με το στιβαρό, εκσυγχρονιστικό, κοινωνικό, πατριωτικό έργο και τον λόγο του, ήταν ανάγκη επιτακτική κι ώριμη για την Ελλάδα και τον περιθωριοποιημένο ως τότε λαό της.

   Και λάθη κάνει, όποιος κάνει έργο, κι αλλάζει δομές… Και φυσικά, όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και γι’ αυτό το απολειφάδι, που έγινε διάδοχος του ΠΑΣΟΚ, φαντάζομαι ότι κανείς, κάποτε, δε θα ‘χει να γράψει έστω μια σκαμπρόζικη ιστορία, ακόμα και για ένα έστω μισό χαμόγελο, στην ανάμνηση του.

   Τουλάχιστον ο Κούλης, με κείνο το υπέροχο υφάκι του και το αβίαστο δήθεν γελάκι του, σου προκαλεί έστω και λίγο, μια ευφρόσυνη ψυχαγωγία! Μόνο που η αχλάδα, έχει πίσω την ουρά…

   Και οσονούπω, προβλέπω να σκάζει μπόμπα ξεθεμελιωτική και το γελοίο χαμόγελο του Κούλη, να γίνεται πάλι επιθεώρηση Λαζοπουλική!

   Αυτό, όταν νικήσουμε πλέον τη λαμογιά των κολλητών, την ακρίβεια, τον Γ’ Παγκόσμιο πόλεμο και τα τινάξουμε σαν χώρα, από λιμό!