Πάσχα των Ελλήνων! (Η Ανάσταση προ των πυλών… Και το όνομα αυτής, είναι …Ζωή!)…

(Γράφει ο Α.Θ.Ρ., στο ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Η γιορτή των γιορτών, με άρωμα Ελλάδας, που παραπέμπει σε ευφρόσυνη διάθεση κι ένα ψυχοχαλαρωτικό χρήσιμο διάλειμμα…

   Άρωμα μεθυστικό, ανάκατα, λουλουδιών, πασχαλιάς, ζουμπουλιού, κεριού και λιβανιού!

   Η άνοιξη είναι η χαρά, η ελπίδα, η αναστημένη φύση, η ομορφιά, η απόλαυση όλων των έμβιων οργανισμών, ζώων και φυτών!

   Αυτή την εποχή, διάλεξαν σωστά οι Αρχαίοι μας, για τα «Ανθεστήρια», τη γιορτή της Δήμητρας – Περσεφόνης, που απελευθέρωνε ο φοβερός Πλούτων (Χειμώνας)…

   Αργότερα, οι Χριστιανοί, με την χαρμόσυνη Ανάσταση του Ιησού, που θυμίζει Άνοιξη, σε αντίθεση με τα φρικτά μαρτύρια του, που παραπέμπουν σε χειμώνα, όρισαν το Πάσχα καταμεσής στην Άνοιξη!

   Κοντά στους Χριστιανούς κι οι Μουσουλμάνοι, γιορτάζουν το χαρούμενο τους «Μπαϊράμι» την ίδια περίπου εποχή.

   Σίγουρα, κι οι φυσιολάτρες Ινδουιστές, οι σοβαροί Βουδιστές, οι Ζωροαστρικοί, γιορτάζουν την ίδια εποχή. Κοντά στους ανθρώπους και τα αθώα ζώα.

   Δύο ήχοι συγχορδίες, έχουν φωλιάσει πάνω από μισόν αιώνα στο βάθος του μυαλού μου… ήχοι που δέναν χρονικά, με την Άνοιξη και το Πάσχα.

   Εκείνο το ευφρόσυνο κροτάλισμα του ράμφους των πελαργών του παλιού Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, με γυρτωμένο ευτυχισμένα το λαιμό τους προς τον ουρανό, που ακούγαμε και βλέπαμε στις τρείς μεγάλες φωλιές της εκκλησίας, κι έδειχνε να χαίρονται μαζί μας την Άνοιξη και το Πάσχα, τα φιλάνθρωπα κι αγαθά αυτά πουλιά!

   Και το βράδυ στο «Χριστός Ανέστη», που χαλούσαμε τότε τον κόσμο με τα βεγγαλικά και τα χειροποίητα εκρηκτικά, τρομαγμένοι οι πελαργοί στο νυχτιάτικο χαλασμό πετούσαν γύρω απ’ τις φωλιές τους.

   Η άλλη συγχορδία ήταν εκείνη η υπόκωφη χορωδία μυριάδων βατράχων των κήπων, του ποταμιού, της πεντακάθαρης τότε λίμνης μας, που ακούγονταν καθαρά την άνοιξη, στην ηρεμία ενός παλιού Αμυνταίου! όλα τους δένουν υπέροχα, με τη θεϊκή βυζαντινή υμνολογία του Μεγαλοβδόμαδου και της Ανάστασης…

   Το Πάσχα είναι η κατ’ εξοχή γιορτή των Ελλήνων, που παραπέμπει σε φουστανέλα, τσοπανάκους, τσιγκελωτό μουστάκι και ροδομάγουλες αθώες βοσκοπούλες! Γραφικότητες; Πιθανόν! Αλλά και μια προσπάθεια απεξάρτησης, απενοχοποίησης, παιδικότητας, που τόσο ψυχικά χρειάζεται ο «πιεσμένος στη πρέσα» σημερινός Έλληνας.

   Το 40/ήμερο προετοιμασίας του και του σχετικού καθαρμού με τη νηστεία και τις Παρασκευάτικες συνάξεις στις εκκλησίες, σαν σοφή προεργία φτάνουν απ’ το ζοφερό Μεγαλοβδόμαδο, να καταλήγουν στη ζωογόνο Ανάσταση!

   Εκείνα τα ασήκωτα ταψιά με τα τσουρέκια, που έπρεπε την Μ. Πέμπτη να κουβαλήσουμε εξ’ άπαντος στον φούρνο του Μπάντη, του Γραικού, κι όχι μόνο τα σπιτικά μας αλλά και κάποιας γειτόνισσας, ακόμα με στοιχειώνουν σαν γεγονός. Και πάντα άκουγες απ’ τις καλονοικοκυράδες την φράση κλισέ… «Α!,α,α, τα περσινά μου τσουρέκια ήταν πολύ καλύτερα»!

   Και φυσικά, μέχρι την Ανάσταση, γευόμασταν μόνο την μυρωδιά του τσουρεκιού! Νηστεία… κι άγιος ο θεός!

   Το άλλο απωθητικό μου Πασχαλιάτικο «φασούλι», ήταν η εντολή του θείου μου του Νίκου, Μεγαλοσαββατιάτικα… «Άγγελε, πήγαινε στους Παπαϊωάννηδες, πάρε το αρνί που παρήγγειλα (φορτώσου το δηλαδή στην πλάτη), και πήγαινε το στην Αστυνομία»!

   Όλοι σχεδόν οι μαγαζάτορες (καλού – κακού), στέλναν πεσκέσι ένα αρνί για το Πασχαλιάτικο γλέντι της Αστυνομίας. Για το σπιτικό τότε Αναστάσιμο τραπέζι, σχεδόν όλοι, αρκούνταν σε 2-3 κιλά αρνί, στο ταψί με σπανάκι, κρεμμυδάκι, κόκκινο πιπέρι και φυσικά μπρούσικο κρασί στα ποτήρια και μια ακόρεστη όρεξη όλων!

   Κανείς στην Μακεδονία τότε δεν έψηνε αρνί στη σούβλα, ένα έθιμο που υπήρχε από Γρεβενά μέχρι Μυστρά. Αρνί στη σούβλα φάγαν οι Αμυντιώτες ιδίως επί χούντας, σε κείνα τα Πασχαλινά γλέντια στο πολυάνθρωπο τότε, στρατόπεδο της πόλης μας!

   Με χαρούλες, με γελοιότητες και με κείνες τις ανόητες τοτινές ευχές, όταν τσουγκρίζονταν τα γεμάτα ποτήρια κρασί… «Χριστός Ανέστη» - «Η Ελλάς Ανέστη»! Μετά λίγα χρόνια, τα χουντικο – γλέντια καραγκιοζλίκια, καταργήθηκαν!

   Τώρα… έπαιζε Καραμανλής, Δημοκρατία! Και φτάσαμε σήμερα, μετά 50 χρόνια Μεταπολίτευσης, να αμφισβητεί ανοιχτά το 75% των Ελλήνων, εξουσία, θεσμούς, κατεστημένα! Κάτι πολύ σημαντικό συμβαίνει, υποβόσκει, προοιωνίζει για το μέλλον… Οι κωπηλάτες της πειρατικής γαλέρα – Ελλάς, άρχισαν να …κλωτσάνε τα’ αφεντικά. Κι είναι θαυμάσιο αυτό!

   Πόσο όμως ίδιο και πόσο διαφορετικό σηματοδοτεί η έννοια Πάσχα για τον μέσο Έλληνα, αν γυρίσουμε μισόν αιώνα πίσω;

   Σήμερα Πάσχα σημαίνει μια… άτακτη φυγή απ’ τις μεγαλουπόλεις, κι ιδίως την… γαλανή Αθήνα, του πλείστου των κατοίκων της (πλην μεταναστών), για τον πιο απίθανο «τουριστικό» ή πατρογονικό προορισμό!

   Το σενάριο φυγής, κι ανάλογα με τον «μπεζαχτά», παίζει από Πάσχα στις Μαλβίδες με μαγειρίτσα με… γαρίδες, μέχρι την Άνω Κολοπετινίτσα, που έχει 10 μόνιμους τώρα κατοίκους! Σαν τους σολομούς που κολυμπούν χιλιάδες χιλιόμετρα να γυρίσουν στον τόπο που γεννήθηκαν, ν’ αφήσουν τα αυγά τους, οι «βλάχοι» της Αθήνας προστρέχουν κακήν – κακώς στο ξεχασμένο τους πρώην κατσικοχώρι, που τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί δήθεν σε «τουριστικός προορισμός»!

   Και βέβαια, σχολείο, δάσκαλο, παιδάκια, ράφτη, τσαγκάρη, γιατρό και ιατρείο, κουρέα, μπακάλη ακόμα και τσομπάνη, χρόνια τώρα μπορεί να μην έχει, αλλά δεν του λείπει η… δηθενιά της πρώην μπακαλο-ταβέρνας που έγινε «γκουρμεδιάρικο ρεστοράν»!

   «Φύκια για μεταξωτές κορδέλες» πουλάει ο έξυπνος πιθανόν Αθηναίος τώρα ιδιοκτήτης του, στους «εξυπνάκηδες Αθηναίους», που λαχταρούν για γνήσια, βιολογικά, χωριάτικα προϊόντα! (σίγουρα κάποια είναι απ’ τη γειτονική μας Κίνα!).

   Φυσικά, οι μπριζόλες είναι Ολλανδικές, κι οι πατάτες Αιγυπτιακές, τα μαρούλια, οι ντομάτες κι η ρόκα από θερμοκήπιο του Μαραθώνα, το εμφιαλωμένο νερό απ’ την Υλίκη και το χωριάτικο ψωμί, είναι του Βενιέρη!

   Ένα τέλειο «χωριάτικο» απολαυστικό και αγνό πιάτο, για τον φαρμακωμένο απ’ τα λιπάσματα, φυτοφάρμακα «Αθηναϊκό» λαιμό του επισκέπτη, που αν και κάτι διαισθάνεται για την καταργημένη γεύση, δε θέλει να χαλάσει το όνειρο ενός ευτυχισμένου 3/ημερου… Μια ψευδαίσθηση, άλλωστε, είναι η φυγή των ψευτοδιακοπών!

   Ο «επιχειρηματίας», το αναπαλαιωμένο αρχοντικό το λανσάρει για ξενοδοχείο πολυτελείας (καλά, πλήρωσε αδρά πολεοδομία για όλες τις παράνομες κατασκευές του, αλλά έτσι γίνεται… στο Ελλάντα, αν δεν πληρώσεις, τίποτα δεν είναι νόμιμο!).

   Σίγουρα στο δωμάτιο – κελί που ακριβοπλήρωσε ο πελάτης, υστερεί απ’ το κατά πολύ ανετότερο του Αθηναϊκό διαμέρισμα, αλλά το παραβλέπει, μη χαλάσει τ’ όνειρο των διακοπών ενός 3/ημερου, που τόσο ονειρεύτηκε, αν και κατ’ έτος και σε επανάληψη, σιχτίρισε!

   Όλοι οι φίλοι του, οι συνάδελφοι, πάνε 3/ημερο τις γιορτές! Είναι έθιμο πλέον, μαζικό! Ένταξη, μη τα θέλουμε κι όλα τα πράγματα να ‘ναι ιδανικά… διακοπές είμαστε, δεν γκρινιάζουμε τώρα… π.χ., εκείνη η μαρμελάδα με άγρια φρούτα δάσους που έγραφε ο τιμοκατάλογος του πρωινού τους, του θύμιζε μια φτηνιάρικη που αγόραζε απ’ το Lidl της γειτονιάς του, αλλά το κατάπιε, χωρίς σχόλια…

   Φυσικά, τα βράδια Μ. Παρασκευή και Μ. Σάββατο οικογενειακώς, με τις λαμπάδες ανά χείρας, θ’ απολαύσουν ευλαβικά, στον στενόχωρο ναό, παράφωνες ψαλμωδίες απ τον τοπικό παπά και τον γηραλέο ψάλτη, που θα ξελαρυγγίζονται σαν γριές ντίβες της όπερας, κολακευμένοι απ’ την έλευση τόσων «Αθηναίων»!

   Τώρα, αν και σχεδόν ποτέ του ο «Αθηναίος» δεν εκκλησιάστηκε στη γειτονική του εκκλησία, προηγούμενα, μικρή σημασία έχει…

   Το «πακέτο» του 3/ημερου είχε σαν απαραίτητο φολκλόρ και τον εκκλησιασμό των πιστών, εραστών της παράδοσης και της γραφικότητας ενός άλλου κόσμου. κι η «ευλάβεια» είναι μέρος του πακέτου διακοπών…

   Η παραδοσιακή χωριάτικη μαγειρίτσα που ακολουθεί πάντα μετά την Ανάσταση, ακόμα και στους τουρίστες που πήγαν για Πάσχα στην… Τσιάγκ Τσϊνγκ στο τοπικό μας ρεστοράν του ξενοδοχείου, θα αποδείξει σίγουρα σε λίγες ώρες μετά, το πόσο σχολαστικά είχε πλύνει τα έντερα η… Σβετλάνα (μαγείρισσα, καθαρίστρια, καμαριέρα, συντηρήτρια του ξενοδοχείου), σκέτο πολυεργαλείο η Σβετλάνα! Και ξεσκατώνει και την γιαγιά του ξενοδόχου!

   Εκείνα τα καζανάκια ασταμάτητα, ανάκατα με βογγητά κι εύοσμους ήχους, διαπερνούν τη γυψοσανίδα που χωρίζει τα δωμάτια ενοίκων, που περνούν την Αναστάσιμη βραδιά τους, στριμωγμένοι στα WC. …«Έλα βρε αγάπη μυ, μη διαμαρτύρεσαι… έλα Αντί για χάπι για τη δυσκοιλιότητα σου, έδρασε αποτελεσματικότερα η μαγειρίτσα! Απόλαυσε το 3/ημερο μας»! …Και πλύνε καλά τον ποπό σου! (διακοπές είμαστε, μην ξεχνιόμαστε! Έλα!).

   Φυσικά, στην δουλειά, στο γραφείο, τις φίλες, όλα αυτά τα όμορφα, τα μοναδικά, θα γίνουν εικόνες, διηγήσεις απόλυτης ευτυχίας, ελευθερίας, αρχοντιάς!

   Όταν το… «κάπου να πάμε», «κάτι να φάμε», «κάτι να δούμε», «κάτι να πιούμε», «κάτι να δείξουμε», γίνεται προϊόν βιομηχανικής κουλτούρας, μαζικής, όχι το Ελληνικό Πάσχα, αλλά και μια γιορτή κάποιας Αφρικανικής φυλής που τρώει σκουλήκια και τυφλοπόντικες, θα αποτελεί ευτυχής τουριστικός πόθος του κάθε φυλακισμένου στην αστικοποιημένη του χαζο-ζωή, που ονειρεύεται μία απόδραση!

   Το απλό, το φυσικό, το αγνό, το γνήσιο, το αληθινό, για τον εικονικό σημερινό άνθρωπο –και δυστυχώς γι’ αυτόν- δεν πουλάει! Δυστυχώς! κι ότι δεν πουλάει, απλά δεν υπάρχει. Γιαβόλ!

   Καλό μας Πάσχα πατριώτες, γενικώς! Έστω και με «μπριζόλες Ολλανδίας»! Τουλάχιστον ακόμα το νερό που πίνουμε είναι δικό μας, είναι Ελληνικό… γιατί, όχι πολύ μετά, κι αυτό θα έρχεται εμφιαλωμένο και σε εμποροκιβώτια απ’ τον «κίτρινο τον ποταμό» της Κίνας!

   Καλό μας Πάσχα πατριώτες, εντελώς…

   Πάσχα των Ελλήνων, των πιστών και… ανθελλήνων, γενικώς, ακόμα και όσων αμφισβητούν (οι άθλιοι) πα! πα! πα! ότι το 2027 (λίγο πριν τις εκλογές), όπως μας λέει ο Κούλης, θα τρέχουν με ασφάλεια τα τραίνα στις γραμμές! Έλεος! Πια, κι ας μη τα θέλουμε όλα! Έλεος! Επιτέλους!

   …62 νοματαίοι δουλεύουνε νυχθημερόν στα υπουργεία για εμάς, την αφεντιά μας, κι αφιλοκερδώς, χωρίς οι έρμοι να ‘χουνε σταματημό! (καλα, κλαψ)…

   Κι είναι πολύ περίεργο, το πώς επιβιώνουνε οι πελαργοί, χωρίς να ‘χουνε να δουλέψουνε γι’ αυτούς, τελείως δωρεάν, δικούς τους πελαργούς υπουργούς! Μάλλον είναι σοφοί για να χρειάζονται για μια ζωή 62 υπουργούς, οι φίλοι μας οι πελαργοί! Είναι σοφοί!

   Πετάνε χωρίς ραντάρ, χωρίς «ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας»! Χωρίς καν «τηλεδιοίκηση», σαν αυτή την «πέτσινη» που λειτουργούσε στον σταθμό στην Λάρισα!

   Και το σημαντικότερο, κάνουν χιλιάδες χιλιόμετρα ταξίδι χωρίς να εγγυάται την ασφάλεια τους ένας κύριος «υπουργός μεταφορών», όπως ο «νάνος» ο Καραμανλής!

   Ρε μπας και χωρίς διόλου πρωθυποργο - υπουργούς γίνει η ζωή μας πιο νορμάλ, πιο ασφαλής, φτηνότερη και πιο λογική; Λεω εγώ τώρα, ο άσχετος και αφελής!

   Ναίαί, αλλά τι θα γίνουμε χωρίς υπουργηλίκια, σφουγγοκωλάριους και υπηρεσιακά καθήκια, ένα αξιοσέβαστο πλήθος παπατζήδων, λουφαδόρων, αεριτζήδων, ταχυδακτυλουργών, σαλεπιτζήδων, τρωκτικών, που… μπαζώνουν – ξεμπαζώνουν, λένε και ξελένε και τα πάντα κουκουλώνουνε, ανελλιπώς, όταν γίνει η «στραβή» και τους πάρει χαμπάρι και τους αμφισβητήσει, μουντζώνοντας τους, το 75% αυτών που μέχρι πριν λίγο ορκίζονταν στη χάρη τους, στο όνομα τους και τους χειροφιλούσαν υποτακτικοί!

   Η κατάσταση… μπερδεψουά, ενδιαφέρουσα, περίεργη, προκλητική! Και σίγουρα δεν είναι λαμόγια όλοι οι πολιτικοί!

   Ο μόνος που δεν χάνει απ’ όλον αυτό τον αχταρμά, είναι το θύμα ο Λαός, ο καλοπληρωτής, ο πελάτης που τουλάχιστον μ’ αυτό το τουρλομπούκι το πολιτικό βγάζει ανέξοδα την απέχθεια και τον θυμό του και αποδεικνύει τρανταχτά, ότι, όσο κι α ξεχνιέται και παραβλέπεται αυτό …αφεντικό, κυρίαρχος και δυνατός είναι μοναχά ένας ελεύθερος Λαός! Αμφισβητίας και σκεπτόμενος! Όλα τα’ άλλα είναι παπαριές εφήμερες, γελοίες, ευρωφάγες, λαοπλάνες, λαμογιάρες, σκοτεινές!

   «Καλή Ανάσταση» πατριώτες, λίαν προσεχώς!

 ΥΓ: «Βασίλισσα» της πολιτικής σήμερα, μ’ όλο το αύριο μπροστά της, αδιαμφισβήτητα, είναι η… εκρηκτική Ζωή Κωνσταντοπούλου.

   Ένα απρόβλεπτο σε δύναμη έκρηξης πολιτικό ηφαίστειο, ενεργό δεκάδες χρόνια, που μπήκε ορμητικά στο προσκήνιο μιας θυμωμένης, πληγωμένης, προβληματισμένης Ελληνικής κοινωνίας.

   Έχει όλα τα προσόντα, τα εργαλεία (εκτός από συνεργάτες) να γίνει μπροστάρησσα μιας κοινωνίας που αμφισβητεί – όχι άδικα- πολιτικούς, θεσμούς, ηγεσίες μιας λαμογιάρας αντιηρωικής εποχής.

    Ο ηγέτης θέλει πρώτα – πρώτα και κύρια, δική του προσωπική υποδομή (σπουδές, δουλειά, δράση, άποψη, δύναμη, οξυδέρκεια, ακτινοβολία). Τα άλλα όλα έρχονται, σαν τον μαγνήτη που τραβάει ρινίσματα, σαν φυσικό επόμενο…

   Το 1974, το ΠΑΣΟΚ, ήταν μόνο ο …Ανδρέας Παπανδρέου! Το 1981, η μισή Ελλάδα ήταν όλη της ΠΑΣΟΚ! Η ιστορία είναι αμείλικτη και χρήσιμα διδακτική…