Όταν ο δήθεν πατριωτισμός, γεννά τον απάνθρωπο φασισμό…

   Αυτή η απόφαση του δικαστηρίου της 7/10/20 στην Αθήνα που καταδίκασε τους πρωταγωνιστές της «Χρυσής Αυγής» για «Διεύθυνση και για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση», είναι μια κορυφαία στιγμή στην ιστορία της Δημοκρατίας μας.

  Δεν είναι τυχαίο, ότι έγινε πρωτοσέλιδη είδηση παγκόσμια και πρόσθεσε στη χώρα μας, ένα χρήσιμο εύσημο, σε μια στιγμή που τόσο έχουμε ανάγκη τη στήριξη της διεθνούς γνώμης, στα δίκαια της χώρας μας που επιβουλεύεται ο Ερντογάν, τόσο προκλητικά και επικίνδυνα.

  Εκείνη η τραγική μορφή της αγωνίστριας χαροκαμένης μάνας, η Μάγδα Φύσσα, να κραυγάζει μετά την απόφαση, τη δικαίωση της μνήμης του αδικοχαμένου γιού της απ’ τους ναζιστές εγκληματίες, έγινε πρωτοσέλιδη εικόνα, σύμβολο στον παγκόσμιο τύπο, σύμβολο καταδίκης της πολιτικής – φασιστικής βίας, που σηκώνει κεφάλι στον Δυτικό κόσμο.

  Ζήσαμε, σαν χώρα και πολίτες, μια περίοδο για την οποία σχεδόν όλοι έχουμε, από ελάχιστη μέχρι μεγάλη ευθύνη, για την γέννηση ενός τέρατος δύσμορφου, φασιστικού, εν μέσω Δημοκρατίας, που ν δεν έπνιγε το αίμα του αδικοχαμένου Παύλου Φύσσα, θα ζούσε μαζί μας, δίπλα μας, πάνω μας.

  Ο φόβος, η αδιαφορία, η άγνοια, η βλακεία, η παρανόηση, όλα συνέτειναν στη γιγάντωση ενός θηρίου, που μέσα από έναν ψευδεπίγραφο πλαστό πατριωτισμό, λαϊκισμό, αντικομφορμισμό, επίδειξη δύναμης, τσαμπουκά και πρόκλησης, θα μας έπνιγε σαν θηλιά στον λαιμό, ανύποπτους και υποψιασμένους!

  Η οικονομική, πολιτική, κοινωνική κρίση της δεκαετίας, από το 2010 και μετά, έριξε λίπασμα στην αναρρίχηση σαν παράσιτο στον κοινωνικό ιστό, κι αργότερα στη διείσδυση στην Βουλή, αυτού του αντιδημοκρατικού Γκοτζίλα, που βοηθούσε σαν προσκοπάκι τη γιαγιούλα της Αθήνας απ’ τους κακούς μαύρους μετανάστες, κι αναποδογύριζε ανενόχλητα πάγκους στις λαϊκές των ξένων και εισορμούσε νυχτιάτικα στις χαμοκέλες και ξυλοφόρτωνε, μέχρι θανάτου, ξένους, στοχοποιούσε και χτυπούσε συνδικαλιστές και ακτιβιστές αριστερούς και κρατούσε σαν φερετζέ την έρμη Ελληνική Σημαία!

  Το μέγιστο της δράσης του γίνονταν στην πολυάνθρωπη απρόσωπη, πολυφυλετική Αθήνα. Φυσικά, δεν έχανε ευκαιρία να κάνει αισθητή και κραυγαλέα παρουσία σ’ όλη την επικράτεια, όπου συνήθως υπήρχε κάμερα των ΜΜΕ, να δώσει την παράσταση του…

  Κι η τηλεόραση που σήμερα κραυγάζει εναντίον τους, δεν άφηνε στιγμιότυπο τους ακραίο, να μην το προβάλει στο αδηφάγο πόπολο.

  Τι πυρσοί αρχαιοπρεπείς, τι παρελάσεις φουσκωτών, τι κατασκηνώσεις και εκγυμνάσεις ανθρώπων που πίστευαν ότι βρίσκονται στην εφηβική τους «τρέλα»! όλα τα είχε το θέατρο του παραλόγου των Χρυσαύγουλων, που με το πες – πες, περίπου περνούσαν σαν κάτι όχι ακραίο, αλήτικο, εγκληματικό.

  Σίγουρα πίστευαν οι ίδιοι, με το κρεσέντο της προπαγάνδας, της τυφλής υπακοής, της οργάνωσης, ότι βρίσκονται λίγο πριν αναλάβουν το εθνοσωτήριο έργο τν ινδαλμάτων τους (Μουσολίνι – Χίτλερ), όταν μεσουρανούσαν, φυσικά κι όχι όταν είχαν ξεθεμελιώσει το σύμπαν.

  Εμφανίσεις ανίκητης παραστρατιωτικής οργάνωσης, σε παράταξη, μαύρα μπλουζάκια ή στολές παραλλαγής, μαδέρια επ’ ώμου, που στη κορφή τους κρέμονταν –χωρίς να ρωτηθεί- η έρμη Ελληνική Σημαία…

  Αν είχε στόμα και φωνή, θα τους έφτυνε… Έλα μου όμως που είναι ένα απλό πανί, που αξία και τιμή της δίνει αυτός που κρατάει –αν έχει ο ίδιος αξία και τιμή, κι αν υπηρετεί αυτές τις υπέροχες αξίες-.

  Το βράδυ της έκδοσης της δικαστικής απόφασης, είδα σε κάποιο κανάλι της TiVi που έκανε ρεπορτάζ έξω, το σπίτι του μαχαιροβγάλτη δολοφόνου Ρουπακιά. Το μπαλκόνι αυτού του ξεφτιλισμένου, ήταν καλυμμένο με την Ελληνική Σημαία!!!

  Δεν ξέρω τι θα κάνατε στην περίπτωση εσείς, εγώ, αν μπορούσα, θα έφτυνα εκείνη τη σημαία του ελληναρά – δολοφόνου Ρουπακιά!

  Γιατί όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι άλλο η αιματοβαμμένη σημαία της πρώτης γραμμής, που κρατάει σαν λάβαρο, μπροστά – μπροστά, το πρώτο παλικάρι, άλλη της μακαρίτισσας «Κυράς της Ρω», που όριζε την εσχατιά της Ελλάδας σαν ακρίτας Διγενής, άλλη του πρώτου στην τάξη μαθητή, στην παρέλαση, που χειροκροτούμε ενθουσιασμένοι, κι άλλη η κουρελο – σημαία – κάλυψη ενός μαχαιροβγάλτη.

  Ακόμα και εκείνες, οι χάρτινες των λιλιπούτιων τσολιάδων της παρέλασης μας, έχει μεγαλύτερη αξία.

  Δεν γράφουν, αλήθεια, στ’ απομνημονεύματα τους οι Κατεχάκης, Καούδης, Πούλακας, Κλειδής, Γύπαρης, Καραβίτης, ηρωικού Μακεδονομάχοι μας, όλα τα’ άλλα, τα περιγράφουν με λεβέντικο ενθουσιασμό, αν στη νυχτερινή τους επιδρομή (35 ένοπλοι συνολικά), στο Ζέλενιτς – Σκλήθρο, το 1903, στο σπίτι που γίνονταν το γαμήλιο γλέντι –έστω, εξαρχικό, χριστιανικό- και τους μακέλεψαν στα τυφλά πυροβολώντας, αν είχαν και σημαιοφόρο με σημαία Ελληνική!

  Τη σούμα που πέτυχαν, όμως, έστω και λίγο διαφορετική, την αναφέρουν οι επικεφαλής…

- Καραβίτης: καμιά τριανταριοί νεκροί…

- Γύπαρης: Σαράντα επτά…

- Κλειδής: Σαράντα τρείς…

  Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Κι αηδία!

  …Καλά, τότε ήταν πόλεμος, σφαγή, τότε ήταν 19^ος αιώνας, ήταν φτηνό κι αναλώσιμο το ανθρώπινο κρέας!

  …Οι άλλοι κάναν τρισχειρότερα εγκλήματα!

  …Έτσι όμως έγινε η Μακεδονία Ελληνική!

  Μόνο που στον πόλεμο, ακόμα κι εκεί υπάρχουν άνθρωποι ευγενείς κι όχι θηρία! Μόλις λίγο πριν, είχε σκοτωθεί ο Ήρωας Παύλος Μελάς και πλέον τον έλεγχο του αντάρτικου τον είχαν άλλοι, διαφορετικοί, αδυσώπητοι, πολέμαρχοι, άγριοι…

  Τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, οι εξεγερμένοι κατ’ έτος αγρότες μας, κλείναν τους εθνικούς δρόμους και διεκήρυτταν στα κανάλια των TiVi, που αδημονούσαν για «τζερτζελέ», το …αβίωτο πλέον της κατάστασης τους!

  Στο σκηνικό, υπήρχαν άφθονες ελληνικές σημαίες πάνω σε θηριώδη τρακτέρ, κι έκλεινε η παράσταση παντού, με τον εθνικό μας ύμνο! Τώρα με τη ΝΟΥ – ΔΟΥ σταμάτησαν να διαμαρτύρονται, γιατί σίγουρα τους λύθηκαν τα προβλήματα τους…

  Σε μια τέτοια ανάρτηση, σε τοπικό blog, έγραψα επώνυμα: «Ο Εθνικός μας Ύμνος κι η Ελληνική σημαία, δεν είναι για χρήση του κάθε πικραμένου. Ας τα’ αφήσουμε γι’ αργότερα, για κάτι πιο σοβαρό»…

  Λίγες μέρες μετά, σε συνεδρίαση του Δημοτικού μας Συμβουλίου, μπουκάρουν αγριωποί 15 – 20 γνωστοί άνθρωποι των γύρω χωριών, διακόπτουν τη συνεδρίαση, καταγγέλλουν, σαν μέγα έγκλημα την ανάρτηση μου αυτή και ζητούν να ανακαλέσω, γιατί τους έθιγε!!!

  Φυσικά δεν ανακάλεσα, κινήθηκαν απειλητικά εναντίον μου, παρ’ ολίγον να με χτυπήσουν, έψαλλαν σαν καλοί πατριώτες τον Εθνικό Ύμνο και με σηκωμένες τις ελληνικές σημαίες, αποχώρησαν.

  Δεν θύμωσα με τους απρόκλητα επιτιθέμενους μου, θύμωσα με τους φίλους και συντρόφους στην Δημαρχιακή παράταξη, που σηκώθηκαν όρθιοι στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου, σα να προέβλεπε το πρωτόκολλο αυτή τη παρωδία! Μόνο που δεν χειροκρότησαν!

  Η «Χρυσή Αυγή», στις δόξες της τότε, είχε δώσει τόνο και χρώμα και συμπεριφορές ακόμη και σε αστείες καταστάσεις και ασυναίσθητα κάποιοι, συμμετείχαν σ’ αυτό το θέατρο…

  Πολύ πιο πρώιμα και πριν γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό η δράση της «Χρυσής Αυγής», το «Γαλατικό» χωριό Ξινό Νερό, είχε συχνές κατ’ έτος επισκέψεις – επιδρομές, από διάφορους μυστήριους εκδρομείς – υπερ-Έλληνες, που κοντά στο άλλο εθνικό – πανηγυρικό πρόγραμμα τους, είχαν και μια κατάθεση στεφάνου στο Ξινό Νερό, συνοδεία Εθνικού Ύμνου και προκλητικών συνθημάτων, σα να εκστράτευαν σε μειονοτικό χωριό της Βορείου Ηπείρου της Αλβανίας!

  Στην αρχή, οι πλείστοι μας θεωρούσαμε αυτή την «εθνική επίσκεψη» διάφορων απανταχού υπερ-Ελλήνων, σα μια υπερεθνική μπαρούφα, κάποιων γραφικών με τα εθνικά… Και είναι προς τιμή των όποιων Ξινονεριτών, με μπροστάρη τότε τον Κώστα Σέλτσα και τη Μαίρη, που στάθηκαν τόσο νωρίς απέναντι στις εθνικο – φασιστικές αυτές προκλήσεις με κίνδυνο και κόστος προσωπικό.

  Αντέδρασαν στην προσβολή που αφορούσε το τόπο και τους κατοίκους του χωριού τους.

  Πολύ αργότερα, αντιληφθήκαμε οι υπόλοιποι, το μέγεθος της προσβολής, όταν είχαν εκκολαφθεί πλέον τα αβγά του φιδιού, κι οι Χρυσαυγήτες ανοιχτά πλέον, μέσα στη Βουλή, ήδη βουλευτές, απειλούσαν τραμπούκικα μέχρι τον τότε υπουργό Δένδια και λειτουργούσαν γενικά σαν κράτος εν κράτει…

  Ένα κράτος τραμπούκων, μαγκιτών, ανέλεγκτων, κυρίαρχων, που είχε επιβάλει γενικά το φόβο, τη σιωπή στον μέσο πολίτη, που σίγουρα δεν συμφωνούσε με τα έργα, τις φάτσες και τις αρλούμπες των Χρυσαύγουλων.

  Βέβαια, σχεδόν μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι ψήφισαν αυτή τη συμμορία το 2014 – 15 και τους κάναν τρίτο κόμμα στη Βουλή! Σίγουρα, όχι όλοι τους φασίστες και τραμπούκοι, αλλά αγανακτισμένοι, απογοητευμένοι, κατεστραμμένοι οικονομικά, ένα σύνολο ανόμοιο, απολίτικο, ετερόκλητο, όμως σύνολο ενηλίκων πολιτών κι όχι ανεύθυνων.

  Κι από πλευράς πολιτικών κομμάτων, παίχτηκαν παιχνίδια μικροπολιτικής, «μας συμφέρει, δε μας συμφέρει», η παρουσία ενός ακροδεξιού μορφώματος…

  Σίγουρα την ΝΔ δεν την έπιασε ξαφνικά τέτοια πρεμούρα δημοκρατικότητας και ξεκίνησε επί Σαμαρά τη δικαστική της δίωξη, αλλά βλέπαν μια στέρηση αρκετών ψήφων στα δεξιά τους, που θα τους στερούσε «αυτοδυναμία»…

  Από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ, πάντα μικροπολιτικά, ψιλο – χαμογελούσαν με αυτή την προοπτική και πιθανόν για το λόγο αυτό άλλαξαν τους ποινικούς κώδικες και κατάργησαν την «στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων», πράγμα που –πολύ κακώς- πιθανόν ξαναδούμε στη Βουλή τους καταδικασμένους Χρυσάβγουλους!

  Εμένα με πονάει εκείνη η ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, απ’ το 1946, του δικασμένου σε θάνατο παππού μου Αργύρη!

  Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, ένα συμπαθητικό γεροντάκι, τον μπάρμπα Κώστα απ’ την Περικοπή, κάτοικο Αμυνταίου, να ελπίζει πλέον τώρα ότι το ΠΑΣΟΚ θα του ξαναδώσει τα «πολιτικά δικαιώματα» που είχε από παλιά στερημένα…

  Ήταν ακριβό απόκτημα, εδώ στην Μακεδονία, κάποτε τα «πολιτικά δικαιώματα», που θα έχουν τώρα στη διάθεση τους τα φασισταριά!

  Τραγικά παιχνίδια της ιστορίας, που κάποιοι πλήρωσαν πολύ ακριβά σε σχέση με πραγματικούς ενόχους και εγκληματίες…