Κλειστά σύνορα, καραντίνα και … κοντραμπάντο!

  Είναι ευκαιρία μοναδική, το Εμπορικό Επιμελητήριο Φλώρινας, να υπολογίσει σε πραγματικούς αριθμούς, τώρα με το κλείσιμο των συνόρων, την προηγούμενη απώλεια εσόδων, ιδιωτών και κράτους, που διαχρονικά χάνεται κατ’ έτος απ’ την περιοχή μας, προς την όμορη Βόρεια Μακεδονία.

 

  Με κορυφαίες απώλειες στη βενζίνη – πετρέλαιο – αέριο, τα καπνικά, μπακαλικά, λαχανικά, ρουχισμό!

  Τα αυστηρά σημερινά μέτρα κι οι έλεγχοι, σίγουρα αποκλείουν το νταλαβέρι του κοντραμπάντο με τους γείτονες, πράγμα που στο βάθος της ιστορίας ήταν σε άνθιση πληθυσμών που γειτόνευαν με άλλους, άλλων κρατών.

  Οι ναυτικοί μας, πρώτοι απ’ όλους, απ’ τους καραβοκύρηδες μέχρι τους εφοπλιστές, διέπρεψαν, κι ίσως διαπρέπουν ακόμα στο κοντραμπάντο, ένα επικερδές, μαύρο, παράνομο, γραφικό κι ηρωικό νταλαβέρι!

  Απ’ τους μεγαλύτερους κοντραμπατζήδες του 20^ου αιώνα, ο δαιμόνιος Ωνάσης, που έσπασε το εμπάργκο του ΟΗΕ σε Ροδεσία – Νότιο Αφρική και πλούτισε και γιγαντώθηκε, απ’ το λαθρεμπόριο πετρελαίου.

  Στο Ιόνιο, κυριάρχησαν γα δεκαετίες το «τσιγαράδικα» των λαθραίων τσιγάρων προς την Ευρώπη. …«Το βαπόρι απ’ την Περσία, που πιάστηκε στην Κορινθία…»!

  Κι έγινε ύμνος και θρήνος απ’ τον Τσιτσάνη, για τα στερημένα πλέον αλάνια. Είναι η κορυφή του παγόβουνου το «Noor 1» του Μαρινάκη, με τους δύο τόνους κόκας και τους περίεργους θανάτους, σχεδόν όλων των μαρτύρων κατηγορίας (9), ακόμα περιμένει δικαστική εκκαθάριση της βρωμο – υπόθεσης του…

  Τα τελευταία χρόνια, άνοιξε μπίζνα με σαπιοκάραβα, που διακινούν εξαθλιωμένους προσφυγο – μετανάστες προς τον …παράδεισο της Ευρώπης, ή του βυθού της Μεσογείου.

  Δεν τελειώνει το αλισβερίσι του λαθραίου, κι όλο βρίσκει νέες πηγές πλουτισμού για τους μεγαλόσχημους που είναι κρυμμένοι, και μεροκάματο του τρόμου, για την πλέμπα του κοντραμπάντο.

  Και για να ενθυμήσουμε –μέσα στη μαύρη κλεισούρα μας- και να αναφερθούν (άγνωστες στους πλείστους) εικόνες τοπικής ιστορίας, συνεχίζω…

  Τα χρόνια της φρικτής κατοχής ’41 – 44, με την απορρύθμιση, αν όχι διάλυση του εμπορίου και της παραγωγής, με διαφορά σε έκταση, από περιοχή σε περιοχή (ιδίως Αθήνα με επαρχία), αναδύθηκε και θριάμβευσε ο «μαυραγοριτισμός», μια παράπλευρη έννοια του λαθρεμπορίου, που εκτίναξε τις τιμές (μέσω ελλείψεων), στα ύψη.

  Κάποιοι επιφανείς Έλληνες, αναδείχθηκαν στη πορεία σε μεγαλοεπιχειρηματίες, με βάση τη ματωμένη κατοχική σιρμαγιά, που αποκόμισαν πουλώντας είδη διατροφής, στην αξία του χρυσού κι όχι δραχμής… Γνωστά στους πλείστους, αλλά ξεχασμένα!

  Ο Νομός Φλώρινας, βρίσκονταν υπό Γερμανική κατοχή. Η βόρεια γειτόνισσα, υπό Βουλγαρική. Πολύ ηπιότερης μορφής και με επάρκεια σχετική αγαθών για τον πληθυσμό, που οι Βούλγαροι θεωρούσαν «αδελφό λαό»!

  Οι ελλείψεις αγαθών και η εύκολη γειτονία με το Μοναστήρι (Μπίτολα), φυσικά όχι απ’ την επίσημη διάβαση της Νίκης, αλλά μέσα απ’ το βουνό, οδηγούσε πολλούς πατριώτες μας του νομού, στην επιλογή του μικροκοντραμπατζή που μετέφερε μικρές ποσότητες χρήσιμων αγαθών (πιπέρι, ζάχαρη, αλάτι, σαπούνι κ.α.), αφού η διαδρομή γινόταν με ποδαρόδρομο.

  Στα σύνορα κυκλοφορούσαν και τα φύλαγαν, Βουλγάρικα περίπολα του στρατού.

  Οι Βούλγαροι οι οποίοι στον αφυπνισμένο ιμπεριαλιστικό εθνικισμό τους, απ’ το 1870, με την Εξαρχία, θεωρούσαν συγγενή λαό τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας, ήταν ελαστικοί στον έλεγχο, όταν σταματούσαν στα σύνορα κάποιον «ντόπιο» μικρο – κοντραμπατζή!

  Κι επειδή τα επιδεικνυόμενα χαρτιά, ταυτότητα, τα χρόνια εκείνα ήταν αμφίβολης εγκυρότητας, ως προς τη γνησιότητα τους, κι επειδή σίγουρα δεν γνώριζαν ελληνικά γραφή οι Βούλγαροι φαντάροι, τι σκαρφίστηκαν κι εφάρμοζαν στη πράξη, στον ελεγχόμενο, οι αφιλότιμοι;

  Πρόσταζαν αγριωπά: «Ρέτσιπ μπρέ! Σιές στοτίνι η σιέπσιε σιές»! (Πες βρε! Εξακόσια εξήντα έξι!).

  Αν δεν είσαι γέννημα – θρέμμα σλαβόφωνος, αποκλείεται να μπορέσεις να προφέρεις παχιά το 666!

  Τύφλα να ‘χουν τα δακτυλικά αποτυπώματα σε εγκυρότητα της ταυτότητας του ατόμου! Αν το πρόφερε σωστά – παχιά, ο εξεταζόμενος περνούσε προς το …παράδεισο Μοναστήρι…

  Αν προσποιούνταν τη δύσκολη προφορά για να τους ξεγελάσει ο έρμος (πρόσφυγας, Βλάχος, Αρβανίτης), άκουγε άγρια, κι ίσως και καμιά βουρδουλιά στη πλάτη, τους αμείλικτους φρουρούς: «Νάζατ μπρε!» (πίσω βρε!).

  Τα παχιά «σιο» της σλαβοφωνίας, βοήθησαν τέλεια και στην προφορά της Αγγλικής, τους μετανάστες πατριώτες μας!

  Το οποίον… κατά τη τέχνη και η γλώσσα! …Μάθε γλώσσα κι άστηνε, κι όταν πεινάσεις πιάστηνε!!!

Και ΚΑΛΟ ΠΑΣΣΧΑ σε όλους! Πρωτόγνωρο, μοναδικό, σε περιορισμό γεμάτο «μη», φόβους, υπερβολές, ευκαιρία από κάποιους αρπαχτείς και μακάρι μα όσα στην οικονομία ακολουθήσουν, να μην αναφωνήσουμε αργότερα, με μια φωνή: «… μια χαρά ήμασταν ρε παιδιά στον εγκλεισμό! Και έδιναν και 800υρώ»!!!

Α.Θ.Ρ.