Πρεσβευτές της Ελλάδας…

(Του Α.Θ.Ρ. από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Υπάρχουν πολλοί, διάφοροι, ιδιαίτεροι, ξεχωριστοί, καλοί, κακοί, επαγγελματίες ικανοί, ερασιτέχνες και εθελοντές ή βολεμένοι καρεκλοκένταυροι, έμμισθοι, άμισθοι που εκπροσωπούν επίσημα ή ανεπίσημα, στα πέρατα της γης, ότι εννοούμε κι αποκαλούμε «Ελλάδα», με τη καλή και κακή της σημασία.

 

  Και είναι μεγάλο το φορτίο, η ευθύνη κι η αποστολή τους, να ‘χουν στους ώμους τους, εκεί στη ξενιτιά, το όνομα, την ιστορία, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους, μιας πασίγνωστης στην οικουμένη κι αρκετά αγαπητής στους πλείστους ξένους, μικρής σχετικά αλλά με σημαντική ιστορία και ξεχωριστή ομορφιά χώρας!

  Οι επίσημοι φυσικά που εκπροσωπούν τα της Ελλάδας αλλά και της κάθε χώρας, είναι κορυφαίοι επαγγελματίες διπλωμάτες, πρέσβεις, πρόξενοι και υπάλληλοι κρατικών υπηρεσιών στη κάθε χώρα, που βρίσκονται διαπιστευμένοι.

  Εξαιρετική θέση και περιζήτητη, καλοπληρωμένη και με μεγάλο κύρος κι εκτίμηση απ’ όλους, όταν φυσικά οι λειτουργοί της στέκονται στο ύφος και τις υψηλές απαιτήσεις της αποστολής τους.

  Τότε και τα εύλογα συμφέροντα της χώρας τους, εξυπηρετούν και προωθούν και την άλλη τους εικόνα στο ξένο κοινό, κι ιδίως όταν η χώρα στηρίζεται εν πολλοίς απ’ τον τουρισμό το εξωτερικού και το χρυσοφόρο συνάλλαγμα του, κι είναι ότι καλύτερο για τη χώρα που εκπροσωπούν και τους πολίτες της, κι αξίζουν κάθε έπαινο οι άξιοι αυτοί άνθρωποι της διπλωματίας.

  Πέρα όμως απ’ τους επαγγελματίες της διπλωματίας, υπάρχουν πάμπολλοι, από τυχαίοι μέχρι θαυμαστοί, που αποτελούν στη θετική περίπτωση τον καλό ή κακό πρεσβευτή, ανάλογα για τη κάθε χώρα, των ανθρώπων της, τη φήμη, τη φυσιογνωμία, την εικόνα της…

  Ο νεαρούλης τουρίστας με το σακίδιο στον ώμο και το χάρτη ανά χείρας και τα ελάχιστα, υπολογισμένα σφικτά Ευρώ στο πορτοφόλι του, ανάλογα μ’ αυτά που θα δει, θα συναντήσει, θα μάθει, θα …πάθει, θα γευτεί, θα γίνει ένας αδιάψευστος πρεσβευτής, με καλά ή άσχημα για τη χώρα που ονειρεύτηκε κι αποφάσισε να περιηγηθεί και ν’ απολαύσει.

  Πλείστα όσα ακούμε στη  TiVi σε απευθείας συνεντεύξεις, οι πλείστες θετικές για τη χώρα μας εικόνες, απόψεις, από περιφερόμενους χαμογελαστούς τουρίστες που  μιλάνε στη κάμερα του στημένου για συνέντευξη, δημοσιογράφου.

  Λιγότερα, αλλά τραυματικά για όλους μας τα παράπονα, οι καταγγελίες, για κάποιο κλεμμένο πορτοφόλι, κάποιο ταξίμετρο που έτρεχε με …χίλια, κάποιο κλειστό μουσείο που είχε όνειρο να επισπευτεί ο …Γιαπωνέζος τουρίστας, εν μέσω τουριστικής περιόδου…

  Αυτά όλα, αργότερα, όταν γίνουν ειδήσεις στη πατρίδα τους, θα προσθέσουν ή θα αφαιρέσουν επισκέπτες, συνάλλαγμα, καλή φήμη για της Ελλάδα και τους ανθρώπους της.

  Εκείνες οι θεϊκές εικόνες, μοναδικές στον πλανήτη, της Σαντορίνης, της Μυκόνου, της Πάρου, των Κυκλάδων, της Κέρκυρας, της Ρόδου με τα άσπρα κουκλόσπιτα, τα πεντάστερα ξενοδοχεία, τις εκκλησίες, τα ταβερνάκια, τη γαλάζια θάλασσα, είναι νομίζω πρεσβευτές πολλών αστέρων, που ξελογιάζουν και ξεσηκώνουν ανθρώπους απ’ την άκρη της γης!

  Εκείνος ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης της Αθήνας με τα μνημεία του, που γλύτωσαν πληγωμένα απ’ το βάρος του χρόνου και κακόβουλους ανθρώπους άλλων εποχών, τα κατάσπαρτα σε όλη τη χώρα μνημεία που μας κληρονόμησαν Έλληνες μιας άλλης εποχής, νοοτροπίας, πολιτισμού, θρησκείας, είναι πρεσβευτές που κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί με την αξία τους.

  Εκείνοι οι νέοι και νέες μας, γεμάτοι ανυπολόγιστα προσόντα, που κατέχουν θέσεις ξεχωριστές σε διάσημα Πανεπιστήμια, σε σχολές, στη NASA, το ΜΙΤ, το Χάρβαρντ, την Οξφόρδη και δίνουν τη μάχη της επιστήμης για το αύριο της ανθρωπότητας, είναι εθελοντές, ακριβοί πρεσβευτές μιας μικρής χρεωμένης αλλά τόσο ξεχωριστής χώρας στον κόσμο!

  Ο Τσιτσιπάς, ο «μαυρούλης» Γιάννης Αντετοκούνμπο, που σαγήνευσαν με τη δύναμη, τη τεχνική, το ήθος, το παγκόσμιο κοινό του αθλητισμού, είναι οι ακριβοί, ξεχωριστοί πρεσβευτές της Ελλάδας!

  Αλλά κι ο πιατάς, ο ντελιβεράς, ο εργάτης στο γερμανικό εργοστάσιο, που ξεχωρίζει με τον επαγγελματισμό, τη τιμιότητα, την ικανότητα του, κι αυτός εξίσου πρεσβευτής της χώρας μας είναι, όταν λέει περήφανα ότι είναι Έλληνας!

  Πρέσβειρες μιας ψυχοπονιάρας Ελλάδας, είναι εκείνες οι γιαγιούλες της Λέσβου που άνοιξαν την αγκαλιά τους, το σπίτι τους και στήριξαν με τη καλή τους τη κουβέντα, κι ένα πιάτο φαγί, θαλασσοπνιγμένους πρόσφυγες – ικέτες, στη χώρα μας.

  Πρεσβευτής μιας αγαθής – ευλογημένης χώρας, είναι ο λεβεντο – παπαΑντώνης της «Κιβωτού του Κόσμου». Άνοιξε αγκαλιά και πόρτες, χρόνια τώρα, σε απόκληρα, ορφανά, εγκαταλελειμμένα παιδιά κάθε χρώματος, κάθε δόγματος και σαν τον βιβλικό Νώε, τα βγάζει πέρα απ’ τον καταστροφικό σύγχρονο κατακλυσμό της απονιάς, του πολέμου, της προσφυγιάς, του χαμού!

  Πρεσβευτές μιας άλλης ευαίσθητης Ελλάδας, ανθρώπινης και αληθινά Χριστιανικής, είναι εκείνοι οι εθελοντές, που στήνουν χρόνια τώρα, καζάνι – μαρμίτας σε πλατείες και γειτονιές, για τον άστεγο, το φτωχό, τον πρόσφυγα, τον ανήμπορο συνάνθρωπο, χωρίς ύφος, δηλώσεις, προπαγάνδες και προσηλυτισμούς!

  Πρεσβευτές μιας άλλης, δημοκρατικής, πολιτισμένης, τίμιας Ελλάδας, είναι εκείνοι οι εργοδότες που δεν κλέβουν το μεροκάματο, την ασφάλεια, την υπερωρία του «μελαμψού» ή άλλου ξένου εργάτη τους, που φιλότιμα και από ανείπωτη ανάγκη, δουλεύει στην επιχείρηση του.

  Χρυσοί, ανυπολόγιστης αξίας πρεσβευτές της Ελλάδας στα πέρατα του κόσμου, είναι η Οδύσσεια κι η Ιλιάδα του Όμηρου. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αλέξανδρος, οι τραγικοί μας ποιητές. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Καβάφης, ο Μίκης, ο Χατζηδάκης!

  Τα ελληνο - γραμμένα Ευαγγέλια! Ο Κύριλλος κι ο Μεθόδιος, που εκχριστιάνισαν κι εκπολίτισαν τα εκατομμύρια των Σλάβων και τους οποίους, τόσο βλακώδικα, ξεπερνάμε!

  Πρεσβευτές της Ελλάδας είναι τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, διάσπαρτα στον Αραβικό κόσμο και το Φανάρι.

  Το Άγιο Όρος, με τις διάφορες κι αλλόφυλες μονές του, μοναδικό στολίδι και θεματοφύλακας ιστορίας και παράδοσης.

  Κάπου εδώ δυστυχώς τελειώνουν οι πρεσβευτές του καλού και του ωραίου, αυτό που ήταν ιδανικό για τον αρχαίο πολίτη της Ελλάδας.

  Γιατί, υπάρχουν κι οι πρεσβευτές του κακού, του αποκρουστικού προσώπου μιας άλλης Ελλάδας κι Ελλήνων, που έφτασε η κακή τους φήμη μέχρι το Πακιστάν και τις Φιλιππίνες!

  Ένας πέρα για πέρα αρνητικός πρεσβευτής της Κύπρου –που έχει παγκόσμια συμπάθεια κατά τα άλλα-, εκείνος ο διεστραμμένος εγκληματίας αξιωματικός του Κυπριακού στρατού, που σκότωνε ανυπεράσπιστες ξένες γυναίκες και παιδιά, έτσι όπως σκοτώνουμε όλοι εμείς, μύγες και κουνούπια!

  Και ο κατάλογος διαστρωμένων εγκληματιών συνεχίζεται δυστυχώς…

  Αυτό το «ξένος», πόσο ερέθιζε εγκληματικά ένστικτα ανθρώπων, που ιδεολογικά ταυτίζονται με τον φασισμό και την αιμοσταγή απάνθρωπη προϊστορία του;

  Δύο νέοι –δυστυχώς-, ο Χρήστος Στεργιόπουλος κι ο Διονύσης Λιακόπουλος, βγήκαν παγανιά –σαν το χάρο-, αξημέρωτα στα Πετράλωνα, την 17/1/13, οπλισμένοι με φονικό μαχαίρι, αποφασισμένοι να …καθαρίσουν την Ελλάδα (τους), απ’ τους ξένους!!!

  Ο νεαρός «μελαμψός» Σαγζάτ Λουκμάν, ξεκίνησε κι αυτός αξημέρωτα, με το ποδήλατο του, για το μεροκάματο στο φούρνο που δούλευε… Άφησε το 2008 τη φτωχική του οικογένεια στο μακρινό Πακιστάν, κι έφτασε με χίλια βάσανα και κινδύνους στην Ελλάδα της Ευρώπης, του πολιτισμού, της ιστορίας, στον παράδεισο, σε σχέση με το εξαθλιωμένο Πακιστάν.

  Άφησε πίσω του μάνα, πατέρα κι οκτώ αδελφές και ήρθε στη χώρα μας να δουλέψει, για να τις παντρέψει! Κι ήταν ευτυχισμένος στο φούρνο που δούλευε κι έστελνε το μηνιάτικο του στην οικογένεια του, που τόσο είχε ανάγκη.

  Όπως έκαμνε καθημερινά, ξεκίνησε χαράματα για τη δουλειά του. Μόνο, που την 17/1/13, ο χάρος είχε βγει παγανιά μ’ ένα φονικό μαχαίρι στο εγκληματικό του χέρι, που του ‘κοψε το δρόμο για τη δουλειά και το νήμα της άχαρης ζωής του, εκεί στα Πετράλωνα, χιλιάδες μίλια μακριά απ’ τη φτωχή πατρίδα του και τους δικούς του.

  Αυτά τα θλιμμένα μάτια, που γεμίζουν όλο νόημα το βιβλικό πρόσωπο του χαροκαμένου πατέρα του, έχουν πίσω τους έστω ένα ψήγμα ικανοποίησης και δικαίωσης, του φτωχού αυτού ανθρώπου – πατέρα, που ήρθε από τόσο μακριά ν’ ακούσει τη τελεσίδικη τιμωρία, τώρα στο Εφετείο, των δύο δολοφόνων του γιού του.

  Η πρωτόδικη απόφαση των δικαστών, μιλούσε για …φόνο μετά συμπλοκής για ασήμαντο αφορμή!

  Αστυνομική έρευνα και δικαστές, έκαναν δεκτή την εκδοχή των κατηγορουμένων ότι …απλά υπήρξε συμπλοκή, που κατάληξε στο φονικό…

  Στο Εφετείο, αλλάζουν τα δεδομένα, μετά και τη γενικότερη κινητοποίηση και συμπαράσταση στον άτυχο νέο, που σφαγιάστηκε γιατί ήταν «μελαμψός», ξένος, ανίσχυρος, από δύο Ελληναράδες – φασίστες!

  Το μεικτό ορκωτό Εφετείο Αθήνας, αναγνώρισε ρατσιστικό κίνητρο στη δολοφονία του νέου. Ο πατέρας του άτυχου Λουκμάν, Χαντίμ Χουσεϊν, λέει… «Για ένα άνθρωπο φτωχό όπως εγώ, ο οποίος ήρθε σε μια άλλη χώρα για να μη ξεχαστεί ο γιός του, ήταν πολύ σημαντικό ότι τόσοι Έλληνες κι Ελληνίδες μου συμπαραστάθηκαν.

  Η Πακιστανική κοινότητα, η ΚΕΦΡΑ κι οι αναρχικοί, ήταν πλάι μου στο δικαστήριο. Κι άλλα πολλά πρόσωπα ήταν παρόντα.

  Αν δεν υπήρχε αυτό το κίνημα, που απέδειξε αυτό που δεν μπόρεσε η αστυνομία, ότι δηλαδή το έγκλημα ήταν ρατσιστικό, πιθανόν να μην έβγαινε αυτή η απόφαση…

  Μου αρκεί, αφού αποδείχθηκε ότι δολοφονήθηκε λόγω ρατσιστικού κινήτρου…

  Άνθρωποι σαν τους δράστες, είναι λίγοι. Κι αν δεν είχα δεχθεί τόση αλληλεγγύη, θα νόμιζα ότι όλοι οι Έλληνες έτσι είναι! Αυτή την εικόνα είχαμε στο Πακιστάν για την Ελλάδα, του ματωμένου μαχαιριού»!!!

  Πρεσβευτές πανάξιοι, μιας άλλης αληθινής, ευλογημένης, ανθρώπινης Ελλάδας, όλοι αυτοί οι «αναρχικοί», αριστεροί, δημοκρατικοί πολίτες που στάθηκαν δίπλα σ’ έναν αδικοσφαγμένο ξένο εργάτη και στον ικέτη – άτυχο πατέρα του, που ήρθε στη χώρα μας να ζητήσει το δίκιο για το γιό του.

  Στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και τον πολιτισμό, πριν 2.500 χρόνια, κι όχι το φασισμό και τους μαχαιροβγάλτες αλήτες, τον 21^ο αιώνα…

  ΥΓ 1. Κι επειδή όλ’ αυτά δε βρίσκονται μακριά μας, θα αναφέρω τη καταγγελία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο πρώην βουλευτής του Νομού μας Κ. Σέλτσας, είχε μήνυμα στο κινητό του, από φέρελπι υποψήφιο στο συνδυασμό Μπιτάκη, που τον ενημέρωνε … ότι σύντομα έρχονται κρεμάλες!!! Μπρρρρ. Μάλιστα!

  Φυσικά, κανείς …δημοκράτης πολιτευόμενος στη τοπική Δημοκρατία μας δεν έβγαλε άχνα. Κρίμα…

  Σίγουρα, μετά κάποιο μοιραίο γεγονός, όλοι ευαισθητοποιούνται και θυμίζουν τα δημοκρατικά και πολιτισμένα αντανακλαστικά τους… Και πάλι κρίμα!

  Κι …Ελλάς – Τουρκία, σημειώσατε ισοπαλία! Ή κατά το επιστημονικότερο …τάλε – κουάλε είμαστε και τζάμπα τρωγόμαστε και καταξοδευόμαστε, αφού εν πολλοίς τα ίδια χαΐρια έχουμε, γκρίζοι λύκοι, με μαύρα κοπρόσκυλα, σούπερ πατριώτες κι εθνικιστές, τα δυό τους… και κάθε λογικός άνθρωπος, είτε Έλληνας είτε Τούρκος, είτε Πακιστανός, τα σιχαίνεται, τα φοβάται, τα αποφεύγει, τ’ απεύχεται…

  Κι είναι κι αυτά «πρεσβευτές» αποκρουστικών και σιχαμερών κρατών του πλανήτη, που χρωματίζουν βρωμερά με τη μπογιά τους τη μεγάλη πλειοψηφία συνετών, αγαθών πατριωτών – πολιτών, που πρεσβεύουν τα τελείως διαφορετικά!

  ΥΓ 2. Τελείως τυχαία, χαζεύοντας αφηρημένα σε κάποιο κανάλι της TiVi, γνώρισα κι έναν άλλο θαυμαστό Έλληνα πρεσβευτή, μιας χώρας χριστιανικής, μεγαλόθυμης, πολιτισμένης, οικουμενικής, με λαμπρή ιστορία.

  Έναν λευίτη, του γεννημένου σε σταύλο αρχηγού και θεού μιας θρησκείας, που κήρυξε την αγάπη στον πλησίον.

  Εγώ, ένας διόλου έως ελάχιστα θρησκευόμενος, έμεινα ενεός στα λεγόμενα σκι την εικόνα, ενός μειλίχιου, γαλήνιου, σοφού ιεράρχη, του Δεσπότη Μαγνησίας Ιγνάτιου, που χωρίς την απεχθή οίηση, τον αυταρχισμό, τον αδιαπραγμάτευτο ξερολισμό, σχεδόν των πλείστων ηγετών της ορθοδοξίας μας, έδωσε το στίγμα του Χριστιανισμού.

  Το θέμα της συζήτησης ήταν το προσφυγικό, κι η θέση της εκκλησίας μας σ’ αυτό. κι ο αληθινά Χριστιανός ιεράρχης, χωρίς φαρισαϊκή κι ακατάληπτη αερολογία άλλων συναδέλφων του, ξεκαθάρισε ότι … «κάθε άνθρωπος στον πλανήτη, είναι δημιούργημα του θεού, καθ’ ομοίωση του! Άσπρος, μαύρος,, Χριστιανός, Μουσουλμάνος, Ινδουιστής ή άθεος, είναι παιδιά του ίδιου θεού, κι έτσι πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται απ’ όλους μας»!

  Νομίζω είναι το καλύτερο φετινό μήνυμα των Χριστουγέννων, από αληθινά Χριστιανό Ιεράρχη. Μπράβο του!

  ΥΓ 3. Στα απόνερα της πρόσφατης συνεδρίασης του Δήμου μας για την «Απολιγνιτοποίηση και τις επιπτώσεις της»…

  Κατ’ αρχάς, ήταν απαραίτητη, αν και ανούσια και πολύωρη στις τοποθετήσεις των πλείστων θεσμικών εκπροσώπων, Περιφέρειας, Δήμου, φορέων.

  Πολιτικάντικες και … «περί διαγραμμάτων», ελάχιστα νηκτικές, για την ουσία του κορυφαίου αυτού πολιτικο – οικονομικού, ιδίως για την περιοχή μας, γεγονότος, που θ’ αλλάξει άρδην, προ τα χείρω, τη ζωή όλων μας, για πολλές – πολλές δεκαετίες.

  Ακόμα κι ο κυβερνητικός βουλευτής Γ. Αντωνιάδης, έδειχνε ν’ αγωνιά και να διαισθάνεται, με τη τοποθέτηση του, ένα σκοτεινό μέλλον που μας περιμένει, με επίκεντρο το Δήμο Αμυνταίου.

  Και βέβαια, η «απολιγνιτοποίηση» δεν αφορά μόνο –ή ίσως αφορά λιγότερο, αφού θα βγουν με καλές συντάξεις- τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, αλλά δεκάδες επαγγέλματα, κι ένα εισόδημα πλουσιοπάροχο που κάθε μήνα έμπαινε στη περιοχή.

  Αφορά τις τηλεθερμάνσεις και τα ανοιχτά ορυχεία που θα εγκαταλείψει αναποκατάστατα, η σχεδόν ιδιωτική πλέον ΔΕΗ, αφορά το σύνολο της κοινωνίας, της ενεργειακής καρδιάς της Ελλάδας, που ήταν για πάνω από μισόν αιών η Δυτική Μακεδονία.

  Ξεχώρισα, σαν τελείως εύστοχη, που έβαζε το ζήτημα στην ουσία του, τη τοποθέτηση του αντιπροέδρου του Περιφερειακού Συμβουλίου, Γιάννη Λιάση, με την οποία συμφωνώ πλήρως. (Δεν του κάνω προμόσιον και λεζάντα, κι είχαμε στο πρόσφατο παρελθόν χοντρές πολιτικές κόντρες οι δυό μας στο Δήμο).

  Η ουσία του θέματος λοιπόν, βρίσκεται στη φαινομενικά ακαταλαβίστικη, αθώα κι άκρως οικολογική τοποθέτηση επίσημη, απ’ το βήμα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, του Μητσοτάκη, ότι … «Η Ελλάδα σταματάει τη παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη, οριστικά, το 2028»!!! Κι αυτό, όταν η Γερμανία κι η Πολωνία θα σταματήσουν τον άνθρακα το 2050!!!

  Ούτε αρχηγός οικολογικού γκρουπούσκουλο να ήταν ο λεβέντης πρωθυπουργός μας… Και σίγουρα με τη θέση του αυτή, θα χορτάσουμε …καθαρό αέρα!

  Σίγουρα, τίποτε δεν είναι τυχαίο κι ανεξήγητο σε επίσημες ανακοινώσιμες πολιτικές θέσεις. Και δε χρειάζεται να ‘ναι κάποιος ειδικός ή κακεντρεχής και φανατικός για να τις ερμηνεύσει…

  Ο Κοπελούζος, ο Μυτιληναίος, ο Βαρδινογιάννης, ο, ο, ο, εισαγωγείς φυσικού αερίου κι ιδιοκτήτες εργοστασίων ηλεκτρισμού, με φυσικό αέριο (που απασχολούν 27 εργαζόμενους!!!), περιμένουν εναγωνίως, με τα χέρια στη στρόφιγγα αγωγών…

  Το επόμενο βήμα από μέρους μας;

  Το βλέπω σαν …το μετέωρο βήμα του πελαργού! Άλλωστε, εξαντληθήκαμε στις κορώνες, τα ψηφίσματα, τα συλλαλητήρια, στη καταδίκη των …αιμοβόρων Σκοπιανών!

  Και «καλή χρονιά… το 2050»… Τότε περίπου θα συνέλθουμε σαν περιοχή απ’ την «απολιγνιτοποίηση»! Εγώ τότε θα γιορτάζω σίγουρα, τα εκατοστά γενέθλια μου!

  Κι όλοι μας θα μακροημερεύσουμε γενικώς. Αφού θ’ αναπνέουμε επιτέλους αέρα καθαρό και το φαγητό μας θα ‘ναι υποχρεωτικά φτωχό και λιγοστό…

  Όλα εν σοφία τα ‘χει υπολογίσει ο σοφός ο Μητσοτός! Μόνο, που «η αχλάδα έχει πίσω την ουρά» της, γενικώς…

  «Καλά Χριστούγεννα» σε όλους! Ειρηνικά, Χριστιανικά, ανεκτικά, ονειρικά, ευτυχισμένα, παιδικά!