Πρωτοχρονιάτικος μποναμάς ο αντικαπνιστικός, Μητσοτακικός νόμος… Δύο «ναι» κι ένα «όχι» από εμέ!

(Του Α.Θ.Ρ., από το ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Και μπορεί ο Κυριάκος, κι η αφεντιά μου, να μην καπνίζουμε, όμως φουμάρουνε (κακώς, πολύ κακώς), η Μαρέβα του κι η Ρούλα μου, άρα, κάτι σχετικό μας ενώνει εμάς τους δύο!!! …Μπρρρρ!!!

 

  Σαφώς, σαφέστατα, κι ήδη αρκετά αργά (πολύ πίσω από Τουρκία, Βόρεια Μακεδονία, Αλβανία). Ψηφίστηκε νέος αντικαπνιστικός, που κλείνει τα γνωστά ορθάνοιχτα ελληνικά παράθυρα για καταστρατήγηση του κάθε νόμου, κι άρχισαν με ζήλο και παλμό τα πρόστιμα τα φαρμακερά σε φουμαδόρους και τα’ αφεντικά στα μαγαζιά.

  Νόμος τσεκουράτος, αυστηρός, απόλυτος, ακραίος, που ξαφνικά κάνει τη γνωστή μας(;) χαλαρή, λεζαντιάρα, αραχτή, γλεντοκόπα, ξενύχτησα κι αγαπησιάρα Ελλαδάρα μας, αγνώριστη σε ιθαγενείς, αλλογενείς και ξένους.

  Καλό, κι αντάμα κακό αυτό, με τη πλάστιγγα να παλαντζάρει αμήχανα για το σωστό…

  Μια Αμερικανο – Ευρωπαϊκο – Προτεσταντικο αποστείρωση που πνέει με τον καθαρό – παγωμένο αέρα του ο Αντικαπνιστικός νόμος, που έβαλε στο στόχο και το κυνηγητό τους θεριακλήδες του καπνού, όπως παλιά ο Μεταξικός τους χασικλήδες του μπάφου, του ναργιλέ και του τεκέ!

  Κι όταν λέμε καπνιστές, εν πολλοίς, μέσα στην ευρύτητα της έννοιας και της ομάδας αυτής, συμπεριέχονται κι ο μερακλής, ο γλεντζές, ο χουβαρντάς, ο έξω καρδιά, ο χαλαρός, ο νυχτοπερπατημένος, ο ποιητής, ο μελαγχολικός, ο πληγωμένος, ο παρατημένος, ο ερωτευμένος, ο ευτυχισμένος, ο κουμαρτζής κι ο παπατζής… και μύριοι όσοι που τους τρώει η αγωνία, για κάποιο σημαντικό, που ουρλιάζουν από χαρά για κάτι ευτυχές, που κλαίνε τη μοίρα τους, για κάποια συμφορά.

  Τίποτε άλλο δε δένει τόσο αρμονικά, με λύπη και χαρά, με γλέντι, με παρέα αλλά και με μοναξιά, όσο το τσιγάρο!

  Με όνειρα, με σχέδια, με διάβασμα για εξετάσεις, αλλά και με ξάπλα στην αμμουδιά! Και πάνω απ’ όλα, με τη χαλάρωση, μετά το sex!

  Με τον έφηβο που κάνει «αντράκι», αλλά και με τον παππού, με τη μόνη του απόλαυση που του ‘χει απομείνει, τσιγάρο και τούρκικος καφές ή τσίπουρο, στο ολιγάριθμο πλέον καφενείο, με την παρέα του.

  Μια ανατροπή σοβαρή στα καθ’ ημάς και στα γνωστά, στα αποδεκτά, τα εν γνώσει όλων πλέον ανθυγιεινά, με το ως τα τώρα «ντουμάνι» στο δημόσιο χώρο φέρνει ο νέος αντικαπνιστικός, εικόνα, που έδενε όμως με μια μοναδική γραφικότητα, πραγματικότητα, ιστορικότητα και μοναδική ελληνικότητα…

  Είναι άκρως αντιδεοντολογικό, ένας γιατρός, έστω και απόμαχος, να λυπάται για τη χαμένη πλέον γραφικότητα – που όμως κόστιζε άπειρα εμφράγματα, καρκίνους, πνευμονοπάθειες-, κι αποδέχομαι τη κατηγορία, απόλυτα.

  Εκείνος όμως ο ξωμάχος που χαίρονταν τη παρέα και τη κουβεντούλα, δίπλα στη σόμπα του καφενείου του χωριού. Με καφέ και τσιγάρο, χάνει πλέον βίαιαα το φτωχό εθισμένο «παράδεισό» του.

  Εκείνος ο σεβνταλής, ο σερσερής, ο μαγκίτης που έφερνε σοβαρός και βαρύς τις γύρες του με το ζεϊμπέκικο του Μητροπάνου στο λαϊκό ρεμπετάδικο με κολλημένο το τσιγάρο στα χείλι, θα πρέπει να βγει τώρα έξω, στη ψυχρολουσία του πεζοδρομίου να καπνίσει και θα ξενερώσει απ’ τη μαγεία του μαγαζιού και της παρέας.

  Η απόλαυση ενός τσιγάρου μετά το φαγοπότι με παρέα, γέλιο, κέφι, χαβαλέ, με ευτυχισμένες ανθρώπινες στιγμές, γίνεται απαγορευτική, ενοχοποιείται σαν κάτι παραβατικό.

  Ναίαί! Τι φταίνε οι μη καπνιστές, τα παιδιά, οι άλλοι, τα ταμεία υγείας που φορτώνονται δαπάνες νοσηλείας καπνιστών;

  Σίγουρα όλ’ αυτά είναι σωστά κι αληθινά και δίκαιες οι αιτιάσεις.

  Έλα μου όμως, που πάμπολλες άλλες αιτίες, να σκοτωθείς ή να σκοτώσεις στην Ελλάδα, πολύ πιο εύκολες στη διαχείριση τους, που θα γλίτωναν ανθρώπινες ζωές κι αναπηρίες, που δυσανάλογα κοστίζουν, τις παραβλέπει σαν διάφορο το κράτος;

  Πόσο κοστίζει τελικά, η έντονη, με χρώμα, διαγράμμιση επαρχιακών οδών και δρόμων, χωριών και πόλεων, με έντονα ΣΤΟΠ, διαβάσεις πεζών, περίγραμμα του δρόμου;

  Χιλιάδες τροχαία και χαμένοι – σφαγιασμένοι νέοι συνήθως άνθρωποι, σε δρόμους χωρίς διαγραμμίσεις!

  Εντύπωση μου κάνει σ’ όλη την Ελεύθερη Κύπρο, οι έντονα διαγραμμισμένοι δρόμοι, ακόμα και μέσα σε χωριά!

  Αλλά και σε ντοκιμαντέρ της ΕΤ3, για τη Ρουμανία, πρόσφατα, υπήρχε έντονη – ορατή, παντού, διαγράμμιση επαρχιακών δρόμων, μιας φτωχής χώρας! Μάλλον στην Ελλάδα, ή το χρώμα είναι πανάκριβο ή, η αδιαφορία περισσεύει…

  Ήταν δύσκολο ρε σοφοί νομοθέτες μου, να υπάρχουν μαγαζιά, με σήμα ευδιάκριτο, που να δέχονται καπνιστές και μη καπνιστές, με καλά μηχανήματα εξαερισμού στο χώρο τους;

  Γίνεται ν’ απαγορεύεται το κάπνισμα και στο πεζοδρόμιο του καταστήματος, όταν έχει κατασκευή που το σκεπάζει, για βροχή;

  Λουκέτα αμέτρητα θα προκύψουν σε καφετέριες και κέντρα διασκέδασης, στην τουριστική Ελλάδα. Σε πλαστικό ποτήρι θα παίρνει το φθηνότερο καφέ του ο πελάτης και θα τον πίνει στο παγκάκι της πλατείας!

  Έτσι ποντάρει στην ανάπτυξη ο Μητσοτάκης; Εκτός αν περιμένει να ξοδέψει, ο «σφικτός», ο κλειστός, ο «νοικοκύρης», ο μετρημένος, ο υπολογιστής! Ο μερακλής, ο θεριακλής, ο πότης, ο ξενύχτης, ο κιμπάρης, ο «έξω καρδιά», ο γλεντζές, ο χουβαρντάς είναι που ξοδεύει.

  Πίνουμε τσίπουρα, με φίλους, στο καφέ του Σταμούλη, στο ισόγειο του Δημαρχείου. Ο φίλος ο Κώτσιος Μάτας, Κελλιώτης, μπαίνει φουριόζος και προτείνει να κεράσει μια παρτίδα, αφού λέει ότι τώρα πληρώθηκε για την έκτακτη δουλειά του, σαν εργάτης στο Δήμο. Στο δισταγμό και την άρνηση μας, ο κιμπάρης – λαϊκός άνθρωπος, πετάει την ανεπανάληπτη ατάκα του: «τα λεφτά και τα ψάρια, τρώγονται φρέσκα»!

  Ο «θεούσος» Παπαθεμελής, κάποτε, σαν υπουργός ασφάλειας, έκανε νόμο που έκλεινε τα μπουζουξίδικα και τα νυχτερινά κέντρα, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Πιθανόν έκρινε «εξ ιδίων τα αλλότρια» κι αποφάσισε σχετικά. Πάπαλα, σε λίγο άλλαξε ο νόμος στο δεδομένο ελληνικό…

  Ο μακαρίτης ο πατέρας μου, που κάθε χάραμα συνήθιζε να περπατάει 2 – 3 χιλιόμετρα, πριν το πρωινό του, μια Δευτέρα ξημέρωμα, είδες το δρόμο προς Λεβαία, να βγαίνουν απ’ ένα μπουζουξίδικο – σκυλάδικο, παρέες, κι άκουσε και μουσική και τραγούδια μέσα. Το μεσημέρι, στο τραπέζι, μας είπε απορημένος τα νέα: «δε θα το πιστέψετε! Κάποιοι, πριν πάνε στο παζάρι, πηγαίνουν πρωί – πρωί στο κέντρο και πίνουν και γλεντάνε»! Γελάσαμε με τη παρατήρηση του και του είπαμε ότι αυτοί που γλεντούσαν, δεν πήγαν το πρωί, αλλά ήταν …χθεσινοί! Μας κοίταξε απορημένος, για το αδιανόητο γι’ αυτόν, αφού ο ίδιος έπεφτε για ύπνο στις 10 το βράδυ…

  Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ τα αμέτρητα μπουζουξίδικα, κλάμπ, μπαράκια, ιδίως της Αθήνας, ν’ ακούνε Ρέμο, Βανδή, Μαζωνάκη, τον άρχοντα Μαργαρίτη, σε τραπέζια ξέχειλα από ουίσκι, λουλούδια, χλίδα, χωρίς τσιγάρα και πούρα να καπνίζουν!

  Θέλει προσπάθεια μισής ώρας να καταφέρεις να βγεις στο παγωμένο πεζοδρόμιο, ντυμένη στα λαμέ και το σούπερ μίνι, ιδρωμένη απ’ τα τσιφτετέλια, κοπελιά ή μεγαλο – κοπέλα, για ένα τσιγάρο, σ’ ένα μεγάλο νυχτερινό κέντρο της πόλης… θα ξενερώσεις… θα παγώσεις. Εκτός αν ελπίζουν, οι εμπνευστές του «αποστειρωμένου» αυτού νόμου, ότι τα μπουζουξίδικα είναι «Μέγαρο Μουσικής» και «Πολιτιστικά κέντρα», όπως έλεγε ο φοβερός Βαγγέλης Γιαννόπουλος.

  Η Αθήνα, Βιέννη, Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη δεν γίνεται. Κι όσοι έρχονται σ’ αυτήν, ξέρουν ότι έρχονται στην Αθήνα και την απολαμβάνουν… Αλλιώς, θα πήγαιναν αλλού! Και έρχονται κάθε χρόνο και περισσότεροι.

  Γύρω στα ’60, απαγορεύονταν στον Καναδά, να πίνεις ποτά και μπίρες σε καφετέρια, εστιατόριο, ακόμα κι έξω στο πάρκο! Σε τσάκωνε απ’ το γιακά ο αστυφύλακας.

  Ο πατέρας μου έλεγε σε φίλους του, συναδέλφους στη δουλειά, ότι …στην Ελλάδα πίνεις μπύρα και έξω και μέσα και όπου θέλεις! «Είναι ελεύθερη χώρα»! του είπε ξένος φίλος του με θαυμασμό!

   Πιθανόν το «ξήλωμα του πουλόβερ» του Κούλη, που τόσο πετυχημένα φιλοτέχνησαν επικοινωνιολόγοι, Μιντιάρχες, πλουτοκράτες, τραπεζίτες, αρχίζει απ’ τα ξενυχτάδικα και τους θεριακλήδες ξενύχτηδες, που θα σκάνε χωρίς τσιγάρο, στις πίστες της Αθήνας!

  Άλλωστε είναι γνωστό ότι όταν γεμίζει το ποτήρι, μια σταγόνα αρκεί για να ξεχειλίσει… Και τότε, ούτε Πορδοσάλτηδες, ούτε Μαρινάκηδες, ούτε κι οι υπεσχημένες τεράστιες συντάξεις, που θα πάρουν οι νέοι μας μετά 40 χρόνια, (αν θα υπάρχει Ελλάδα και πλανήτης), σώζει το Μητσοτακέϊκο μαγαζί και τους απογόνους του.

  Τώρα εγώ σκέφτομαι –μέρες που είναι-, κουμάρο χωρίς τσιγάρο, πώς θα υπάρξει;

  Ή εμμέσως στοχεύεται, μέσω του αντικαπνιστικού και σε άλλες παράπλευρες απώλειες για τους μερακλήδες, που πάντοτε βρίσκονται εκτός …κανονικότητας, που πρεσβεύει το δόγμα Μητσοτάκη. Μόνο που οι πάμπολλοι απ’ αυτούς, ξεγελάστηκαν απ’ το πανέμορφο χαμόγελο του και τώρα, φτύνουν στο κόρφο τους…

  Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους! Και ένα ειρηνικό, χαρούμενο, άκαπνο και …ατσίγαρο 202!

  Εκτός, αν σαν το νόμο Παπαθεμελή, μπει στ’ αζήτητα κι αυτός…

ΥΓ 1. «Εικόνες καπνικής τρέλας του ηρωικού παρελθόντος μας»

  Το τσιγάρο (βλακωδώς), ήταν τόσο απενοχοποιημένο παλιά, που δωδεκάχρονα – δεκαεξάχρονα παιδιά, στον θεσμοθετημένο τότε, για τα λίγο «ύποπτα» Μακεδονόπουλα της Φλώρινας (ίσως και Καστοριάς, Έδεσσας), ο ετήσιος δεκαήμερος «Γύρος της Ελλάδας», δωρεάν, πλουσιοπάροχος, με περιήγηση σ’ όλες τις αρχαιότητες της Ελλάδας, εκτός λοιπόν από αυτές, κάναμε και επίσημη επίσκεψη στο εργοστάσιο σιγαρέτων Παπαστράτου, κάπου στην Αττική. Συνοδοί μας ήταν δάσκαλοι!

  Μας χάρισαν μάλιστα όλους (10 πούλμαν), από ένα πακέτο τσιγάρα φίλτρο! (Φίλτρο – Δελφοί, λέγονταν!)

  Ε! το βράδυ στη φοιτητική εστία που μείναμε, όλοι μας δοκιμάσαμε το πρώτο μας τσιγάρο! Τόμπολα! Και γκουχ – γκουχ, αλλά τα καταφέραμε…

  Τα χρόνια της «αθωότητας» για τους πολλούς, κάποιοι βλέπαν το «επενδυτικό» τους μέλλον με τη σφραγίδα κι αιγίδα του κράτους, αυτό!

  Φυσικά και τώρα γίνοντι ανάλογα και σίγουρα πιο έξυπνα επιχειρηματικά σχέδια επενδυτών, που θα τα σχολιάζουν άλλοι, αργότερα…

  Αυτή η «Οργουελική» εικόνα νεολαίων μ’ ένα κινητό μόνιμα στ’ αφτί, συνεχώς δικτυωμένους –λες και είναι συνοδοί ασφαλείας πρωθυπουργού-, έξω απ’ την εικόνα παράνοιας, ίσως τη μελλοντική αποκάλυψη κάποιας μορφής εγκεφαλικής βλάβης, πολιτικά, κοινωνικά, φτιάχνει έτοιμο υποβολιμαίο αμέτρητο δυναμικό, που θα καθοδηγείται από κάποιον μεγιστάνα των ΜΜΕ (Μαρινάκης;), με Fake News, με δήθεν άμεση ενημέρωση, με «αμερικανιές» γλυκανάλατες, (υπερκαταναλωτισμός, δαιμονοποίηση της αριστεράς, στοχοποίηση κάθε διαφορετικής άποψης).

ΥΓ 2. Το τσιγάρο δε λείπει σχεδόν σε κάθε σκηνή απ’ τους ηθοποιούς στις παλιές ταινίες του κινηματογράφου. Στοιχείο αντρισμού, γυναικείας χειραφέτησης, μαγκιάς, αγωνίας, θλίψης, κεφιού, κιμπαριάς.

  Αληθινή σκηνή, γύρω στα ’70, σε θάλαμο «Χειρουργικής Παίδων» στο «Κεντρικό» Νοσοκομείο Σαλονίκης (Πανεπιστημιακό).

  Οι «βοηθοί» (Πανεπιστημιακοί), που κάναν τις αλλαγές το πρωί στα χειρουργημένα παιδιά, σε θαλάμους των 20 – 30 παιδιών (οι μάνες τους το βράδυ κοιμόταν στο πάτωμα!), πάμπολλοι τους, συγχρόνως, κάπνιζαν!

  Κάποιος τους πέταξε το αποτσίγαρο στον κάδο του καροτσιού «αλλαγών» που ρίχναν τις γάζες των «αλλαγών». Ποτισμένες σε αιθέρα! Φυσικά, άναψε σαν μπουρλότο ο μεταλλικός κάδος!

  Θυμάμαι τον Δ/ντη Παθολογικής του Νοσοκομείου Λαμίας, γύρω στα ’77, στην επίσκεψη στους θαλάμους του, μόνιμα, με ένα τσιγάρο μεγαλόπρεπο στο στόμα!

  Δεν εξαιρώ –και λυπάμαι πολύ- και τον εαυτό μoυ, που ντουμάνιαζε το Ιατρείο μου, στo Κέντρο υγείας, μέχρι πριν 15 – 20 χρόνια… σκηνές άλλων εποχών, γεμάτες αθώα βλακεία, εγκληματική αμέλεια, ή απλά κάθε εποχή στην ιστορία του ανθρώπου έχει τη δική της εικόνα και το δικό της αφήγημα.

  Επιτέλους! Τα κακά πέρασαν, όμως τα χειρότερα έρχονται! «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα!» Κ. Βάρναλης.

  Και δεν ξέρω αν εσάς, αλλά εμένα, εκτός από καπνό, μου μυρίζει έντονα …μπαρούτι, που σίγουρα είναι τρισχειρότερο απ’ τον καπνό.

  Εκτός αν όλος αυτός ο …καπνός, είναι σχεδιασμένος πανούργα, για παραπλάνηση. Τα τελευταία χρόνια με τη κρίση, έπεσε σημαντικά ο τζίρος μας στα εξοπλιστικά. Κι αγορές των ΗΠΑ, της Δύσης και της Ρωσίας, είδαν μειωμένες εισπράξεις από δύο μόνιμους και χουβαρδάδικους πελάτες – γείτονες στο Αιγαίο…

  Φυσικά, την ίδια αγωνία για πεσμένες εισπράξεις έχει κι όλο το ευγενές κλαμπ των μιζαδόρων μεσαζόντων, πολιτικο – στρατιωτικών και λοιπών πατριωτών!

  Κινδυνεύουμε Ελλάδα και Κύπρος, πριν μυρίσουμε πετρέλαιο και αέριο, να καούμε από …μπαρούτι! Και στον κίνδυνο αυτό δεν εξαιρώ και τη Τουρκία. Εύλογο είναι, να ‘ναι επίκαιρη στις μέρες μας και κυρίαρχη, η ευχή «ΕΙΡΗΝΙΚΟ, ΨΥΧΡΑΙΜΟ και ΝΟΥΝΕΧΕΣ για όλους το νέο έτος 2020»! Αμήν…

ΥΓ 3. Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού μας Συμβουλίου για «τη πορεία και εξέλιξη του Εργοστασίου Ξινού Νερού», ήταν στη κυριολεξία …όλα τα λεφτά!

  Άρχισε επιτέλους και στη περιοχή μας, η πολυπόθητη ανάπτυξη… Το αποτέλεσμα της, εμείς το ξέρουμε προκαταβολικά…

  Οι υπόλοιποι (αθώοι, αφελείς ή πονηροί), θα το μάθουν αργότερα, σαν τις «μωρές παρθένες», ειδικά!