Για το Αμύνταιο και τη λευτεριά!!!

 Μια επική συμπαραγωγή του Περισκοπίου, της Cosmote και του ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», για την ιστορική συμμετοχή των Σοροβιτσιωτών κλεφτών και αμαρτωλών στον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας!

Ιστορική ερεύνα και αφήγηση: ΑΦΤΟΣ Ο. ΤΑΙΤΙΟΣ

(Παραχαράκτης και εξερευνητής της παραϊστορίας)

 

 

Το έρημο το Αμύνταιο, πάει δυο χρονιά τώρα,

που σκλαβωμένο δέχεται του Αλή Μπιτάκ Πασά τη μπόρα!

Το φεγγαράκι το μικρό, λίγο αχνοφωτίζει,

και μια σκιά μες τα κρυφά, τοίχο - τοίχο βαδίζει…

Χτυπά μια πόρτα χαμηλή, κάτω απ’ την εκκλησία,

εκεί είναι το κρυφό σχολείο, του αρνητή η θυσία…

Ρωμιός κάτοικος Σόροβιτσ:

…«Άνοιξε παπά μου γρήγορα, μα, μην τον δουν να μπαίνει,

από παντού μας κυνηγάν αυτοί οι εμβολιασμένοι»...

Ο ουρανός συννέφιασε, χάθηκε το φεγγάρι,

και οι δρόμοι είναι αδειανοί, όπως και το παγκάρι…

Καθόλου δε φοβήθηκα, έχει παντού σκοτάδι,

παντού σκουπίδια στέκονται, ορθάνοιχτοι οι κάδοι…

Που πήγαν και μας φέρανε ξενόφερτο ασκέρι,

Δυο χρόνια δε σηκώσανε ούτε το ένα χέρι!

Μόνο το αίμα μας ρουφάν, κι όλα τα παίρνουν τσάμπα,

δυο χρόνια δεν αλλάξανε ούτε καμένη λάμπα!

Παπάς:

«Τέκνα μου μη δακρύζετε, δε θέλω απελπισία,

θα φύγει ο Αλή Μπιτάκ Πασά, θα ‘ρθει η ελευθερία!

Σε τούτο το κατσάβραχο μόνο η εκκλησία μένει,

κάποτε μετανιώνουνε όλοι οι εμβολιασμένοι…

Τώρα βγάλτε τις μάσκες σας και ας αγκαλιαστούμε,

να κάψει τους εμβολιαστές, θερμά ας προσευχηθούμε»…

Στο κέντρο της κωμόπολης, στο πιο ψηλό κονάκι,

ο Αλή Μπιτάκ Πασάς χαζεύει από το μπαλκονάκι…

Δίπλα, μαύρος κι αγέρωχος, ψηλός σαν κυπαρίσσι,

ο Γκιοσχοκάν, που τον μισούν ακόμη και οι τοίχοι…

Αλή Μπιτάκ Πασάς:

…«Κι εσύ γλυκέ μου Γκιοσχοκάν κλείσε σφιχτά τις πόρτες,

γιατί στους δρόμους τριγυρνούν άγριοι Τσεγκανιώτες…

Τώρα ξαναμαζεύτηκαν στου Λιάς Μπεη 

τη στράτα,

Λες και τους δίνουν φάρμακα κι ορμάν 

όλοι βαρβάτα!!!

Δεν ξέρω πως βρεθήκαμε εδώ, 

κανείς δε ξέρει,

αφού μας υποστήριξε του Μακήτ Αλή Πασά τ’ ασκέρι!

Κι εμείς εδώ αράζουμε στα μαλακά ντιβάνια,

κοιτάμε πως δουλεύουνε του Αμυνταίου 

τα χαϊβάνια…

Τα ζωντανά ταΐζουμε με άχυρο και βρίζα,

κι εμείς παντού χωνόμαστε, όπου υπάρχει μίζα!

Θέλω να μας αντέξουνε ακόμη δυο χρόνια,

θα μας υποστηρίζουνε του Μούφ Αγά τα πιόνια…

Αν και φοβάμαι άλλαξαν κατεύθυνση τα πλήθη,

ο Λιάς Μπεη μας έκλεψε τον φωνακλά νταή - Σερίφη…

Για σύρτε και φωνάξετε εκείνη τη νυφίτσα,

τον παμπόνηρο Ντάν Βαλή, που έχει φαλακρίτσα…

Εκεί θα είναι στην αγορά να φιλάει τις γιαγιάδες,

μήπως κάτι σκαρφίστηκε να σώσει τους αγάδες»!

Ντάν –Βαλή:

…«Άρχοντα, μόλις φώναξες έτρεξα με μανία,

να φανταστείς δεν πρόλαβα και μια γνωστή μου θεια…

Τα πράγματα είναι δύσκολα, 

βλέπω παντού κινήσεις,

μάλλον μας περικύκλωσαν, 

μου λένε οι ειδήσεις…

Πριν από λίγο ήρθανε κάτι γνωστοί ρουφιάνοι

και μου ‘παν έβγαινε καπνός απ’ του Μακήτ Αλή Πασά το χάνι…

Μύριζε τσίκνα και αρνιά και βγάζανε μπριζόλες,

και ίχνη, μου είπαν, είδανε, του …βουλευτή τις σόλες!

Είχανε τραπεζώματα, και πάνω από τον τοίχο,

μου ‘παν είδαν τον Μουσελίμ τον Τρύφωνα σαν εικόνα χωρίς ήχο!

Φοβάμαι την Γυρίκ – χανούμ, την πρεσάρουν με μανία,

μήπως να της τάζαμε μια αντιδημαρχία»;;;

Αλή Μπιτάκ Πασάς:

…«Κάνε ότι χρειάζεται, ψάξε να βρεις ασκέρι,

μετά από τόσο κλείσιμο, κανένας δε μας ξέρει»!!!

- «Τι είναι αυτός ο θόρυβος, μην είναι βαρελότα,

ή με περισσή δύναμη βροντά κάποιος τη πόρτα;

Αυτός είναι που διέταζε όλους επί το πλείστο,

κι έλα τα νέα να μας πεις εφέντι’μ Κρήστο...

Έλα και όλα πέστα μου, δώσε μου παραστάσεις

μη πεις μοναχά ψέματα όπως …στις αναπλάσεις»!!!

Μηχανικός Κρηστό - Μιμάρ Σινάν:

«Πασά μου, η φάτνη καίγεται και έχει λαμπαδιάσει,

μήπως ετούτοι οι οχθροί ξεκίνησαν τη δράση;

Ποιος να ‘ναι αναρωτήθηκα, από παντού μας βάλλουν…

Μπορεί να ‘ναι και ακτιβιστές που σώζουν περιβάλλον»!

Αλή Μπιτάκ Πασάς:

…«Κανείς δε θέλω να βγει, 

όλοι τους κινδυνεύουν,

τρέχα μονάχα Γκιοσχοκάν σ’ αυτούς που ρουφιανεύουν,

θέλω για τους αντιπάλους 

να ψάξεις αποδείξεις…

Μονάχα πρόσεχε καλά, στο Πάτλε 

μη κολλήσεις!

Πρέπει να τους διασπείρουμε έχθρες και ζιζάνια,

γι’ αυτό να αποφεύγετε τσίπουρα 

και καζάνια...

Τώρα θέλω να φύγετε, όλοι να τσακιστείτε,

από τον όμορφο οντά να εξαφανιστείτε…

Θέλω λίγη ξεκούραση, αλλιώς θα πάρω βέργα,

φέρτε μου μια προκήρυξη με …κανα δυο έργα»!

 

Λίγο πιο πέρα δεξιά, γύρω από μια υδρόγειο,

εκεί όλοι συνάζονται στου Λιάς Μπεη το υπόγειο…

Κάνουνε σχέδια πολλά, τους τρόπους που θα δράσουν,

ποιους πρέπει να εμπιστευτούν και ποιους να κατεβάσουν…

 

Λιάς Μπέη:

…«Σύντροφοι και αγωνιστές απ’ του ΠΑΣΟΚ τα χρόνια,

θέλω να μείνετε πιστοί  μ’ αέρα και με χιόνια…

Μπορεί να είμαι ΣΥΡΙΖΑ ετούτη τη βδομάδα,

μα μου είναι πολύ εύκολο ν’ αλλάζω την ομάδα…

Να ξεκινήσω αριστερός απ’ το πρωί Δευτέρας,

μα να ‘μαι φόλα δεξιός από την άλλη μέρα…

Αλλάζουμε την παράταξη μόλις ακούσω «τσακ»,

τα ίδια δε σας έκανε και ο Αλή Μπιτακ Πασάς;;;

Πριν όμως συνεχίσουμε τα σχέδια του αγώνα,

έλα καλέ μου Γκερσάν Σακήτ Αγά και κοίτα τον αγκώνα…

Κάνε μου λίγη μάλαξη τα οξέα για να κάψεις,

πρέπει να το στραμπούλιξα ενώ έκαμνα κάμψεις…

Οι άλλοι να προσέχετε όλες τις περιστάσεις

και τώρα να μη κάθεστε, κάντε λίγες διατάσεις!

Πάρα πολύ αγρίεψαν μου έφτασε στα ώτα,

άρχισαν και να δέρνουνε αυτοί απ’ τον Φιλώτα…

Μόνοι δε θα το πάρουμε ετούτο το ρημάδι,

απ’ το Λονδίνο φέρτε μου τον Κερκ τον Τεριάδη!

Είναι πολύ φιλέλληνας μ’ αριστερές προθέσεις

που όταν μιλάει για κκε θέλεις να τον ξεχέσεις…

Ανέψι είσαι κομουνιστής, δεν είναι ντροπή να ξέρεις,

στον δίκαιο αγώνα μας πρέπει να συνεισφέρεις…

Μάζεψε τους ογδόντα σου και κάντε ένα πάρτι,

όλοι να με γνωρίσετε, να πάρετε και μάτι…

Αφού του τόπου οι δεξιοί δε θέλουν να με βλέπουν,

θα φέρω από την Τσέγκανι, ποτέ δε με εκθέτουν»!!!

 

Ανέτειλε όμορφη αυγή, κι ο ήλιος τσουρουφλάει,

στου Μακήτ Αλή Πασάτ’ ανάκτορο, αχός πολύ βαράει…

Ο πλούτος του δε κρύβεται και η δύναμη περίσσεια,

λέγανε πως αντιμιλά στον …Άδωνη, στα ίσια!

 

Μακήτ Αλή Πασά ο Α’:

…«Έλατε εδώ βρε γκιαούρηδες υπόδουλοι, γεμίστε το κανάτι,

μοναχά με ξινό νερό να είναι η αυλή γεμάτη…

Θέλω να με δροσίσετε, θέλω να το χορτάσω,

κι όταν θα ρίξω τον Μπιτάκ, στα ύψη θα το φτάσω…

Μα κι αν δε μου το δώσουνε θ’ ανοίξω και άλλες τρύπες

και για να μου πάρουν το νερό πρέπει να κάνουν πίπες!

Από κείνες τις καλές, στο χέρι σκαλισμένες,

γιομάτες με μαλάματα, διαμαντοστολισμένες!

Εσύ πιστέ μου Τρυφ - Οσμάν, σήκω από τη λήθη,

και μάζεψε μου στράτευμα, θέλω να φέρεις πλήθη,

κι όσοι δεν ακολουθούν ή φέρνουν αντιρρήσεις,

στείλε τους τον Τσιρών Ογλού να κάνει τις μηνύσεις…

Θέλω να είμαι έτοιμος, δυο χρόνια μείναν μόνο,

όσο δεν έχω το νερό πεθαίνω απ’ τον πόνο!!!

Μπήκε στο παρκινγκ άλογο, ή έχω παραισθήσεις;

Για τρέχα Αλ Χαρή Τζανταρμά να δεις αν φέρνει ειδήσεις…

- Καλώς τονε, τον Τσακίρ Σανταζάκμπεη

του βάλτου το πετράδι

που τριγυρνά στις γειτονίες τη νύχτα στο σκοτάδι…

- Πες μας τι νέα έφερες, τι γίνεται στη πόλη,

φαντάζομαι πως όρθιοι με περιμένουν όλοι»…

Τσακίρ Σανταζάκμπεης:

…«Κατάφερα και χώθηκα σε ένα Ταχυφαγείο

και πήγα δίπλα κι έκατσα, στον Σαριγιάν Ντονέρ το θηρίο…

Αυτόν, ντε, που παντρεύτηκε νύφη από τη λίμνη,

τον έτυχα στο φαγητό τους γύρους του να ρίχνει…

Τούτος καυχιόταν κι έλεγε, με περίσσιο θράσος,

στου Λιάς Μπεη το υπόγειο,

φάνηκε και ο Μεχμέτ ο Χάσος»…

 

Μακήτ Αλή Πασά ο Α’:

…«Αλί! Αλί και τρισαλί, βλέπω να μεγαλώνει,

του Λιάς Μπεη ο περίγυρος φουσκώνει σα μπαλόνι!

Πρέπει να βρούμε αντίπαλο, να φέρει αντιστάσεις,

αλλιώς στο Δημαρχείο μας θα κάνει τις διατάσσεις…

Τρυφ- Οσμάν:

Χωρίς βοήθεια άρχοντα, πολύ εύκολα θα βγουν,

μήπως να προσκαλούσαμε τον λέοντα του κάμπου,

εκείνον το Γιαννίτς Πασά με τη μεγάλη χαίτη,

που όλοι οι αγροτοβοσκοί τον έχουν για ηγέτη;

Θα είναι σύμμαχος κάλος, είναι παλιό κομάντο,

άσε που θα ‘ρθει και μαζί, η ατρόμητη Διαμάντω!!!

Μακήτ Αλή Πασά ο Α’:

Πιστοί μου και υπόδουλοι, μη χάνετε το θάρρος,

ξέρετε πως ο λόγος μου πάντοτε έχει βάρος…

Κρατάω όπλο μυστικό, στη ζώνη μου βαλμένο,

στα βάθη της ανατολής και στα βουνά κρυμμένο…

Σήκω πιστέ μου Τρύφ - Οσμάν και πριν ο ήλιος πέσει,

πήγαινε στη πλατεία μας, στο …κάδρο με το φέσι!

Κάπου εκεί θα τριγυρνά, μέσα στις σκιές των δέντρων,

μάλλον φωτογραφίζοντας τους αραχτούς των κέντρων…

Είναι ο μάγος ο φρικτός, που ήρθε απ’ την Ασία,

κάνει σε όλους κριτική, γράφει και κρύα αστεία!

Τον λένε Γαβρίλ Χαμίτ, κι είναι σκληρός σα βράχος,

είναι έξυπνος σαν Πόντιος και πονηρός σα Βλάχος…

Αυτός με ξόρκι μαγικό από την ίδια θέση,

θα προκαλεί στον Λιάς-Μπεη πόνο φρικτό στη μέση!

Κάνει τούτο το μαγικό κάθε τέσσερα χρόνια,

και στέλνει κάθε μου εχθρό να τρέχει μες τα χιόνια…

Θέλω όλοι να κοιτάξετε τον Δήμο πως θα πάμε,

πάλι με χρόνια με και καιρούς,

πάλι δικός μας θα ‘ναι»!