Υπέρ Γιάννη Μπουτάρη, ενός, διόλου …Βλαχοδήμαρχου…

  …«Βλάχος και μ’ ένα μάτι», λέγαν, ιδίως παλιά, στον τόπο μας, τότε που ξεχώριζαν με σαφήνεια και μ’ όλα τους τα καλά και τ’ άσχημα χαρακτηριστικά, οι αυστηρά περιχαρακωμένες ράτσες της πολυφυλετικής περιοχής μας.

 

  Σίγουρα, κάτι σημαδιακό θα σήμαινε, σε σχέση με ικανότητα, με καπατσοσύνη, με διπλωματία κι ελιγμούς, στη τοτινή και παλιότερη άγρια κι επικίνδυνη εποχή.

  Άλλο χαρακτηριστικό που λέγαν για τους Βλάχους, ήταν το …μετ’ εσάς! Μ’ εσάς είμαστε δηλαδή! Με το Δοβλέτι, το γκουβέρνο, με τον λήσταρχο της περιοχής, τους προύχοντες της, με τον στρατό, με τους αντάρτες, με τους χωροφυλάκους, αλλά και με τους παρανόμους, με τους ντόπιους και με τους πρόσφυγες, με τον Βενιζέλο κει με τον Κωνσταντίνο… Με τους Γερμανούς και με το ΕΑΜ!!!

  Με όλους και με όλα, για να ‘ναι όλοι τους ευχαριστημένοι, τρώγοντας μέρος από το κοπάδι τους, για να ‘χουν το ελεύθερο αυτοί να διαφεντεύουν τα βουνά και τα λαγκάδια και να ‘χουν ασφαλή κι ανοιχτά τα ορεινά μονοπάτια, που οδηγούσαν τους κυρατζήδες με τα εμπορεύματα, μέχρι Βιέννη, Βουκουρέστι κι Οδησσό.

  Ο Γιάννης Μπουτάρης, αν και original και δηλωμένος Βλάχος, δεν τάχτηκε με το ντοβλέτι στη ζωή του, κι ιδίως, στη διεκδίκηση του δεύτερου μεγάλου Δήμου της χώρας, όπως θα έκανε ο κάθε Βλάχος, ντόπιος, πρόσφυγας, Αρβανίτης, ή χαμουτζής υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

  Αντικονφορμίστας κι αντισυμβατικός πατενταρισμένος, απ’ τα νιάτα του, επιβεβαίωσε το ρητό, για τον κανόνα που πάντα έχει τις εξαιρέσεις του…

  Και η διαφορετικότητα του φάνηκε στην ίδια τη διαδρομή της ζωής του, με μάχες ασυμβίβαστες, είτε αφορούσαν το προσωπικό του δράμα με τον αλκοολισμό, είτε τον αγώνα του για κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση στους συντηρητικούς αρχοντοχωριάτηδες «Μπαγιατηδες» της Σαλονίκης. (Μπαγιάτης, ο παλιός, βέρος, ντόπιος Σαλονικιός).

  Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Δήμαρχο που χαίρομαι και τον απολαμβάνω όταν τον ακούω στη TiVi και παρατηρώ τα έργα και τη λογική του.

  Ένας πραγματικός Αντι – Βλαχοδήμαρχος!!!

  Μεγαλώσαμε, με ‘κείνες τις Λουδοβίκειες φαμφαρόνικες εικόνες, του ισοβίτη –πλέον εκτός φυλακής- Παπαγεωργόπουλου, του Κοσμόπουλου, του Κούβελα, του πρώτου πολίτη μιας θεατρινίστικης «συμπρωτεύουσας», που έζησε αλλοτινά μεγαλεία, κι υπήρξε η πιο κοσμοπολίτισσα και πολυφυλετική πόλη της Ελλάδας, αν όχι των Βαλκανίων.

  Εκείνη η ειρωνική γκριμάτσα του εμβληματικού προσώπου του, κι η κίνηση του χεριού του, σαν να ‘λεγε …τώρα μάλιστα, τα πιάσαμε τα λεφτά… όταν του κρέμασαν την τεράστια χρυσή καδένα, που φτάνει μέχρι τον αφαλό, στην ορκωμοσία του στο Δημαρχείο, χαράχτηκε ανεξίτηλα και χωρίς να πει κουβέντα, στο μυαλό μου.

  Η στάση του, απέναντι σ’ όλο αυτό το δήθεν μεγαλείο του τίτλου του πρώτου πολίτη, που παρέπεμπε σε Βυζαντινά μεγαλεία, σε Δεσπότη, άρχοντα «ελέω θεού», μ’ έκανε να τον ξεχωρίσω -χωρίς να το γνωρίζω- απ’ αυτήν του «παγωνιού» Παπαγεωργόπουλου, που δεν πήρε χαμπάρι (!) ότι πίσω απ’ την πλάτη του, κολλητοί του – παρατρεχάμενοι κάναν πλιάτσικο εκατομμυρίων Ευρώ , στα ταμεία του Δήμου.

  Η σκληρή κόντρα του –χωρίς τεμενάδες ανατολίτικους- στο κατεστημένο και κυρίαρχο στη Σαλονίκη μεγαλο – παπαδαριό, που είχε καθοριστικό λόγο στη κατοχή και νομή, κι ανεξέλεγκτο τεράστιο μερίδιο στα κοινά της πόλης, κι η ανέλπιστη νίκη του πάνω σ’ αυτό, έδωσε άλλη πνοή στην έως τότε λοβοτομημένη πόλη, που πάντοτε θεωρούσε αδιανόητη τη μάχη για τα αυτονόητα Δημοκρατικά της δικαιώματα, που σαφώς, αλλά πάντοτε αποσιωπούμενα, ορίζει το Σύνταγμα της Ελλάδας.

  Χρόνια κρατούσε μια κόντρα στη Σαλονίκη, αν η Ρωμαϊκή Ροτόντα θ’ ανήκει στην Αρχαιολογική Υπηρεσία της πόλης, η στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης, που ήθελε να λειτουργεί μέσα σ’ αυτό το «ειδωλολατρικό» κτίριο, ο ναός του Αγίου Γεωργίου!!!

  Φαντάζεστε, ανάλογο αίτημα της Μητρόπολης Αθηνών, να λειτουργεί χριστιανικός ναός μέσα στον Παρθενώνα;

  Κι όμως, στη φοβική Σαλονίκη, χρόνια λατρεύονταν ο Αη Γιώργης στο Ρωμαϊκό κτίσμα!

  Θα μου πείτε, πάλι καλά που δεν το γκρέμισαν, να σηκώσουν κάποια τσιμεντόκτιστη εκκλησία, στο όνομα του Αγίου.

  Ο ραγιαδισμός της πόλης, έχει τις εξηγήσεις του.

  Είναι, εκείνη η ένοχη 70χρονη σιωπή της πόλης και των αρχόντων της, για το μακέλεμα και την απώλεια του ενός τρίτου των κατοίκων της, 46.000 Εβραίοι χάθηκαν – εξαερώθηκαν απ’ τα θηρία του ναζισμού, κι η διαρπαγή κι εξαφάνιση εν πολλοίς της περιουσίας τους, από συνεργάτες κι «αθώους» Σαλονικιούς, πρώτη φορά υπήρξε επίσημα, κι ανοιχτή παραδοχή και συγνώμη, απ’ τον πρώτο πολίτη της πόλης, που παραδέχθηκε ότι το έγκλημα του ναζισμού είχε πίσω του παράπλευρες – πονηρές δικές μας «ουρίτσες», λαθροχειρίες, αρπαγές, ου χρόνια τώρα κρύβονταν κάτω από πιθανά κλεμμένα εβραϊκά χαλιά…

   Πριν 2 – 3 χρόνια, γυρεύοντας με τη γυναίκα μου ν’ αγοράσουμε κουρτίνες, μπήκαμε στο κέντρο (Βαλαωρίτου), σ’ ένα μεγάλο παλιό μαγαζί.

  Μας οδήγησαν στο δεύτερο όροφο, όπου τελείως αναπάντεχα, βρεθήκαμε σε κάποιες τεράστιες αίθουσες, με σκαλιστό και ζωγραφιστό ταβάνι, τζάκια και ζωγραφιές στους τοίχους!

  …Τι κτίριο είναι αυτό; ρώτησα τον πωλητή του μαγαζιού.

  …Ενός πλούσιου εβραίου της κατοχής, μου απάντησε λίγο σιγά και μισο – ένοχα…

  Είναι πολύ εύκολο, άκρως πατριωτικό και απ’ όλους ζητωκραυγαζόμενο, να καταγγείλεις με στεντόρεια φωνή, αρπαγές Τούρκων, εγκλήματα των ναζιστών, γενοκτονίες ομοφύλων σου. Το δύσκολο κι εύλογα αποφευκτέο είναι, να θυμίζεις δικά μας λάθη, έστω ηπιότερες στο βαθμό βαρβαρότητες και λαθροχειρίες πονηρών ελληναράδων, που συνήθως υπερακοντίζουν σε καταδίκες άλλων, περίπου ομοίων τους…

  Θέλει παλληκαριά και λίγο τρέλα, να βάλεις στο κεφάλι σου «κιπά» (Εβραϊκό κάλυμμα κεφαλής), να γονατίσεις στο μνημείο που έφτιαξες ο ίδιος σαν Δήμαρχος, στο διαπραγέν, εξαφανισμένο και συλημένο, μεγαλύτερο της Ευρώπης Εβραϊκό νεκροταφείο, στο χώρο του οποίου βρίσκεται τώρα η Πανεπιστημιούπολη, η μεγαλύτερη της Ελλάδας και να ζητάς επίσημα συγνώμη απ’ τους εναπομείναντες, 1.500, συμπολίτες σου Εβραίους της πόλης! Κι αυτό, όταν χρειάζεσαι για να ξαναεκλεγείς, τις εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους των Ελλήνων χριστιανών της πόλης σου!!!

  Έσπασε –ευτυχώς- όχι μόνο με τον Μπουτάρη, αλλά με τον αμείλικτο στην αλήθεια και το δίκαιο χρόνο, κείνο το σκοτεινό, παρακμιακό, αιμοβόρικο, θρασύδειλο κράτος των Κοτζαμάνηδων, του Μουσχουντή, του Μήτσου, του Καραμπέρη, που ξεκινάει απ’ την κατοχή κι αρχίζει η λήξη του το ’74, με τη μεταπολίτευση.

  Αυτό που συγκυβερνούσε, δίπλα ή και πάνω απ’ τη νομιμοφανή εξουσία, ακόμα και του δικού της γέρο – Καραμανλή, που αγανακτισμένος απ’ τη δράση του, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Λαμπράκη, αναφώνησε …«Μα ποιος τελικά κυβερνάει αυτόν τον τόπο»;

  Η ολίγον ύποπτη εθνικά, πολυφυλετική παραμεθόριος «νέα χώρα», πλήρωσε βαρύ τίμημα καταπίεσης, σιωπής, υποκρισίας, μέχρι υπερπατριωτικών υπερβολών, για να πείσει το κράτος των Αθηνών για την ελληνικότητα και τη νομιμοφροσύνη της, στο γκουβέρνο της «παλιάς Ελλάδας»…

  Είναι αυτό, το …Βλάχικο μετ’ εσάς, που αγνόησε ο βλάχαρος Μπουτάρης, κι ίσως γι’ αυτό τον αγαπώ.

  Αυτό και πολλά άλλα, όπως η απέχθεια του στον «ξύλινο» στρογγυλεμένο πολιτικό λόγο και στη αποφυγή αιχμηρών, καυτών δηλώσεων, που εύκολα κι επιπόλαια παρεξηγούνται.

  Και φυσικά, όχι μονάχα εμένα, που δεν μπορώ καν να τον ψηφίσω, αλλά και τους χιλιάδες Σαλονικιούς, ιδίως τους νέους που τον ψήφησαν και τον ξαναψήφισαν και θα τον ξαναψηφίσουν.

  Και για να έρθουμε στα πιο πιασάρικα και ρεαλιστικά, πέρα απ’ τα φιλολογικά και τα ιδεολογικοπολιτικά, η πόλη χρόνο με το χρόνο αλλάζει ραγδαία, σε μια εποχή δεινής οικονομικής κρίσης.

  Εκεί που δεν έβλεπες τουρίστα παλιά στη Σαλονίκη, τώρα, χειμώνα – καλοκαίρι, είναι γεμάτη ξένους.

  Σλάβοι, Τούρκοι, Ισραηλίτες, Ευρωπαίοι, Κύπριοι, γεμίζουν τα πεζοδρόμια της, τα μαγαζιά, τις ταβέρνες της, τα αμέτρητα καφέ της, τα μνημεία της, τα ξενοδοχεία της και της δίνουν ζωντάνια, χρώμα, κίνηση και ζεστό χρήμα, ιδίως τώρα που στέρεψε αυτό στις τσέπες των ελλήνων.

  Σ’ αυτό το άνοιγμα της πρώην κλειστοφοβικής, συντηρητικούρας Σαλονίκης, έπαιξε κυρίαρχο ρόλο η παρουσία του Μπουτάρη, στο τιμόνι της. Και κάνεις δεν τολμά να το αμφισβητήσει, ότι και να του προσάψει.

  Άλλωστε, στον πρώτο πολίτη της κάθε πόλης, ακόμα και του μικρότερου χωριού, εκείνο που απαραίτητα πρέπει να τον χαρακτηρίζει, εκτός εννοείται απ’ την αυτονόητη βαθειά του Δημοκρατικότητα, είναι αυτή η όμορφη τρέλα της δημιουργίας, της προσφοράς.

  Είναι η περιφρόνηση του κινδύνου στη ρήξη με κατεστημένα πονηρά συμφέροντα, για το καλό της πόλης.

  Οι ισορροπίες, οι ελιγμοί, τα γλυκανάλατα τσαλίμια –τύπου Ψωμιάδη- τα ψέματα, είναι μόνο για τους ακροβάτες του τσίρκο και τους απατεώνες και στη πολιτική κάποια στιγμή, σε γκρεμίζουν στο κενό, χωρίς δίχτυ και πριν ολοκληρώσεις το πλουμιστό σου νούμερο.

  Κι είν’ αλήθεια, ότι μεγάλο μέρος των εκλεγμένων αρχόντων, έχουν στο νου τους το νούμερο και τα νούμερα, κι όχι την ουσία και αλήθεια των πραγμάτων…