«Homo Pasocus», σχεδόν 50 χρόνια πριν! Και σκηνές Rock απ’ το τοπικό PASOK Story (το original), το παλιό, το καλό…

 (Γράφει ο Α.Θ.Ρ., στο ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ που κυκλοφορεί)…

  Γιατί, μέσα στην μακρόχρονη του διαδρομή, ο άνθρωπος, είχε πάντα κι έχει και τον χαρακτηριστικό τύπο, τυπάρα, τυπάκλα της εποχής και των συνθηκών της, που έδινε το στίγμα και το χρώμα της διαφορετικότητας! (Ο τύπος σήμερα είναι ο Μακάριος Λαζαρίδης).

   Κι έχει τον χρόνο της κυριαρχίας κι επικράτησης, ο κάθε τύπος, που σηματοδοτεί και τη συγκεκριμένη στιγμή της ιστορίας του ανθρώπου, που γίνεται και ιστορία και χαρακτηριστικό μιας εποχής…

   Κι αν ο Homo Erectus κατόρθωσε μέσα στα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, να σταθεί όρθιος στα πόδια του, ο Homo Sapiens κι ο Νεάντερνταλ, να φτιάξουν μια πέτρα – εργαλείο σ’ ένα αντίστοιχο μέγεθος χρόνου, στην πορεία, η εξέλιξη έτρεξε με γρηγορότερους ρυθμούς και με προόδους κι ανθρώπινες κατακτήσεις, που όμως είχαν έτοιμη, συμπυκνωμένη γνώση και εμπειρία, ικανότητες κατακτημένες, που τους βοήθησαν να πηδήξουν σκαλοπάτια εξέλιξης και προόδου.

   Εκτός όμως απ’ την κατασκευή εκείνου του πυρίμαχου, μέχρι τα smart phones τα σημερινά και την τεχνητή νοημοσύνη υπήρξαν και «κατασκευές» ανθρώπινων τύπων που σημάδεψαν ανεξίτηλα κι ίσως ανεπανάληπτα και γραφικά, κωμικά, παραστατικά, ηρωικά, ιστορικές περιόδους.

   Κι επειδή δεν γράφω διδακτορική διατριβή, για υποβολή στο ιστορικό της Φλώρινας, αλλά μια επεισοδιακή ιστοριογραφή ενθυμημάτων προσωπικών, που παραθέτω στην καταδεκτική, δις μηνιαίως εφημερίδα «Περισκόπιο», την τοπική, στο άρθρο μου το σημερινό, θα επικεντρωθώ σ’ έναν ανθρώπινο τύπο, γνωστό στους πλείστους μας και το κόμμα του, άνθρωπο χθεσινό, πρόσφατο και χαρακτηριστικό, που έζησα από κοντά και βίωσα προσωπικά, άλλοτε μπροστά κι άλλοτε παρασκηνιακά.

   Μια «τρέλα» που τότε ερωτεύτηκα κυριολεκτικά και θα ‘ναι ψέμα, αν πω, ότι μετάνιωσα, έσφαλα και παραπλανήθηκα, σαν μια σεμνή παρθένα, κι άβγαλτη κορασιά!

   Απ’ τα προχουντικά μαθητικά μας χρόνια, στην παρέα μας (7-8 άτομα), οι μη ακραιφνείς δεξιοί (σίγουρα λόγω οικογενειακής παράδοσης), είχαμε ήδη απ’ το ’63 ταυτιστεί πολιτικά… με τον νέο; ή με τον «γέρο»; (Παπανδρέου)! Ήταν τότε το επίκαιρο ερώτημα…

   Έτσι ξεχώριζαν τότε οι οπαδοί της Ένωσης Κέντρου, ανάλογα με συντηρητικότερες (γέρος Παπανδρέου) ή προοδευτικότερες σοσιαλίζουσες θέσεις (νέος – Ανδρέας Παπανδρέου). 

   Άρα, ο σπόρος υπήρξε νωρίς, έστω κι αν δεν πρόλαβε ν’ ανθίσει πρώιμα, λόγω των τανκς της 21/4/67.

   Και μπορεί να ‘μασταν μειοψηφία στην παρέα οι του Αντρέα, αλλά ήμασταν οι πιο μαχητικοί, πολιτικοποιημένοι κι εκδηλωτικοί.

   Σίγουρα στη ριζοσπαστικο – ποίηση μας, έπαιξε ρόλο κι ο συγχρωτισμό μας στον ακμαίο τότε προσκοπισμό, με τον αρχιπρόσκοπο και φίλο μας, Θωμά Μίγκο και τον αρχιναυτοπρόσκοπο, Αγιότη φίλο, Θωμά Μεδίτσκο.

   Γενικά, ο προσκοπισμός στο Αμύνταιο, ακόμη και επι χούντας, ήταν μια ζωντανή, δημοκρατική – αντιχουντική φωλιά, που έφτιαχνε συνειδήσεις και μόνο φαινομενικά και κατ’ επίφαση, έμοιαζε με «στρατιωτικοποιημένο», νεολαϊστικο σώμα!

   Το ’74 παραμονές εκλογών, τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ για τη σχετική προώθηση, τα έφερε ένα βράδυ στο πατρικό κου ο Θ. Μίγκος.

   Τα χρόνια της χούντας, ο Αντρέας, πήρε στη νεολαϊστικη συνείδηση μας, μορφή ηρωική, επαναστατική, μυθική, ανυποχώρητη, απελευθερωτική.

   Το σύνθημα που κραυγάζαμε «έρχεται ο Αντρέας», το ’73 το Φλεβάρη, στην πρώτη ανοιχτή αντιχουντική εμφάνιση στη Σαλονίκη, στην πλατεία του Χημείου, έδενε τέλεια με τα… «Κάτω η χούντα»! «Δημοκρατία»! «Ελευθερία»!

   Θυμάμαι την προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ το ’74, στην πλατεία Αριστοτέλους…. Ένα ατέλειωτο βουητό ανθρώπινο, συνθημάτων, παλμού, ενθουσιασμού, πάθους, που έπειθε (τουλάχιστον εμάς), για την επερχόμενη νίκη!

   Που όμως, ήταν μόνο 13%! Γύρω στα 30 ψηφοδέλτια στο Αμύνταιο, στα 1200 της ΝΔ! Σ σύνολο  1600.

   Βέβαια στις συγκεκριμένες εκλογές ο Δ. Θεοχαρίδης, που κατέβαινε με την Ένωση Κέντρου, κι είχε την συμπάθεια των δημοκρατών της Φλώρινας, στέρησε σημαντικά τη δύναμη του ΠΑΣΟΚ! Πήρε 6.000 ψήφους στο νομό! Και το ’77 παζάρεψε… «Έχω προίκα 6.000 ψήφους!», την προσχώρηση του στο ΠΑΣΟΚ, με τον Αντρέα!

   Κι εκείνος, ο παλιός Τροτσκιστής, του έστειλε να γραφεί στην οργάνωση Φλώρινας, σαν απλό μέλος της!

   …«Εγώ» (Θεοχαρίδης), «με κείνα τα …τζουτζέκια δεν έχω δουλειά»!  Κι έτσι αργότερα, προσχώρησε ο Δήμος ο παλιός Κεντροαριστερός, ο ΕΑΜίτης, το στήριγμα στα δικαστήρια των κυνηγημένων δημοκρατικών της Φλώρινας, στην ΝΔ! Κι ‘ολ’ αυτά, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν έρημο από στελέχη!

   Στις εκλογές του ’77, διπλασιάζεται η δύναμη του ΠΑΣΟΚ, 26%, γύρω στα 220 ψηφοδέλτια στο Αμύνταιο!

   Στην μονάδα μου, στην 4^η ΜΟΜΑ στη Λαμία, μετά από δύο χρόνια στον Έβρο, που το 80% των αντρών της ήταν μουσουλμάνοι (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά), με προηγούμενη δική μου γερή σπορά – προπαγάνδα για άρση του αποκλεισμού τους, με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το βράδυ των εκλογών στην μοναδική τηλεόραση στο ΚΨΜ, με παρόντες τους βαθμοφόρους μονιμάδες, τα φαντάρια πανηγυρίζουν φωνάζοντας… «κερδίσαμε γιατρέ!». Και πράγματι, ο διπλασιασμός ήταν νίκη…

   Πρωτεργάτες και ψυχή του ΠΑΣΟΚ στην περιοχή μας, αλλά και στο Νομό γενικά, απ’ το 74, δύο απόλυτα χαρακτηριστικοί τύποι, σ μορφή, ατάκες, λογική, τρέλα, μ’ ότι προσπαθεί το άρθρο μου να ορίσει σαν… «Homo Pasocus»!

   Ο μακαρίτης τώρα, Εύδοξος Γκερσάνης (Ξινό Νερό) κι ο Κοσμάς Δαμιανίδης (Ροδώνα). Αγαπητοί και κολλητοί μου για χρόνια.

   Απ’ το Κέντρο ο Εύδοξος, απ’ την ΕΔΑ ο Κοσμάς. Ένας ντόπιος κι ένας Πόντιος, αχώριστο πακέτο. Εκφραστικοί, άφοβοι, ακούραστοι, κοινωνικοί, πηγαίοι, αισιόδοξοι κι ευτυχείς!

   Ανοίγουν κάθε Δευτέρα για το παζάρι, το γραφείο ΠΑΣΟΚ Αμυνταίου, σαν συνειδητοί μαγαζάτορες, στο οποίο όμως δεν μπαίνει κανείς, σα να ‘ναι στοιχειωμένο!

   Το απόγευμα, με το τρακτέρ ZETOR του Κοσμά, ανηφορίζουν για Φλώρινα, για την τακτική Δευτεριάτικη συνεδρίαση της Νομαρχιακής. Άμισθοι, συνειδητοί, τυπικοί, πιστοί υπάλληλοι ενός οργανωμένου κράτους, ή ενός φανατικού, μικρού, αριστερού γκρουπούσκουλου…

   Γραμματέας της Νομαρχιακής, αρχικά, μια άλλη γραφική μορφή απ’ τη συλλογή «Homo Pasocus», ο συμπαθέστατος Π. Στεφανίδης. Κι απ’ το ΄78 ο πανέξυπνος, ο φλογερός, Θανάσης Νικολαΐδης.

   Η Νομαρχιακή ΠΑΣΟΚ για χρόνια, δέκα, σταθερά, τα ίδια άτομα, στην ακροδεξιά αστυνομοκρατούμενη θεούσα Φλώρινα. Στελέχη της, εκτός απ’ τους προηγούμενους, ο Κώστας ο Γκότσης, ο Στέφανος Καμπασνίτσαλης, ο Αλέκος Αλεξανδρίδης, ο Γιάννης ο Κάσος, εγώ και λίγο αργότερα, οι νεαροί τότε Μιχάλης Τώτσκος και Γιάννης Στρατάκης.

   Ήδη, από νωρίς έχουν διαμορφωθεί στη Νομαρχιακή δύο τάσεις – γραμμές (που δεν λείπουν ποτέ στα αριστερά κόμματα). Τάσεις ανυποχώρητες, ασυμβίβαστες, με καλογερίστικο πείσμα και σημειολογία, που κρύβουν όμως κι έναν εμφανή ρατσισμό στην περίπτωση μας. Ντόπιοι – Ξένοι. (Πόντιοι, Βλάχοι, Παλαιοελλαδίτες, Αρβανίτες, ιδίως Ηπειρώτες) οι… ξένοι!

   Το ΄85-΄86, στο έπακρο ο ρατσιστικός διαχωρισμός της Οργάνωσης στη Φλώρινα, λειτουργούν δύο γραφεία – Οργανώσεις της πόλης. Ένα «ντόπιων» κι ένα «ξένων»! Στα κεντρικά, τραβούσαν τα μαλλιά τους και μας… έκραζαν χοντρά! Μας κάλεσαν στην Αθήνα, κι απείλησαν να μας «κλείσουν» σαν Οργάνωση Φλώρινας…

   Οι ομάδες – φράξιες, ομαδοποιούνται γύρω από υπαρκτά πρόσωπα, σχεδόν πάντοτε… (Στάλιν – Τρότσκι – Τίτο – Μάο) στη φτωχή μας Φλώρινα, η αντίστοιχη αντίστιξη είναι ο Παύλος Στεφανίδης, με Ηρακλειδείς δίπλα του, τον Γκότση, τον Γκερσάνη, Δαμιανίδη, Καμπασνίτσαλη, Καρακόλη κι αργότερα τον Γιάννη Στάϊο και Αλέκος Αλεξανδρίδης με Θανάση Νικολαΐδη και δίπλα τους τις μεγάλες τότε Οργανώσεις Αμυνταίου, Φιλώτα, Λεχόβου και τους «ξένους» της πόλης της Φλώρινας.

   Εσωκομματική ίντριγκα –γνωστή στην αριστερά- διαμάχη, φραξιονισμός, σεχταρισμός κι απολυτότητα βλακώδης, μέχρι πλήρους εχθρότητας κι αλληλοϋπονόμευσης των αντίπαλων ομάδων, που χρόνο με το χρόνο παγιώνεται.

   Μια περίπου πιο «Λενινιστική» μεριά, ηπιότερη, δεξιότερη, πιο παλαιοκομματική και μια πιο ακραία Τροϊτσκιστική κομματική, θα περιέγραφα, έστω και πολύ διεσταλμένα, την διαμορφωμένη πολιτική παρουσία του ΠΑΣΟΚ, σε επίπεδο Νομαρχιακής Φλώρινας.

   Βασικό στέκι των «Ξένων», το καφέ Κασκαμανίδη, στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, κι ακριβώς απέναντι του το στέκι των «εντόπιων» στο καφέ «Ελ Γκρέκο», χωρίς καμία παρασπονδία των πιστών οπαδών – πελατών!

   1979, σε μια Φλώρινα ακριοδεξιο – Καντιοκρατούμενη, με υπερτροφική παρουσία της αστυνομοκρατίας, ο Θανάσης Νικολαΐδης, Γραμματέας Νομαρχιακής, στο πρώτο φεστιβάλ κι επίσημη ανοιχτή πρώτη παρουσία του ΠΑΣΟΚ Φλώρινας, προτείνει και πετυχαίνει να φέρει στην εκδήλωση, το πιο εμβληματικό τότε συγκρότημα «Αντάρτικων» τραγουδιών, αυτό του Πάνου Τζαβέλα! Πρώτο όνομα τότε, στην Πλάκα της Αθήνας.

   Στο κέντρο της πόλης, στο παλιό γήπεδο, με τεράστια μεγάφωνα, αντιλαλούν σ’ όλη τη πόλη, που έως τότε ζούσε περίπου στη «μάχη της Φλώρινας» της 12/2/49, τα «αντάρτικα» του Πάνου Τζαβέλα! Τράτζικ!

   Στην είσοδο του γηπέδου, είναι μαζεμένοι τουλάχιστον 100 χωροφύλακες, γεγονός που πρέπει να περάσεις ανάμεσα τους για να μπεις μέσα! Δήθεν για προστασία μας, από «αγανακτισμένους» πολίτες. Φυσικό ήταν, αυτοί που το αποτολμήσαμε να μπούμε, να ‘μαστε 2-3 εκατοντάδες. Φιλωτιανοί (ένα λεωφορείο), Ξινονερίτες λιγότεροι, Αμυντιώτες, στα δάκτυλα ενός χεριού και διάσπαρτοι λοιποί, απ’ τη Φλώρινα και τα χωριά της.

   Απ’ τους κυρίαρχους τότε πολιτικούς στόχους της αντιπολίτευσης, ήταν η κατάργηση των «γιορτών του μίσους». Κάθε χωριό σχεδόν, κι ιδίως η Φλώρινα, είχε και γιόρταζε τη δική του εμφυλιοπολεμική γιορτή νίκης, σε μια επίθεση των ανταρτών! Γεγονός που μας έβαζε, ιδίως στις πόλεις, σε μεγάλη πολιτική και «χειροπρακτική» κόντρα και διαμάχη με χωροφύλακες και τραμπούκους.

   Η συνθηματογραφία, η αφισοκόλληση, ιδίως στη Φλώρινα, γινόταν αιτία Ομηρικών μαχών, αργά τις νύχτες… Και το σχετικό σύρσιμο στο δικαστήριο των ΠΑΣΟΚΟ – αριστερών, για «ρύπανση» και «παράνομη αφισοκόλληση»! Η δραστήρια ασφάλεια τότε της Φλώρινας, είχε έντονη την οικολογική συνείδηση για «εγκλήματα’ ρύπανσης!

   Σ’ αυτό το εκρηκτικό κλίμα και παράλληλα της αναγκαίας διεύρυνση στη κοινωνία της οργάνωσης, που έβλεπε να έρχεται στην κυβέρνηση, οδηγηθήκαμε από τα κεντρικά, σε διορισμένη τριμελή γραμματεία της Νομαρχιακής (Νίκος Νικολαΐδης, Μιχάλης Τσώτσκος κι εγώ).

   Αρχίσαμε λοιπόν, ιδίως με τον Νίκο, τον Εύδοξο κι εμένα, διερευνητικές επαφές με σημαντικούς δημοκράτες της Φλώρινας, για προσχώρηση τους επίσημη στο ΠΑΣΟΚ. Πλευρίσαμε τον σημαντικότερο δικηγόρο της πόλης, τον δημοκράτη και υπερασπιστή, στα στρατοδικείου του εμφυλίου,  τον Αναγνωστόπουλο, τον Βαγγέλη Αλτίνη (δικηγόρο), τον γιατρό και προχουντικό δήμαρχο Σούλα, τον συμβολαιογράφο Χ’’χρήστου, τον Αλεξίδη (δικηγόρο), τον Γιάννη Πολατίδη (διευθυντή του νοσοκομείου).

   Το κίνημα, μέρα με τη μέρα μεγάλωνε, με νέο κόσμο ποιοτικό, επώνυμο, ιδίως δημόσιους υπαλλήλους, Τραπεζικούς, εμπόρους (Βαγουρδής, Σιάμκουρης, ο κτηνίατρος Βάσος, ο Σταύρος ο Τικ – Τακ, οι Σουμπάσηδες), οι φίλοι Γιάννης Χρηστάκης ο βλάχος, ο Μπάμπης Τριανταφυλλίδης.

   Πλησίαζε το ’81, σαν ορμητικό, βουερό ποτάμι «αλλαγής» και μείς, απόλυτα πεπεισμένοι για τα αδιαπραγμάτευτα πιστεύω μας και τις αλήθειες της «Αλλαγής», ζούσαμε τρέχοντας σαν παλαβοί! Σαν μεθυσμένοι!

   Και παραμονές των εκλογών, τρώμε τη πρώτη γερή γροθιά στο στομάχι μας.

   Στις προτάσεις της Νομαρχιακής για τις έδρες, Στεφανίδης, Αλεξανδρίδης, Βαγουρδής, αντί του Αλεξανδρίδη, μας προέκυψε φάντης – μπαστούνι, ο Γρηγόρης Γρηγοριάδης! Νέος,ωραίος, επιστήμονας, επιχειρηματίας, που εμφανιζόταν τελευταία και περίεργα σε κομματικές συνελεύσεις μας, χωρίς να ‘ναι καν μέλος των οργανώσεων μας! Αρκετά κεντρώος και λίγο δεξιός, διόλου όμως ΠΑΣΟΚ! Κάτι σαν… Κασελάκης.

   Χαμός, ρήγμα, αυτοδιάψευση, απογοήτευση και παραίτηση μας, των μισών μελών της Νομαρχιακής! Οι του Στεφανίδη, το παίζαν… «ότι πουν τα κεντρικά»!

   Εν τω μεταξύ ο Αντρέας αλωνίζει με ομιλίες του όλη την Ελλάδα, στις πλατείες των πόλεων, που γιγαντώνονται μέρα με τη μέρα. Στην Βόρειο Ελλάδα έφτασε μέχρι Έδεσσα, αγνόησε τη Δυτική Μακεδονία (που ζούσε ακόμη στο 1949!).

   Ο Ν. Νικολαΐδης, ο Χρήστος Φιλιππάκος, ο Πέτρος Μυλωνάς κι εγώ, πήγαμε Έδεσσα με σκοπό να φτάσουμε στον Αντρέα, να καταγγείλουμε το στημένο ψηφοδέλτιο του νομού. «Θα ξαπλώσουμε μπροστά στο αυτοκίνητο του», πρότεινε ο καθοδηγητής, ο ΕΑΜίτης Χρήστος… «έτσι θα μας ακούσει»!

   Τελικά φτάσαμε, μέσω Λαλιώτη, μέχρι Τσοχατζόπουλο, τον τότε υπαρχηγό του Αντρέα.

   …«Αυτόν που βάλατε υποψήφιο, αρθρογραφούσε υπέρ Καραμανλή», ήταν το βασικό μας επιχείρημα.

   …«Φέρτε μου εφημερίδα, έντυπο με αρθρογραφία του και τον βγάζουμε»!

   Με τον Νίκο τρέξαμε, ψάξαμε, σε δύο μέρες, βρήκαμε μια εφεδροπολεμική φυλλάδα στην Κοινότητα Αγραπιδιάς. Σκεφτήκαμε, ότι οι γραμματείς κοινοτήτων, τυπικοί στη χαρτούρα, θα φύλαγαν παλιές εφημερίδες, έντυπα.

   Χέρι – χέρι το πήγαμε με άνθρωπο μας στην Χαριλάου Τρικούπη. Και παύτηκε ο Γρηγοριάδης από υποψήφιος, ενώ είχε αρχίσει ομιλίες στα χωριά! Άλλαξε το ψηφοδέλτιο, λίγο πριν τις εκλογές! Κι έγινε η πρωτοφανής αλλαγή ψηφοδελτίου, στο φόρτε της προεκλογικής περιόδου και μπήκε ο Αλ. Αλεξανδρίδης στο ψηφοδέλτιο, που έχασε για λίγες δεκάδες ψήφους, απ’ τον Π. Στεφανίδη τότε.

   …«Αλέκο, η τάδε οικογένεια στο χωριό, θέλει να σε δει»…

   …«Θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ; Ναι; Τότε πάμε σε άλλους»… Έτσι έχασε!

   Την ιστορία, μικρή ή μεγάλη, σοβαρή ή γελοία, σημαντική ή ασήμαντη, την φτιάχνουν οι άνθρωποι κι ιδίως οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, στο συγκεκριμένο χρόνο.

   Μετά 40 – 45 χρόνια, τελείως αποστασιοποιημένα κι αποφορτισμένα, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω χωρίς προκατάληψη, φίλους σχεδόν όλους, λιγότερο ή περισσότερο αγαπητούς και να με συγχωρήσουν κάποιοι αν κάπου τους αδικώ, ή κάποιους αγνοώ…

   Ο χρόνος, μπορεί να δουλεύει θετικά στην αντικειμενικότητα, αλλά, ο αφιλότιμος σβήνει απ’ τη μνήμη ονόματα και σημαντικές ίσως αναφορές…

   Φυσικά και δίκαια ξεκινώ απ’ τον πρώτο βουλευτή ΠΑΣΟΚ Φλώρινας, που ήταν και ο πρώτος γνωστός Φλωρινιώτης που δήλωσε ΠΑΣΟΚ…

 Παύλος Στεφανίδης: Ο ορισμός ενός… «ηρεμιστικού χαπιού».

   Με το αρχαϊκό κοστούμι με γιλέκο, τον μπερέ, την τσάντα υπό μάλης, το παλιό Dacia Ι.Χ. του, που έγινε αργότερα βουλευτικό BMW. Ο άνθρωπος που δε θα μάλωνες ποτέ μαζί του, όσο δίκιο κι αν έχεις…

   Δημοκράτης παλιάς κοπής, που σίγουρα προτιμούσε να ‘χει αντίπαλο της η δεξιο-ακροδεξιά τότε Φλώρινα…

   Δίκαια – δικαιότατα εκλέχθηκε το ’81 βουλευτής, αφού ήταν ο πρώτος επώνυμος τη Φλώρινα που δήλωσε ΠΑΣΟΚ και το δικηγορικό του γραφείο –που έγερνε το πάτωμα σε μια γωνία- ήταν το πρώτο γραφείο ΠΑΣΟΚ Φλώρινας.

   Το ’85, είχε τη τύχη να επανεκλεγεί στις τότε εκλογές που έγιναν με λίστα, χωρίς σταυρό. Τύχη μοναδική!

   Θυμάμαι, τον συναντήσαμε στην πόλη, αργά βράδυ, ενώ κατεβαίναμε από προεκλογική ομιλία της Νομαρχιακής στον Πολυπόταμο. Τις ομιλίες, σε κείνες τις εκλογές, τις έκαμναν τριμελή κλιμάκια της Νομαρχιακής.

   …«Πού είσαι ρε Παύλο;», τον ρώτησε ένας απ’ την παρέα.

   …«Κάνω μετακόμιση στο σπίτι μου», είπε ο Παυλάρας.

   …«Καλά ρε Παύλο, τώρα προεκλογικά βρήκες καιρό για μετακόμιση;».  

 Αυτός ήταν ο μακαρίτης, κι ήταν απίθανα γραφικός και σε μια ομιλία του στη Βουλή –ίσως η μοναδική- είπε και τη γνωστή ρήση του Καζαντζάκη… «να φοβάσαι τα πισινά του μουλαριού, και τα μπροστινά του… καλόγερου»!    

Η αποθέωση των ομιλιών του, που απολάμβανα, ιδίως όταν γίνονταν σε δικό του «γήπεδο» (Μελίτη), με κόρδωμα χοντρού δεσπότη και γλώσσα παλιού δικηγόρου, άρχιζαν με απίθανα ιστορικά άλματα, απ’ την Αικατερίνη τη μεγάλη, τσαρίνα της Ρωσίας, περνούσαν σε Λένιν, Μπρέζνιεφ και μ’ ένα μυστήριο ακροβατικό άλμα, φτάναν στον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου, όπως χαρακτηριστικά έλεγε τον Αντρέα, και εισέπραττε ένα ενθουσιασμένο χειροκρότημα, από ένα κοινό που τον άκουγε εκστατικά!

  Αλέκος Αλεξανδρίδης: Ένας φλογερός, έξυπνος, παθιασμένος μαχητής της αριστεράς του ΠΑΣΟΚ. Τίμιος, ανιδιοτελής, ανεξίκακος, ακούραστος, σαν εκείνους τους καθοδηγητές του ΕΑΜ, που εμπνέουν τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη, το κύρος λόγων και έργων, μέσα από την προσωπική ζωή τους και τους αγώνες τους, που ατύχησε –όχι ανεξήγητα- να κερδίσει μία έστω εκλογή στη Βουλή, που σίγουρα την άξιζε. Όμως στη πολιτική κερδίζει σχεδόν πάντα ο ρεαλισμός, όχι ο ιδεαλισμός… Τον λατρέψαμε παθιασμένα, όμως του άξιζε…

 Συνεχίζεται…