Καλό ταξίδι καλή μας φίλη, Πόπη…

   Η ολιγάνθρωπη γειτονιά μας στην άκρη του χωριού  φτώχαινε πολύ με τον θάνατο της αγαπημένης μας φίλης  Πόπης Κοντογιάννη, μιας καλλιεργημένης Κυρίας, η οποία, με τον μεστό λόγο της, την κρυστάλλινη  φωνή της και την εξέχουσα κοινωνικότητά της ζωντάνευε τη μικρή μας παρέα τα καλοκαίρια που ανταμώναμε στον κήπο του σπιτιού μας.

  Θα θυμόμαστε για πάντα την καλοσύνη της, το πηγαίο χαμόγελό της, την διερευνητική ματιά της, την εκφραστικότητα του προσώπου της και τον στοχευμένο λόγο της με τον οποίο διεκδικούσε να παίξει ηγετικό λόγο στη συζήτηση...

   Από την φύση της η κυρία Πόπη ήταν μια ζωντανή γυναίκα, η οποία από νωρίς είχε φοιτήσει  στο μεγάλο σχολείο της ζωής, όπου  γνώρισε  καλά τους ανθρώπους. Ήξερε να συμπεριφέρεται, είχε άποψη για όσα συνέβαιναν γύρω της, ο λόγος της ήταν μεστός και ήξερε να υποστηρίζει την άποψή της.

   Ήταν  προικισμένη με  κοινωνικές αρετές,  από τη φύση της αισιόδοξο άτομο, που δεν το «έβαζε εύκολα κάτω» και ήξερε να υποστηρίζει την άποψή της. 

   Την ξέραμε  όλοι μας στο  το χωριό την κυρία Πόπη και για το λόγο αυτό της αφήναμε ελεύθερο το πεδίο...

   Η αείμνηστη κυρία Πόπη,  όπως και ο σύζυγός της Αθανάσιος Κοντογιάννης  διέθεταν μεγάλη κοινωνικότητα. 

   Ο  «κύριος Σούλης»  με το τακτικό κούρδισμα του ελβετικού ρολογιού  της Νίκειου Σχολής κρατούσε  ζωντανή την ολιγάνθρωπη κοινωνία του Νυμφαίου, ενώ  η αείμνηστη κυρία Πόπη  έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύσταση και τη λειτουργία του Συνεταιρισμού των Γυναικών του Νυμφαίου, αλλά και στην οργάνωση  των εορταστικών εκδηλώσεων που γίνονταν κατά καιρούς στο Νυμφαίο.

   Θα  μείνει για πάντα  στις ψυχές όλων των Νυμφαιωτών η μνήμη της Πόπης και του Σούλη Κοντογιάννη... 

 Αναστάσιος Ν. Τσικώτης