Στον απόηχο της προβολής της ταινίας μεγάλου μήκους «Μαύρα κουφέτα»…

   Στο κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, προβλήθηκε η ταινία μεγάλου μήκους «Μαύρα κουφέτα» από την εμβληματική Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Αμυνταίου.

  Όταν ο ποιητής των εικόνων Θεόδωρος Αγγελόπουλος έκανε διάσημο το Αμύνταιο, καθώς διάλεξε τους παλιούς εγκαταλελειμμένους σταθμούς της πόλης μας και τα παλιά έρημα βαγόνια, για να δημιουργήσει με τα κινηματογραφικά του μάτια «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», κανείς δεν περίμενε ότι, 35 χρόνια μετά, στον Δήμο μας, με την υποστήριξη του Δημάρχου κ. Ιωάννη Λιάση, ο κόσμος θα συζητούσε με ενθουσιασμό για μια εμπνευσμένη παρέα, που η κοινή αγάπη για τον τόπο τους ήταν η κινητήριος δύναμη, για να δώσουν «πνοή» στο προσεγμένο σενάριο της Μαρίνας  Φρανσεσκίδου και να γεννηθούν στη μεγάλη οθόνη τα «Μαύρα κουφέτα», όπου ανέλαβαν, τη σκηνοθεσία ο Κώστας Ιωαννίδης, τη διεύθυνση φωτογραφίας ο Κωνσταντίνος Μανουσαρίδης, τη σκηνογραφία και ενδυματολογία ο Ιωάννης Πρώιος, το μοντάζ και τη μουσική επένδυση ο Θοδωρής Φιλίππου, ενώ τον συντονισμό συντελεστών και ηθοποιών είχαν, η Μαρία Λιπίτκα και η πρόεδρος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Μένια Ρώμα.

   Ο τίτλος της ταινίας μας οδηγεί σε πολλά μονοπάτια, άλλοτε φωτεινά, άλλοτε σκοτεινά, όπως η ζωή και ο θάνατος, ο έρεβος και το φως, ο οίκος νυφικών ΑΜΥΝΤΙΟΡ και ο οίκος τελετών ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΑΡΓΑΝΗΣ, όπου ξετυλίγονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων μέσα από απρόσκλητους έρωτες, αληθινές φιλίες, εγωισμούς, δεύτερες ευκαιρίες που πάντα αξίζουν στη ζωή μας.

   Καθώς παρακολουθούσα το έργο, τα μάτια μου δάκρυζαν από το γέλιο και την ίδια στιγμή τα συναισθήματά μου άλλαζαν, μία πόρτα πιο εκεί, το γραφείο τελετών του Γαργάνη, στον νου μου έφερα αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους μία ατελείωτη νοσταλγία, αλλά και μία απορία πώς είναι δυνατόν να βλέπει κανείς το συγκλονιστικό γεγονός του θανάτου ως «μαύρη κωμωδία».

   Άραγε, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν οι άνθρωποι καλλιεργούσαν τη μνήμη του θανάτου όχι ως απειλή, αλλά ως μία στροφή προς Ανατολάς (Χριστό), απ’ όπου, ως λύτρωση, θα εισβάλουν τα έσχατα.

   Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία ζωντάνεψαν, με ιδιαίτερο τρόπο, το σενάριο, χρησιμοποιώντας το φως, το χρώμα, την κίνηση, για να δημιουργήσουν ένα κλίμα όπου τα συναισθήματα μιλούσαν πιο δυνατά από τα λόγια.

   Η εικαστική σκηνογραφία και η ενδυματολογία  μετουσίωσαν την οπτική ταυτότητα της ταινίας, ορίζοντας τον χώρο με τα σκηνικά και τον χαρακτήρα των ρόλων με τα κοστούμια.

 Η μουσική επένδυση ενίσχυσε τον συναισθηματισμό, τη δυναμική των σκηνών και την ταύτιση του κοινού με τους χαρακτήρες.

   Το μοντάζ, βασικό δημιουργικό εργαλείο στην κινηματογραφική παραγωγή, λειτουργώντας ως «κολάζ χρόνου», συνέθεσε τις διαφορετικές χρονικές στιγμές για να δώσει χρονικό και τονικό ρυθμό στην ταινία.

   Η ερμηνεία των ηθοποιών ήταν εντυπωσιακή, καθηλώνοντας το ενδιαφέρον του κοινού, μέχρι το πέρας της προβολής.

   Χάριτες προσήκουν σε όλους τους συντελεστές, που εργάστηκαν άοκνα και μεθοδικά, προσδίδοντας μίαν άλλη αισθητική οπτική στο αποτέλεσμα της ταινίας που υπαγόρευσε το μεράκι τους και η εμπειρία τους, ενισχύοντας την ρήση «Η ισχύς εν τη ενώσει».

   Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην ταλαντούχα Αφρούλα Μπερέα, που με προσκάλεσε να παραβρεθώ στην προβολή της ταινίας, όπου συνάντησα και καμάρωσα τους συγχωριανούς μου, αλλά και όλους τους φίλους που συνέβαλαν στην υλοποίηση αυτού του εγχειρήματος.

   Καλοτάξιδα τα «Μαύρα Κουφέτα» με την ευχή το αποτύπωμά τους, να πλουτίσει το ντοκιμαντέρ «Το Αμύνταιο στον Ελληνικό Κινηματογράφο» και να αποτελέσει έμπνευση για τις επόμενες γενιές.

 Μαρίνα Κάγκα

 Επιμελήτρια συγγραμμάτων