Μια εικόνα, 1.000 λέξεις…

 (Γράφει ο Α.Θ.Ρ.)

  Και ξαφνικά, μέσα στον βορβορώδη αδιέξοδο πολιτικαταντισμό, τη σαπίλα της διαφθοράς, την κενολογία, την λεζάντα, την παραπληροφόρηση, τη ψευδολογία ενός κράτους που καμαρώνει να βρίσκεται πίσω απ’ την Βουλγαρία, σαν βεγγαλικό, στον μαύρο σκοτεινό ουρανό του σήμερα, φώτισε την Ελλάδα, κι όσους αγαπούν την Ελλάδα, εκείνη η θεϊκή φωτογραφία με τα περήφανα σηκωμένα κεφάλια και τα στόματα μισάνοιχτα, που τραγουδούν λίγο πριν στηθούν στον «Τοίχο της Καισαριανής», 1/5/1944, οι 200 εκτελεσμένοι, πρώην έγκλειστοι στο Χαϊδάρι, Έλληνες κομμουνιστές! Που παρέδωσε το Μεταξικό καθεστώς στους ναζί!

   …Ε; Ε; Ε; Τι έγινε ρε παιδιά; Τι είναι αυτό;

   Σίγουρα οι Βοριδο – Πλευρο – Γεωργιάδηδες, θα ψάχνουν εναγωνίως να βρούνε να είναι γνήσια η φωτογραφία, ή δημιούργημα της τεχνική νοημοσύνης… Μετά, θα ξεσπαθώσουν και θα λυσσομανούν…

   Γιατί κάποιοι, πάμπολλοι δυστυχώς, όπως είπε πρόσφατα ο μόνιμα διωκόμενος και κατηγορούμενος ακτιβιστής – διασώστης, Ιάσων Αποστολόπουλος… «κάποιοι δεν πάνε ούτε μέχρι το περίπτερο, αν δεν πληρωθούνε»!

   Τουλάχιστον, στους σπαρασσόμενους απ’ τα θηρία στο Κολοσσαίο, τους σταυρικούς θανάτους, τους τροχούς των Ρωμαίων, Χριστιανούς, γλύκαινε το μαρτύριο τους η βεβαιότητα ότι θα βρίσκονται σε λίγο στις αγκάλες του Αβραάμ!

   Οι έρμοι αυτοί της ΦΩΤΟ και οι χιλιάδες άλλοι στους τροχούς αριστεροί, δεν είχαν ούτε αυτή την γλυκιά θαλπωρή της ανταμοιβής, που δικαιότατα, δικαιούνταν!

   Μόνη τους ανταμοιβή, αυτή η ΦΩΤΟ μετά 82 χρόνια, που αιώνια θα δείχνει ότι, ο άνθρωπος μπορεί να νικήσει τον θάνατο!!!

   Κι επειδή ο άνθρωπος, εξ ορισμού, δεν είναι θηρίο αιμοβόρικο και δολοφονικό, αλλά μεταλλάσσεται τραγικά σε δολοφόνο, όταν ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι τον κάνουν εκτελεστή τους, θα διηγηθώ μια αληθινή τοπική ιστορία, στο κατοχικό Αμύνταιο…

   Στο πατρικό μου σπίτι, στην Αριστοτέλους, απέναντι απ’ την αυλή του Γυμνασίου, ένα δωμάτιο είναι επιταγμένο, όπου μένουν ένας δεκανέας κι ένας απλός Γερμανός στρατιώτης, χωρίς να προκαλούν κάποιο πρόβλημα στην οικογένεια του παππού μου. Έτσι, σαν ενοικιαστές σημερινοί.

   Μια νύχτα, ο θείος μου ο Νίκος, άκουσε αναφιλητά και κλαψουρίσματα, στο δωμάτιο των Γερμανών. Χτύπησε δειλά την πόρτα, κι όταν την άνοιξε, είδε τον Γερμανό να κλαίει…

 - «Βαρούμ»; (γιατί;) ρώτησε περίεργος.

 - «Μόργκεν» (αύριο), θα μάθεις, απάντησε ο Γερμανός…

   Την άλλη μέρα, το Αμύνταιο πάγωσε στην είδηση του πογκρόμ που κάναν οι Γερμανοί στην Κατράνιτσα (Πύργοι), 327 νεκροί!

   Ο συγκεκριμένος που έκλαιγε, ήταν χειριστής του πολυβόλου που μακέλεψε αθώους αμάχους χωρικούς.

   Ο πόλεμος, κι όσοι τον επιζητούν και τον επιδιώκουν, είναι πρώτοι και κύριοι εγκληματίες!

   Και σήμερα ισοπεδώνονται Λαοί, με την ανοχή, τη σιωπή, ακόμα και την ενεργό συμμετοχή της πολιτισμένης(!!!) ανθρωπότητας, κι είναι ντροπιαστικό για όλους μας αυτό…