Μετά εκείνη τη θεϊκή εικόνα των μελλοθάνατων
της Καισαριανής (1/5/1949), με το αγέρωχο παράστημα και την περηφάνια τους
κόντρα στους δήμιους ναζιστές τους, προσγειωνόμαστε ανώμαλα στα καθ’ ημάς, στη
γνωστή μιζέρια του σήμερα, με μια ντροπιαστική πρόσφατη εικόνα, που μόνο θλίψη
κι απαισιοδοξία μπορεί να προκαλέσει, στον στοιχειωδώς μέσο πολίτη.
Μια χειροκροτούσα κι επευφημούσα δράκα 100
περίπου ατόμων, οι πλείστες γυναίκες, σ’ έναν ακατανόητο παροξυσμό και μια
εμφανή προσπάθεια να φανεί η συμμετοχή του στον διωκόμενο απ’ τον εισαγγελέα κι
ανακριτή, εργοδότη τους, της μοιραίας «Βιολάντα», μια στάση που αυτόματα
ανακατεύει το στομάχι των πλείστων μας, κι όσων αναλογίζονται, ότι 5
συναδέλφισσες, κάποιες φίλες τους, αθώες εργάτριες του σκληρού μεροκάματου, μητέρες,
σύζυγοι, γιαγιάδες, γίναν θυσία στο βωμό της βιοπάλης, και με ευθύνη, όπως
μαρτυράει το κατηγορητήριο του εισαγγελέα, τον ιδιοκτήτη, που επευφημούσαν και
δείχναν την ενεργό συμπαράσταση τους!
Μια γυναίκα, μόνο στα Τρίκαλα! Σήκωσε τη
γροθιά της στη ντροπή της εθελόδουλης υποταγής και του ραγιαδισμού!
Άγιος άνθρωπος και ιδανικός εργοδότης μπορεί
να ήταν ο διωκόμενος, που στο εργοστάσιο του, με τις ύπουλες διαρροές κι
αβλεψίες, έκλεισε 5 σπίτια στην απεχθή μαυρίλα του θανάτου!
Το χειροκρότημα όμως και το κόλλημα των
προσώπων τους στο τζάμι του αυτοκινήτου του, που τον οδηγούσε στην προφυλάκιση,
σηματοδοτούσε κατευθείαν σε εκείνο το Αποστολικό (Λουκάς)… «Μνήσθητι μου Κύριε, όταν έρθεις εν τη Βασιλεία σου»!!!
Ή απλά και δηλωτικά… «Το μεροκάματο το δικό μου, πάνω
από κάθε ντροπή, ανθρωπιά, τιμή και ξευτίλα, κι άσε τους άλλους να κουρεύονται»!!!
Δύο φωτογραφίες, με 82 χρόνια διαφορά, τότε
και τώρα… Με πρωταγωνιστές, αλλοίμονο, τον ίδιο το Λαό!
…Ε! ε, ε, «ξέρεις έχω μεγάλη ανάγκη, σπουδάζω παιδιά, έχω δάνειο, στο μεροκάματο
αυτό κρέμομαι»! Καταλαβαίνεις…
Ενώ εκείνοι οι μυστήριοι πριν 82 χρόνια, δεν
είχαν τέτοιες έγνοιες σημερινές! Γι’ αυτό είχα ν ψηλά το κεφάλι…
Δύο φωτογραφίες τόσο διαφορετικές, φωτεινές
και σκοτεινές, όσο διαφέρουν η παλληκαριά απ’ την υποταγή!
Πόσο αληθινά τα λένε οι αδελφοί Κατσιμίχα,
τραγουδιστά…
«Και κάποια μέρα θα
σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να
φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και
θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα
σ’ έχουν δικέ μου,
Μα δε θα ‘χεις ψυχή
να το νοιώσεις,
Θα είναι για σένα
αργά»!
Καλά ξεμπερδέματα σε όλους μας λοιπόν, γιατί
όσο καθυστερούμε θα σφίγγει κι άλλο το λουρί! Και θα ‘χουμε μπροστά μας,
ολοχρονίς… Σαρακοστή!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η εποικοδομητική κριτική και οι εναλλακτικές προτάσεις - απόψεις είναι απαραίτητες και ευπρόσδεκτες, ειδικά όταν το ζητούμενο είναι η ανταλλαγή ιδεών.
Τα σχόλια εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους και η ευθύνη (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Κάθε υβριστικό, προσβλητικό ή άσχετο με το θέμα της ανάρτησης σχόλιο, θα διαγράφεται όποτε εντοπίζεται από την ομάδα διαχείρισης.
Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου.