Διλλήματα, ψευτοδιλήμματα και φτηνής ποιότητας ψοφοδεής, εθνικο – λαϊκισμός…

  Επειδή μέχρι τελείως πρόσφατα ακούγονταν στην Τούμπα, όταν το παιχνίδι ήταν φορτισμένο και κρίσιμο, από χουλιγκάνους Νοτιο – Ελλαδίτες, να εκτοξεύεται σαν βρισιά το προσωνύμιο «Βούλγαροι» κι όχι «Μακεδόνες» στους Σαλονικιούς φιλάθλους, προσωπικά, άλλα φαντάζομαι και οι πλείστοι από σας

 

να ‘στε απόλυτα αντίθετοι, αν οι γείτονες μας Φυρομάνοι αποφάσιζαν να ονομάσουν τη χώρα τους «Βουλγαρία» (Δυτική ή νέα ή Βορειοδυτική) ή άλλως πως…

  Φυσικά, το ίδιο θα απευχόμασταν και θ’ αντιδρούσαμε, αν την ονόμαζαν «Δυτική Τουρκία», ή «Ανατολική Αλβανία»…

  Πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο να βρεις απέναντι σου, όταν υπάρχει ένα χρονίζον πρόβλημα, που επείγει –κι είναι ευκαιρία- για λύση, αφού είναι σίγουρο, ότι αύριο, θα χειροτερέψει αυτή.

  Και ιστορικά αν το δούμε, το βαρύ προσωνύμιο «Βούλγαρε», «Βουλγάρα», «Βούλγαροι» που πλήρωσε τόσο ακριβά ο ντόπιος πληθυσμός της Μακεδονίας (της δικής μας), ήταν αυτό που έσερνε στα ξερονήσια, τα μπουντρούμια, τα εκτελεστικά, κι όχι το σαφέστατα αθωότερη, «Μακεδόνας»…

  Κι είχε την προϊστορία του αυτό, αφού ο σφετερισμός και η διεκδίκηση της Μακεδονίας και του λαού της, στα τέλη της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν απ’ την Βουλγαρία κι όχι απ’ τη … «Μακεδονία», που τότε ήταν Σερβία…

  Σχολεία, εκκλησίες, παπάδες, κι αργότερα κομιτατζήδες, κάναν «καλή δουλειά» σ’ ένα παρθένο, αγροτικό, σκλάβο για 500 χρόνια λαό, των ανοικτών τότε συνόρων, που επικοινωνούσε χωρίς διαβατήριο με γειτονικούς ομόδοξους χριστιανικούς λαούς.

  Κι η Ελλάδα, άργησε να κατανοήσει και να δραστηριοποιηθεί στο ζήτημα της εθνότητας του Μακεδονικού Λαού.

  Γιατί η «εθνότητα» διδάσκεται στο σχολείο, την εκκλησία, τους συλλόγους. Δεν είναι στοιχείο που κληρονομείται με το DNA, απ’ το πουθενά. Εκτός αν ισχύει το ακροδεξιό …Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

  Λοιπόν, εγώ νομίζω –όπως και οι πλείστοι-, ότι γίνεσαι… Όπως έγινε Έλληνας ο σλαβόφωνος ήρωας Κώττας, ο μέγιστος των μακεδονομάχων, που ξεκίνησε τη καριέρα του σαν «Βούλγαρος»…

  Βέβαια ο Κώττας δεν πήγε σ’ Ελληνικό σχολείο, ούτε διάβασε ιστορία για να γίνει «Έλληνας».

  Η «τετράγωνη», βγαλμένη απ’ τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής λογική του, ενός μισοπαράνομου αντάρτη, τον έπεισε να διακηρύσσει στα Κορέστια, στις ομιλίες του, το εξής ακλόνητο επιχείρημα για τον «δρόμο» που πρέπει να ακολουθήσουν … «Η Ελλάδα απέχει από δω δύο μέρες δρόμο. Η Βουλγαρία, τέσσερις»!!! Όπερ έδει δείξαι, όπως γράφαμε στο σχολείο.

  Όταν το ’49 αρραβωνιάστηκε ο πατέρας μου τη μάνα μου απ’ το Σκλήθρο, ο ξάδελφος του ο Βασίλης, του είπε μισοαπορημένα, μισοαγανακτισμένα… Ρε Θόδωρε, «Βουλγάρα» πήγες και πήρες; Πριν, πάνω από μισό αιώνα βέβαια αυτά…

  Κι έρχομαι στα σημερινά…

  Όταν έχεις μια χώρα αντίπαλη, μεγέθους 70 – 80 εκατομμυρίων Τούρκων, στα βόρεια 8 εκατ. Βουλγάρους, 2 εκατ. Φυρομάνους και δυτικά 4 -5 εκατ. Αλβανούς, κι έχεις δικό σου, σαν φρέσκια τούρτα σοκολάτα, ένα ζεστό Αιγαίο που όλοι ορέγονται, διαλέγεις κι αποφασίζεις, ακόμα και συμφεροντολογικά, ποιόν θα ‘χεις φίλο και σύμμαχο και φυλαγμένα τα νώτα σου και ποιόν εκ των πραγμάτων εχθρό…

  Από ποιόν στην ουσία κινδυνεύεις πραγματικά και ποιος είναι «νάιλον», ή «λάιτ» αντίπαλος. Αφού σου έτυχε αυτό το οικόπεδο και δεν έχεις γείτονα την Ελβετία, την Δανία ή την Φιλανδία…

  Φυσικά, το ευκολότερο πράγμα είναι να μην παίρνεις καμία απόφαση και ν’ αφήνεις για αύριο και τους άλλους, να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνεις σήμερα εσύ.

  Κι όλα μέλι – γάλα και «τρα – λα – λα». Χωρίς να σηκώνουν κουρνιαχτό στα ύψη, επαγγελματίες εθνικόφρονες, ή απλοί αθώοι, που ζούνε στον κόσμο τους, στοχεύουν σε κάτι, ή θέλουν το ιδεατό για τη πλευρά τους. Μόνο που κάθε πέρυσι, είναι σχεδόν πάντα καλύτερα…

  Κι όταν ο Πινέϊρο πρότεινε το ’92 το «πακέτο» του για το «Μακεδονικό», που θα ΄κλεινε το θέμα με τη γείτονα, εμείς ασυμβίβαστοι κι αδιάλλακτοι, κάνουμε συλλαλητήρια και τους λέγαμε «γυφτοσκοπιανούς»!

  Βέβαια, στα γεμάτα ξενοδοχεία και ταβέρνες της Σαλονίκης, της Χαλκιδικής και Πιερίας από «γυφτοσκοπιανούς», διόλου μας ενοχλεί η παρουσία τους κι η μυρωδιά τους…

  Ούτε και φυσικά εμάς, που μπαινοβγαίνουμε στα Bitola για βενζίνη, ταβέρνα και τσάρκα στα Καφέ.

  Όταν λοιπόν διαβάζεις στον Τύπο τον Μέρτζο, που κανείς δεν τολμά να κατηγορήσει για «φιλοσκοπιανό», να αρθρογραφεί εμπεριστατωμένα και με ακριβή στοιχεία, ότι σήμερα είναι ευκαιρία να κλείσει μια ανοιχτή πληγή με το γειτονικό αδύναμο λαό, που πιθανόν μετά τους ανερμάτιστους τυχοδιωκτισμούς Γκρουέφσκι ίσως κατάλαβε ότι απ’ τους μόνους που δεν κινδυνεύει είναι οι Έλληνες, τότε σίγουρα, κάτι κινείται στη σωστή κατεύθυνση για όλους μας.

  Και πολύ ορθά, η Ιερή Σύνοδος κι ο νουνεχής Αρχιεπίσκοπος, δεν προτείνει συλλαλητήρια και κραυγές, αν και έχει τις αντιρρήσεις του στο όνομα «Μακεδονία» για τους γείτονες.

  Το «λάβαρο της Αγίας Λαύρας» υψώθηκε σ’ έναν αλλόθρησκο δυνάστη κατακτητή, κι όχι σ’ έναν ομόδοξο χριστιανικό, γειτονικό, αδύναμο λαό.

  Εγώ σχεδόν πάντα, ανάβω το φτωχό κερί των 10 δηναρίων στον υπέροχο Ελληνικό Ναό του Αη Δημήτρη, όταν πηγαίνω Bitola.

  Και χαίρομαι και καμαρώνω, που διαβάζω απείραχτα στα Ελληνικά το όνομα του Ναού, των Αγίων, των κτητόρων, του μεγαλόπρεπου αυτού ναού της πόλης.

  Χαίρομαι που βλέπω ακατοίκητα, όπως τα’ άφησαν οι Έλληνες που έφυγαν το ’12 - ΄13 απ’ τη πόλη, τα σπίτια απέναντι από το ναό.

  Είναι μια γέφυρα αυτή η Ελληνική γραφή στις αρχαίες πλάκες της γειτονικής Ηράκλειας, τα ελληνικά γράμματα στα ονόματα των αγίων, τα ανέπαφα γερασμένα Ελληνικά δίπατα… μια γέφυρα στην ιστορία δυο γειτονικών λαών, που ουδέποτε αιματοκυλίστηκαν μεταξύ τους, αλλά συγκυρίες και παρεξηγήσεις, έφεραν αντιπαλότητα.

  Θα ‘ταν λοιπόν στα θετικά της πολιτικής και των κομμάτων, να σταθούν στο ύψος της περίστασης και με σοβαρότητα, να κλείσουν ένα χρονίζον ζήτημα, που ταλανίζει δύο γείτονες και πολύ δύσκολα κατανοούν τη σημασία του οι ξένοι.

  Και φυσικά δύσκολα, θα συνεχίσουν να μας πιστώνουν με κατανόηση, σε μια απόλυτη κι αδιαπραγμάτευτη θέση, που μας μετατρέπει σε ιδιότροπους νονούς για το βαφτιστικό όνομα, μιας χώρας κι ενός λαού!

  Κι είναι γνωστό ότι στη βάφτιση ενός μωρού, σπάνια ο ισχυρογνώμων νονός επιβάλει τη θέληση του στο όνομα του νεοβάπτιστου. Συνήθως η επιλογή γίνεται απ’ τους γονείς. Σε διαφορετική περίπτωση, η παρεξήγηση με τους κουμπάρους, γίνεται μόνιμο στοιχείο διαχρονικής αντιπαράθεσης.

  Φυσικά, αν είχαμε γείτονες τον Καναδά, τη Δανία, τη Νορβηγία, κι αποφάσιζαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε «Μακεδονία», θα φωτίζονταν τη νύχτα απ’ τα πυροτεχνήματα, ο Λευκός Πύργος κι η παραλία…

  Η υποτιθέμενη ατυχία μας, είναι ότι μια μικρή, αδύναμη, φτωχή χώρα, γεννήθηκε κι αντρώθηκε με το μύθο του μεγαλείου του Αλέξανδρου και των υπέροχων Μακεδόνων του, που εύλογα θεωρούσαμε εμείς κτήμα της ιστορίας μας και της συνέχειας της.

  Το περίεργο όμως με την τωρινή Πανελλήνια λατρεία μας για τον Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες του, είναι ότι αν ψάξεις να βρεις στη πρωτεύουσα των Ελλήνων την Αθήνα, μια λεωφόρο, ένα άγαλμα του Αλέξανδρου, σίγουρα θ’ απογοητευτείς. Ένας στενός, μισοσκότεινος δρόμος, είναι η Μ. Αλεξάνδρου κοντά στη πλατεία Καραϊσκάκη. Φυσικά, δεν βρήκαν πλατεία ή χώρο για άγαλμα… δεν είναι λίγο περίεργο αυτό;

  Κι αν επί χούντας, δεν στήνονταν στη παραλία της Σαλονίκης το άγαλμα του στρατηλάτη όλων των εποχών, δεν θα ‘χαμε να μαζευόμαστε με λάβαρα στα συλλαλητήρια, για την αγάπη μας για τη Μακεδονία…

  Αυτός ο υπέροχος κοσμοπολιτισμός του Αλέξανδρου που σεβάστηκε τόση διαφορετικότητα, στα μιλιούνια των λαών που κυρίευσε και που γι’ αυτό, τα πλείστα, τον λάτρεψαν σαν θεό, εμείς, μικρόψυχοι επαρχιώτες, τρέμουμε μη μας αρπάξουν άλλοι το «ζαχαρωτό» απ’ τα χέρια μας, ενώ έχουμε όλα τα δεδομένα ότι είμαστε κύριοι ιδιοκτήτες, έστω και σαν κακομαθημένοι και ακαμάτηδες κληρονόμοι, μεγάλου ονόματος.

  Για όλα υπάρχει λύση και διέξοδος απ’ το φαινομενικά σημερινό αδιέξοδο, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, υπάρχει εκατέρωθεν ρεαλισμός, αποφασιστικότητα, πολιτική σοβαρότητα και προπαντός, μη υπολογισμός στο φτηνιάρικο πολιτικό κόστος, που πάντοτε φρενάρει γόνιμες κι απαραίτητες αλλαγές.

  Η ιστορία βέβαια πάντα υπογραμμίζει διακριτικά αυτούς που αψηφούν το πρόσκαιρο και φαινομενικά αξεπέραστο εμπόδιο, για να πετύχουν έναν ευγενή στόχο για το γενικότερο σύνολο.

  Ο Αλέξανδρος, που τόσο τελευταία φαίνεται να εκτιμούμε, Έλληνες και Φυρομάνοι, αν μετρούσε τις δυσκολίες, το πολιτικό κόστος, τον κίνδυνο και το τι θα πουν ο Χι, ο Ψι, ο ωμέγα μεγαλόσχημος της εποχής του, δε θα αποτολμούσε νε περάσει ούτε τον …Στρυμόνα στην εκστρατεία του.

  Και στην περίπτωση μας, ευτυχώς για εμάς, δεν χρειάζεται να φτάσουμε μέχρι τον Ινδό ποταμό και να αντιμετωπίσουμε δρεπανηφόρα άρματα με ελέφαντες, απλά, ν’ αναλογιστούμε και να συμφωνήσουμε, ότι ο Αξιός ποταμός λέγεται και Βαρδάρης, πολλές δεκάδες χρόνια, και από εμάς και από τους …τρισκατάρατους γείτονες μας, χωρίς ίχνος αντιπαράθεσης και παρεξήγησης.

ΥΓ.

  Όσον αφορά το προτεινόμενο δημοψήφισμα στο θέμα του ονόματος της Γείτονος, είναι μια περιττή σπατάλη χρήματος και χρόνου, αφού θα προκύψει γνωστό αποτέλεσμα.

  Εσείς δηλαδή τι θα ψηφίζατε αν γίνονταν δημοψήφισμα με το ερώτημα «Προτιμάτε να μείνουμε Ορθόδοξοι χριστιανού, ή να γίνουμε …Μωαμεθανοί»; Ή «Προτιμάτε να είστε πλούσιου και υγιείς, ή, φτωχοί και ασθενείς»;